III SA/Wa 2410/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Czarkowski, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 sierpnia 2022 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.251.2022.2.EJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Z akt sprawy wynika, że 12 kwietnia 2022 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS" lub "Organ") wpłynął wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] (dalej: "Skarżący", "Strona" lub "Wspólnota") o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Skarżący jest ułomną osobą prawną i posiada status Wspólnoty Mieszkaniowej położonej w (...). Wspólnota została powołana na podstawie art. 20 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048, dalej: "u.w.l."). Wspólnota nie prowadzi działalności gospodarczej, a wszelkie uzyskiwane pożytki, Wspólnota przeznacza na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych mieszkańców (np. remonty części wspólnych, modernizacja etc.). Wspólnota nie jest również właścicielem lub współwłaścicielem jakiegokolwiek lokalu, z którego czerpałaby pożytki np. z wynajmu. Wspólnota 2 czerwca 2011 r. zawarła umowę najmu z A Sp. z o. o. z siedzibą w (...), na podstawie której wynajęła Spółce część powierzchni dachu o wielkości ok. 30 m² z przeznaczeniem na instalację infrastruktury telekomunikacyjnej oraz miejsce na dachu z przeznaczeniem na instalację dróg kablowych pomiędzy antenami nadawczo-odbiorczymi, szafami technologicznymi oraz źródłem zasilania w energię elektryczną. Umowa najmu została zawarta na okres 10 lat, która automatycznie przedłuża się na okresy 5 letnie, jeśli żadna ze stron nie później niż 6 miesięcy przed upływem okresu obowiązywania Umowy, złoży pisemnie oświadczenie woli o braku woli przedłużenia obwiązywania umowy. Z tytułu najmu A Sp. z o.o. płaci Wspólnocie miesięczny czynsz w wysokości 4000 zł brutto, przy czym Wspólnota nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Na zawarcie umowy najmu członkowie Wspólnoty wyrazili zgodę podejmując uchwałę nr (...) w sprawie wyrażenia zgody na zagospodarowanie dachu nieruchomości budynkowej położonej na działce nr (...), obręb (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...), prowadzi księgę wieczystą nr (...).

