III SA/Wa 1784/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. sp. j. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2015 r. oddala skargę

Decyzją z [...] marca 2017 r., uzupełnioną następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ("Prezes", "Organ I instancji") określił wysokość zobowiązania spółki M. sp. j. w G. ("Skarżąca", "Strona", "Spółka"), z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2015 w kwocie 39 724 zł. Organ uznał, że Skarżąca wykorzystała środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych niezgodnie z prawem.

Strona wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 33 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.; dalej zwanej też "ustawą") w związku z § 2 ust. 1 pkt 11 lit. c i pkt 12 oraz § 4a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na uznaniu, że doszło do niewłaściwego wydatkowania środków w ramach pomocy indywidualnej oraz indywidualnego programu rehabilitacji, tj. sfinansowania zakupu samochodu [...] dla jednego z pracowników.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ("Minister", "Organ II instancji"), decyzją z [...] lipca 2020 r., utrzymał w mocy decyzję Prezesa. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] grudnia 2015 r. do Prezesa PFRON wpłynęły akta kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce w zakresie prawidłowości gromadzenia i wydatkowania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych ("ZFRON") za okres od 1 grudnia 2009 r. do 28 lutego 2015 r. Protokół kontroli wskazywał na nieprawidłowości w dysponowaniu środkami ZFRON. W ramach gospodarowania tymi środkami doszło do naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy poprzez m.in. sfinansowanie zakupu samochodu osobowego marki [...] dla pracownika H. K. ("pracownik") w kwocie 130 000 zł (w ramach indywidualnego programu rehabilitacji - 67 272, 14 zł, oraz w ramach pomocy indywidualnej - 62 727, 86 zł.). Minister uznał, iż powyższy wydatek nie jest zgodny z prawem i od tej kwoty została naliczona 30% sankcja.

Odnosząc się do zakwestionowanego przez Prezesa sfinansowania zakupu samochodu osobowego w ramach IPR-u Minister zauważył, iż z dokumentu potwierdzającego niepełnosprawność - orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lutego 2011 r., wynika iż pracownik został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności, symbol przyczyny niepełnosprawności [...]. Natomiast niepełnosprawność z narządu wzroku, kod [...], orzeczono w stopniu umiarkowanym. Z opracowanego indywidualnego programu rehabilitacji wynika, iż zakup samochodu dla pracownika, który zajmował stanowisko dyrektora d.s. handlowych, miał na celu zmniejszenie ograniczeń komunikacyjnych i transportowych wynikających ze złego stanu zdrowia (otyłość) oraz zamieszkania w innej miejscowości niż zakład pracy, ułatwienie w pełnym uczestnictwie w życiu społecznym i kulturalnym (mecze żużlowe, mecze piłki nożnej, ułatwienie czynności życiowych, robienie zakupów, robienie opłat w banku). Organ odwoławczy uznał, że z indywidualnego programu rehabilitacji w żaden sposób nie wynika, iż na wykonywanym stanowisku niepełnosprawność ograniczała zawodowo pracownika,

a zakup samochodu skutkowałby zmniejszeniem ewentualnych ograniczeń związanych z wykonywaną pracą. Minister wskazał, że w IPR brak jest informacji, aby samochód osobowy miał wykazywać jakiekolwiek cechy indywidualne, dostosowane do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika, a tym samym aby indywidualnie oddziaływał na zmniejszenie ograniczeń zawodowych pracownika niepełnosprawnego. W tzw. ocenie realizacji IPR-u wskazano tylko, iż poprzez zakup samochodu osobowego została zrealizowana likwidacja barier komunikacyjnych i społecznych. Uznano tam, że pracownik dzięki pozyskaniu środka transportu może aktywnie uczestniczyć w życiu społeczności lokalnej i poza nią, poznawać bliskie otoczenie (muzea, filharmonie), samodzielnie robić zakupy i opłaty w banku oraz dojeżdżać do pracy. Organ odwoławczy wskazał, że z przedstawionych dokumentów nie wynika, aby samochód był w sposób specjalistyczny dostosowany do potrzeb pracownika wynikających z jego niepełnosprawności. Jeżeli stanowisko dyrektora ds. handlowych, wiązało się z częstymi podróżami służbowymi, koniecznością odbycia spotkań biznesowych, pozyskiwaniem nowych rynków, to samochód umożliwiał wykonywanie powierzonej pracy niezależnie od tego, czy była to osoba niepełnosprawna, czy też nie. Umożliwienia pracy nie można utożsamiać ze zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika.

Zdaniem Organu odwoławczego niedopuszczalna jest dokonana przez Stronę nadinterpretacja celu zdefiniowanego w przepisach i finansowanie zakupu samochodu służącego do ułatwienia wykonywania pracy w firmie pod pretekstem wydatków ponoszonych na IPR. W takiej sytuacji sfinansowaniu ze środków ZFRON może podlegać np. koszt oprzyrządowania dostosowującego samochód do potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Dodatkowo Minister zauważył, iż Spółka nie posiada zaświadczenia de minimis na wydatek dokonany w ramach indywidualnego programu rehabilitacji w kwocie 67 272, 14 zł. Pomimo wezwania o jego przedstawienie do dnia wydania decyzji dokument taki nie wpłynął.

Odnosząc się do zakwestionowanego przez Prezesa sfinansowania ww. pracownikowi zakupu samochodu w ramach pomocy indywidualnej Minister zauważył, iż Ustawodawca umożliwił udzielenie pomocy indywidualnej zatrudnionym pracownikom. Stanowi o tym § 2 ust. 1 pkt 11 lit. c rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a zasady przyznawania takiej pomocy zostały określone w § 3 tego rozporządzenia. Zgodnie z rozporządzeniem wysokość przyznanej pomocy indywidualnej uzależniona jest od sytuacji materialnej i losowej wnioskodawcy (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Pracownik, wnioskiem z dnia 15 listopada 2011 r., wystąpił o udzielenie dofinansowania ze środków ZFRON na zakup samochodu osobowego. Z akt sprawy wynika, iż Spółka udzieliła takiej pomocy wypłacając ze środków ZFRON 62 727, 86 zł. Minister zaznaczył, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie podkreślano, że niezależnie od tego, na jaki rodzaj wydatków przeznacza się środki funduszu zakładowego, towarzyszyć im musi zawsze określony w § 4a rozporządzenia warunek, którym jest wydatkowanie środków z tego funduszu w sposób celowy i oszczędny z uwzględnieniem doboru metod i środków realizacji w stosunku do zamierzonych efektów. W przedmiotowej sprawie Spółka, dysponując powierzonymi środkami publicznymi, które powinny być udzielone w zależności od sytuacji materialnej i losowej wnioskodawcy, udzielił jej w znacznej kwocie bez udokumentowania, iż posiada wiedzę na temat sytuacji materialnej korzystającego z pomocy. Nie przedstawiono, iż pracownik ten znalazł się w trudnej sytuacji losowej i materialnej, aby taka pomoc była uznana za zasadną. Samo stwierdzenie wnioskodawcy, iż jego sytuacja jest trudna, nie spełniało warunków stawianych wnioskowi przez rozporządzenie.

Spółka wniosła skargę na decyzję Ministra. Zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, t.j.:

1) art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, polegający w szczególności na braku zbadania faktycznego sposobu korzystania przez pracownika z pojazdu oraz weryfikacji, czy ograniczał on jego problemy z przemieszczaniem, czy jego sytuacja losowa pozwalała uznać wydatek za celowy. Skarżąca wskazała też na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 9 ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 11 i 12 oraz § 4a rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na mylnym uznaniu, że niemożliwym jest wydatkowanie środków na zakup samochodu z puli indywidualnych programów rehabilitacji oraz pomocy indywidualnej, a także, że zakup auta nie był możliwy w żadnym z powyższych programów, a wydatek był niecelowy.