2. W związku z powyższym stanem faktycznym Wspólnota zadała następujące pytanie: Czy pobierany od A Sp. z o.o. z siedzibą w (...) czynsz najmu jako przychód podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych jako dochód Wspólnoty, uzyskany z gospodarki zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów (art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p.")? Zdaniem Strony, zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. jest zwolnieniem warunkowym. Warunkiem wstępnym skorzystania ze zwolnienia na podstawie przedmiotowej regulacji jest uzyskanie dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, także w trakcie roku podatkowego, rozumianego jako środki finansowe możliwe do wydatkowania na cele związane z utrzymaniem tych zasobów. Istotne jest więc najpierw zadeklarowanie tego dochodu, jako wolnego od podatku dochodowego, a następnie jego wydatkowanie - bez względu na termin tego wydatkowania - na wskazane cele. Innymi słowy, jest to zwolnienie z warunkiem rozwiązującym w dacie wydatkowania dochodu na inne cele. Oznacza to, że jeżeli podatnik wydatkuje dochód na inny cel niż utrzymanie zasobów mieszkaniowych, dopiero wówczas będzie ciążyło na nim zobowiązanie podatkowe. Sposób jego realizacji określony został w art. 25 ust. 4 u.p.d.o.p. Zgodnie z tym uregulowaniem, jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 u.p.d.o.p., uprzednio zadeklarowali, że przeznaczą dochód na cele określone w tych przepisach i dochód ten wydatkowali na inne cele albo na cele określone w tych przepisach, ale po terminie w nich określonym - podatek od tego dochodu, bez wezwania, wpłaca się do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatku lub w którym upłynął termin do dokonania wydatku; przepis ten stosuje się również do dochodów za lata poprzedzające rok podatkowy, zadeklarowanych i niewydatkowanych w tych latach na cele określone w art. 17 ust. 1b, z zastrzeżeniem art. 17 ust. 1 pkt 5a. Charakterystyczne jest to, że przepis ten nakłada na podatnika obowiązek zapłaty nie zaliczek, lecz podatku o określonej wysokości. Tym samym, utrata zwolnienia nie wywołuje skutków prawnych wstecz, lecz w momencie dokonania niezgodnego z przeznaczeniem wydatkowania. Zdaniem Strony, podstawowe znaczenie w sprawie ma to, że czynsz najmu wpłacany w związku z zawartą umową najmu bilansuje się z kwotami faktycznych kosztów (wydatków) przeznaczonych przez Wspólnotę na koszty utrzymania nieruchomości wspólnej. Zatem, Wspólnota nie uzyskuje jakiejkolwiek superaty (nadwyżki) pomiędzy kwotami z tytułu czynszu najmu, a wydatkami jakie przypadają na ich udział z tytułu kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej. Trudno zatem przyjąć, że skoro pozycje przychód versus koszt bilansują się do zera, Wspólnota miałaby z tego tytułu osiągać dochód podlegający opodatkowaniu. De facto Wspólnota nie ma jakiegokolwiek dochodu w tym zakresie, albowiem nie uzyskuje (jak to wskazano powyżej) nadwyżki przychodów nad kosztami. W konsekwencji, mając na uwadze przepisy u.p.d.o.p., zasadnym wydaje się być twierdzenie, że zarówno przychody jak i koszty ich uzyskania niezależnie od tego, jakich źródeł dotyczą są przychodami i kosztami podatkowymi. Natomiast ewentualny dochód uzyskany z gospodarki zasobami mieszkaniowymi podlega zwolnieniu tylko w przypadku, gdy zostanie przeznaczony na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, w sytuacji, gdy dochód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi nie powstanie lub nie zostanie spełniony warunek przekazania go na utrzymanie tych zasobów, to zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy, opodatkowaniu podlegać będzie cała nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania. Zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p., jest zwolnieniem warunkowym, tzn. że podatnik uzyskuje prawo do zwolnienia tylko w przypadku wydatkowania uzyskanych dochodów na ściśle oznaczony cel określony w tym przepisie, w sytuacji, gdy nie przeznacza dochodu na te cele, ciąży na nim zobowiązanie podatkowe. Skarżący dodatkowo wskazał, że wykładnia art. 17 ust. 1b u.p.d.o.p., w zestawieniu z treścią art. 17 ust. 1 pkt 44 tej ustawy potwierdza, że kategoria "dochód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi" nie jest dochodem w rozumieniu nadwyżki przychodów nad kosztami, ale obejmuje środki pieniężne (przychody) uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi.

3. W interpretacji indywidualnej z 11 sierpnia 2022 r. DKIS uznał stanowisko Wspólnoty za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Organ wskazał, że warunkiem wstępnym skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust 1 pkt 44 u.p.d.o.p. jest uzyskanie dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, rozumianego jako środki finansowe możliwe do wydatkowania na cele związane z utrzymaniem tych zasobów. Istotne jest więc najpierw zadeklarowanie tego dochodu, jako wolnego od podatku dochodowego, a następnie jego wydatkowanie – bez względu na termin tego wydatkowania – na wskazane cele. Innymi słowy, jest to zwolnienie z warunkiem rozwiązującym w dacie wydatkowania dochodu na inne cele. Zdaniem DKIS, w związku z powyższym, dochody osiągnięte z wynajmu powierzchni dachu Wspólnoty w związku z instalacją infrastruktury telekomunikacyjnej nie są objęte zwolnieniem przedmiotowym określonym w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p., bowiem nie można uznać, że zostały osiągnięte z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Przychód ten nie może być uznany za przychód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Zawarta umowa najmu nie służy mieszkańcom Wspólnoty i nie jest niezbędna do prawidłowego korzystania z zasobów mieszkaniowych przez mieszkańców. Skutkiem zawartej umowy jest udostępnienie powierzchni dachu Wspólnoty podmiotowi gospodarczemu na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Tym samym, dochód z tego tytułu nie stanowi dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i podlegać będzie opodatkowaniu. Przychód jaki Wspólnota uzyska z tytułu otrzymanej kwoty w związku z zawartą umowa najmu nie stanowi przychodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ nie jest on wynikiem prowadzonej przez Stronę gospodarki tymi zasobami. Tym samym, powstały z tego tytułu dochód – jako pochodzący z innego źródła niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi – nie może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 updop i podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p.