W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje dotychczasowe argumenty

i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Jako pierwszy zarzut skargi wskazano, że Organy nie zbadały sposobu korzystania przez pracownika z zakupionego samochód [...], nie zbadały też, czy i jak samochód ten ograniczał problemy pracownika z przemieszczaniem, a także, czy jego sytuacja losowa pozwalała uznać wydatek na samochód jako celowy. Zarzuty te przyporządkowano do art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Otóż sposób korzystania przez pracownika z samochodu jest okolicznością, która nie musiała być wykazywana w postępowaniu dowodowym, gdyż Organy nie kwestionowały faktu, iż samochód ten niewątpliwie był wykorzystywany w pracy pracownika H. K.. Skoro pełnił on w Spółce funkcję dyrektora d.s. handlowych, i skoro Skarżąca wskazywała na konieczność częstego przemieszczania się tego pracownika w celach zawodowych, np. w celu prowadzenia negocjacji, to samochód - z jego istoty i przeznaczenia (jak każdy samochód) – w tym sensie ułatwiał pracę, że stanowił narzędzie pracy umożliwiające stawienie się w pracy, przemieszczanie do miejsc związanych zawodowo z wykonywaniem obowiązków pracowniczych i załatwianiem spraw normalnie należących do dyrektora handlowego każdego przedsiębiorstwa produkcyjnego lub handlowego, a także powrót z pracy do miejsca zamieszkania. Organy nie kwestionowały też faktu niepełnosprawności pracownika oraz znacznej jego otyłości, a także wskazywanej w indywidualnym programie rehabilitacji okoliczności, że samochód umożliwia przemieszczanie się do miejsc uczestnictwa tego pracownika w zawodach sportowych, wydarzeniach kulturalnych i do instytucji umożliwiających załatwianie codziennych spraw życiowych (np. sprawy w bankach). Dlatego zarzuty naruszenia prawa procesowego poprzez nieustalenie tych okoliczności są oczywiście chybione, pomijając fakt, że w postępowaniu przed Organami nie stosowało się przepisów K.p.a., lecz przepisy Ordynacji podatkowej. Jak Sąd wyżej wspomniał, każdy samochód osobowy służy do przemieszczania osób z jednego miejsca do innego, a przez to "ogranicza problemy z przemieszczaniem" – niezależnie od tego, czy pasażerem lub kierowcą jest osoba pełnosprawna, czy niepełnosprawna, czy jest nim osoba otyła, czy nie (zawarty w petitum skargi zarzut braku ustalenia, czy sytuacja losowa pracownika pozwalała uznać wydatek na samochód za celowy, jest ściśle związany z kwestią wykładni prawa materialnego, dlatego Sąd odniesie się do niego poniżej).