4. Powyższa interpretacja indywidualna została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania na Jego rzecz według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dochody osiągane z wynajmu powierzchni dachu Wspólnoty w związku z instalacją infrastruktury telekomunikacyjnej nie są objęte zwolnieniem przedmiotowym określonym w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p., bowiem nie można uznać, że zostały osiągnięte z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, podczas gdy prawidłowa wykładnia tej normy skłania do uznania, że element zasobu mieszkaniowego nie przestaje być częścią tego zasobu tylko z tego powodu, że na podstawie decyzji podmiotu zarządzającego tym zasobem zaczyna pełnić dodatkową funkcję, niezwiązaną z funkcją mieszkaniową i niemającą żadnego wpływu na realizację przez ten element funkcji mieszkaniowej. W takiej sytuacji nadal zostaje zachowany związek funkcjonalny tego elementu z realizacją jego głównego zadania polegającego na zapewnieniu mieszkańcom budynku możliwości zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a zatem dochód z wynajmu powierzchni dachu Wspólnoty w związku z instalacją infrastruktury telekomunikacyjnej winien być objęty zwolnieniem przedmiotowym określonym w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p.

5. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

6. Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 P.p.s.a, w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

7. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, czy dochód uzyskiwany przez Skarżącego z wynajmu powierzchni dachu z przeznaczeniem na instalację infrastruktury telekomunikacyjnej podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust 1 pkt 44 u.p.d.o.p.

8. Ramy prawne: art. 17 ust 1 pkt 44 u.p.d.o.p. Wolne od podatku są: dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, społecznych inicjatyw mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego, samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej oraz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2021 r. poz. 2224 oraz z 2022 r. poz. 807 i 1561), uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd podziela, stanowisko prezentowane w orzecznictwie NSA odnośnie rozumienia pojęcia "zasób mieszkaniowy" (zob. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3428/16; z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II FSK 3029/16; z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 129/16; z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2943/15; z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 3067/14; z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2264/10; z dnia 2 marca 2012 r., II FSK 1593/11; z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 80/10; z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 26/09 a także powołane przez sąd pierwszej instancji wyroki NSA: z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1509/10, z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1651/09, z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 278/08). W powołanych orzeczeniach przyjęto, że zakres pojęcia "zasób mieszkaniowy" należy ustalać w oparciu o kryterium funkcjonalności. W orzeczeniach tych na podstawie wykładni językowej uznano, że pojęcie to obejmuje budynki i lokale mieszkalne, znajdujące się w nich urządzenia techniczne i pomieszczenia a także odrębne budynki i urządzenia służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osób zamieszkujących w budynkach i lokalach mieszkalnych. Z orzeczeń tych wynika, że zasobem mieszkaniowym są budynki mieszkalne i lokale mieszkalne w takich budynkach oraz wszystko to co jest z nimi funkcjonalnie związane i w sposób bezpośredni umożliwia tym budynkom i lokalom spełnianie funkcji mieszkalnych. Przy tak określonym zakresie pojęcia "zasób mieszkalny" oczywistym jest, że dach budynku, w którym stosownie do opisu zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, znajdują się lokale mieszkalne, służy do pełnienia funkcji mieszkalnych przez ten budynek i lokale w nim się znajdujące. Oczywistym jest, że bez tego elementu niemożliwe byłoby zamieszkiwanie ludzi w tym budynku. Zatem dach budynku mieszkalnego, w którym znajdują się lokale mieszkalne jest elementem zasobu mieszkaniowego tworzonego przez ten budynek i lokale mieszkalne znajdujące się w tym budynku.