Wskazane wyżej okoliczności nie świadczyły jednak o legalnym wydatkowaniu przez Spółkę środków funduszu. Z faktu, że przepisy ustawy (art. 33 ust. 9) czynią pracodawcę dysponentem funduszu rehabilitacji lub zakładowego funduszu aktywności nie wynika bowiem, że środki takiego funduszu mogą być wydatkowane według swobodnego uznania pracodawcy, z naruszeniem przepisów ustawy i rozporządzenia wykonawczego z 19 grudnia 2007 r. Z samych tych przepisów i z utrwalonego orzecznictwa sądowego, w tym NSA, wynika przecież, że ponoszeniu wydatków z funduszu towarzyszyć musi zawsze nadrzędna zasada wynikająca z § 4a rozporządzenia. Otóż warunkiem wykorzystania funduszu rehabilitacji jest dokonywanie wydatków z tego funduszu w sposób celowy i oszczędny, z uwzględnieniem optymalnego doboru metod i środków realizacji w stosunku do zakładanych efektów. Jakkolwiek zasadę taką uznać można byłoby, prima facie, za dość swobodną, niewiążącą klauzulę generalną, to jednak stanowi ona konkretną zasadę interpretacyjną dla wykładni pozostałych przepisów rozporządzenia i ustawy. Ponadto ocenę poniesionego w sprawie wydatku na samochód marki [...] należy formułować przez pryzmat innej zasady o charakterze uniwersalnym, która wynika z powołanego przez Spółkę §2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia, tj. wymogu "zmniejszenia ograniczeń zawodowych". W tym kontekście z zakresu analizy prawnej odrzucić należy wszystkie przypadki, które wymieniono pod literami "a" – "d" tegoż § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia. Racjonalnie rozważać można tylko ten, który wymieniono pod literą "e" (dostosowanie miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności) oraz pod literą "f" (inne ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji). W ocenie Sądu Organy trafnie jednak uznały, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane także w tych dwóch przepisach rozporządzenia. Otóż za wydatek akceptowalny w świetle pierwszego z tych przepisów (lit. "e") mógłby zostać uznany tylko wydatek dotyczący osoby, dla której zakupiono samochód specjalnie wyposażony i przystosowany do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, oraz który stanowi podstawowe narzędzie pracy i jest nieodzowny do wykonywania obowiązków służbowych, a jednocześnie stanowi miejsce pracy osoby niepełnosprawnej. Inaczej mówiąc - samochód taki musi być po prostu zasadniczym narzędziem wykonywania pracy, bez którego dana osoba nie mogłaby jej świadczyć. Nie może zatem chodzić o samochód, który realizuje funkcję każdego innego samochodu, czyli po prostu ułatwia, usprawnia i przyśpiesza przemieszczanie się z miejsca na miejsce (vide np. wyrok NSA o sygn. II FSK 517/16). Tymczasem z akt sprawy wynika, że nabyty samochód nie został w żaden sposób przystosowany do świadczenia pracy przez tego konkretnego pracownika, a nadto samochód nie jest też zasadniczym miejscem pracy tegoż pracownika. Natomiast wydatki "inne" (ww. litera "f"), ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji, to wydatki, które także muszą realizować istotne cele rehabilitacji zawodowej przy respektowaniu nadrzędnego celu, jakim jest zmniejszenie ograniczeń zawodowych osoby, dla której zostały poniesione. W niniejszej sprawie nabycie samochodu, owszem, ułatwiało pracę dyrektora handlowego, ale tak samo ułatwiałoby każdą pracę każdej innej osoby. Dodatkowo Spółka nie wykazała, aby warunkiem świadczenia pracy przez tego pracownika było dysponowanie samochodem osobowym. Poprawa komfortu podróżowania nie prowadzi do żadnego zmniejszenia ograniczeń zawodowych (vide też wyrok tut. Sądu o sygn. III SA/Wa 371/16). Spółka nie wykazała, że dokonując wydatku w ramach indywidualnego programu rehabilitacji kierowała się zaleceniami lekarskimi, wskazującymi na możliwość świadczenia pracy przez pracownika tylko w warunkach dysponowania samochodem. Z tego względu nie sposób przyjąć, że taki wydatek spełnia kryterium wynikające z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e rozporządzenia. Jak wskazano w ww. wyroku WSA, sam fakt opracowania indywidualnego programu rehabilitacji nie jest wystarczający do uznania, że wydatek przeznaczony na realizację tego programu jest wydatkiem, o którym mowa w wymienionym przepisie. Przepis § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f) ustawy, wskazując na "inne wydatki" ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji, wprowadza co prawda katalog otwarty, ale nie dopuszcza dowolności w wydatkowaniu tych środków, lecz przeciwnie - podkreśla, że musi wystąpić związek przyczynowy pomiędzy wydatkiem, a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych w wyniku jego poniesienia na rzecz osoby niepełnosprawnej. Ponadto za wnioskiem o niespełnieniu przez dokonany zakup warunków wynikających z przepisów rozporządzenia przemawia zestawienie § 2 ust. 1 pkt 12 z przepisem § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Otóż rozumowanie a contrario wskazuje, że o ile w punkcie 8 dopuszcza się wydatkowanie środków funduszu na zakup samochodów, to tylko pod tym warunkiem, że samochód taki służyć ma wyłącznie do przewozu osób niepełnosprawnych. Zatem nie może chodzić o samochód spełniający funkcję zwykłego środka komunikacji.

Dlatego już tylko jako na argument dodatkowy, niezależny od braku spełnienia przez wydatek sfinansowany w niniejszej sprawie wymogu specjalności i niezbędności, wskazać należy na brak w tym wydatku cechy oszczędności (umiaru), wynikający z ekskluzywności marki samochodu ([...]). Ponowić należy uwagę, że pracodawca, zgodnie z § 4a rozporządzenia, może dokonywać wydatków ze środków funduszu z poszanowaniem zasady celowości, oszczędności i optymalności środków oraz celów. W niniejszej sprawie także takiej cechy wydatku zabrakło.