9. Zdaniem DKIS, umowa najmu, której dotyczy spór w rozpoznawanej sprawie nie służy mieszkańcom Wspólnoty i nie jest niezbędna do prawidłowego korzystania z zasobów mieszkaniowych. Skutkiem zawartej umowy jest udostępnienie powierzchni dachu podmiotowi gospodarczemu na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. To z kolei miałoby skutkować tym, że dochód z niej uzyskany nie stanowi dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi (s. 11, zaskarżonej interpretacji). Nie sposób podzielić stanowiska zaprezentowanego przez Organ. Zgodnie z ugruntowanym poglądem prezentowanym w orzecznictwie nie można uznać, że dochód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi jest ograniczony jedynie do działalności "bezwynikowej", przez którą Sąd rozumie działalność nienakierowaną na zysk. Zgodnie z regułami wykładni językowej pojęcie "gospodarka" użyte w spornej regulacji oznacza dysponowanie i zarządzanie czymś. Natomiast przepisy u.w.l. nie określają w jaki konkretny sposób ma być zarządzana nieruchomość wspólna związana z budynkiem wielomieszkaniowym, którą jest między innymi także dach takiego budynku. Przepis art. 12 ust. 1 u.w.l. stanowi, że właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem. Przepis ten określa pozycję współwłaściciela przy korzystaniu z rzeczy wspólnej, względem innych współwłaścicieli, natomiast nie określa co z rzeczą wspólną mogą uczynić współwłaściciele. W tym zakresie zastosowanie ma art. 140 k.c. który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Stosownie do art. 53 § 2 k.c. pożytkami cywilnymi rzeczy są dochody, które rzecz przynosi na podstawie stosunku prawnego. Do tego rodzaju korzyści odwołuje się także art. 12 ust. 2 u.w.l., z którego wynika, że współwłaściciele tworzący wspólnotę mieszkańców mogą osiągać pożytki z rzeczy wspólnej. Przepis ten nie określa jakie mogą to być pożytki, a zatem należało przyjąć, że chodzi o pożytki naturalne i cywilne. W świetle tych wniosków należy stwierdzić, że wynajmowanie przez Wspólnotę tworzoną przez współwłaścicieli, części nieruchomości wspólnej stanowi czynności z zakresu zarządu tą nieruchomością, co oznacza, że stanowi ona także gospodarowanie składnikiem majątkowym, który - jak już wskazano powyżej - wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego zarządzanego przez wspólnotę.

10. Przechodząc natomiast do tego, czy w zakresie przedmiotowego zwolnienia znajduje się również dochód uzyskany z działalności nakierowanej na zysk, Sąd po pierwsze wskazuje, że przepisy prawa nie przewidują jakichkolwiek ograniczeń odnoszących się do tej kwestii dla wspólnot mieszkaniowych. Takiego rodzaju ograniczenie nie wynika z przepisów u.w.l., a także z innych norm prawnych. Zwrócić też należy uwagę, że postanowienie przez ustawodawcę w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p., że tego typu dochody podlegają zwolnieniu, jeżeli są przeznaczone na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych, wskazuje w sposób wyraźny, że uzasadnieniem dla tej preferencji podatkowej jest związek tych dochodów z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty mieszkaniowej. Z przepisu tego wynika, że dochody te są zwolnione z podatku z tego względu, że przeznaczone są na utrzymanie budynków mieszkalnych. Rezygnacja przez państwo z poboru podatku od tych dochodów oznacza, że państwo kwotą, którą mogło pobrać w postaci podatku wspiera działania właścicieli budynków mieszkalnych mające na celu utrzymanie tych budynków. Art. 75 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania. Porównanie treści art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. i art. 75 ust. 1 Konstytucji RP nie pozostawia wątpliwości, że to właśnie ten przepis Konstytucji RP stanowił podstawę do ustanowienia zwolnienia z podatku dochodowego, którego dotyczy sprawa.

11. Konkludując nie jest prawidłowe stanowisko DKIS, że w sytuacji przedstawionej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dochody uzyskane przez Skarżącego z wynajmu dachu nie są dochodami z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, a przez to nie można do nich zastosować zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p.

12. Organ ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, stosownie do art. 153 P.p.s.a. uwzględni ocenę przedstawioną w niniejszym wyroku.

13. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania w wysokości 200 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a.