Należy też podzielić oceną Ministra, że to na Skarżącej spoczywał obowiązek zaprezentowania zaświadczenia o spełnieniu warunków pomocy de minimis. Pismem z dnia 15 listopada 2019 r. wezwano Skarżącą do jego przedstawienia, ale takie zaświadczenie nie zostało przedłożone. Nic nie stało na przeszkodzie, aby Skarżąca wystąpiła o kopię zaświadczenia, jeśli prawdą jest – jak sugerowano w skardze - że dokument taki zaginął. Marginalnie wskazać jedynie można, że skoro Spółka stanowi niewielką firmę rodzinną, to zmiany personalne w zakresie osób zarządzających przedsiębiorstwem Spółki nie powinny powodować utraty istotnych dokumentów finansowych.

Drugim powodem i podstawą, dla których - według Spółki – prawidłowo zakupiono ze środków funduszu wspomniany samochód, były względy wynikające z § 2 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia, tj. indywidualna pomoc dla niepełnosprawnego pracownika. Organ prawidłowo jednak podkreślił, że pomoc z tego tytułu może być udzielona tylko z zachowaniem warunków wynikających z § 3 rozporządzenia, które - ze względu na swoje literalne już brzmienie - obarcza pracodawcę obowiązkiem zgromadzenia dowodów uzasadniających udzielenie pomocy (§ 3 ust. 2 pkt 4 i 5), a nadrzędną dyrektywą jej udzielenia jest nadzwyczajna sytuacja materialna i losowa. Co do zasady prawidłowo wskazano w skardze, że w postępowaniu administracyjnym, uregulowanym w przepisach Ordynacji podatkowej (ponownie należy wyjaśnić, że Kodeks postępowania administracyjnego nie miał w sprawie zastosowania) ciężar ustalenia okoliczności faktycznych spoczywa na organie, ale wspomniane przepisy rozporządzenia tę zasadę odwracają poprzez obciążenie tym obowiązkiem samego pracodawcy. Rolą organu jest więc jedynie zweryfikowanie, czy pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej dopełnił tego obowiązku, zaś ustalenie, że obowiązek ten został zaniedbany, upoważnia, samo w sobie, do zastosowania art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy. Niemniej, abstrahując od kwestii innego niż zwykle ukształtowania ciężaru udowodnienia spełnienia przesłanek do zastosowania pomocy indywidualnej, Sąd zauważa, że na żadnym etapie postępowania przed Organami, ale też na etapie postępowania sądowego, Skarżąca nie podjęła żadnej próby wykazania, że pracownik, dla którego zakupiono samochód marki [...], i który zajmował stanowisko dyrektora d.s. handlowych w - jak wskazano w skardze – niewielkiej, rodzinnej firmie, rzeczywiście znalazł się w nadzwyczajnej, trudnej sytuacji materialnej lub losowej. Spółka nie wskazała na jakiekolwiek zdarzenie typu nieszczęśliwy wypadek, choroba (inna, niż stanowiąca podstawę ustalenia niepełnosprawności), albo nagłe, istotne zubożenie. Dlatego zamiast koncentrować się na wyliczaniu formalnych, zresztą chybionych zarzutów naruszenia przepisów K.p.a., Spółka powinna raczej wskazać w skardze, jakie to zdarzenia wpłynęły na podjęcie decyzji o częściowym sfinansowaniu zakupu samochodu dla potrzeb swojego dyrektora d.s. handlowych, i w jaki sposób zdarzenia ta zmieniły sytuację materialną lub osobistą ("losową") tego pracownika. Milczenie Spółki w tej kwestii pozwala uznać, że taka sytuacja nie zaszła.

Sąd zauważa, że ostatnia strona skargi nie dotyczy niniejszej sprawy, choć na tej stronie właśnie pełnomocnik Spółki złożył swój podpis. W przesłanej do Skarżącej odpowiedzi Ministra na skargę Organ zauważył ten fakt (dlatego Sąd nie podjął już czynności zmierzających do naprawienia przez Autora skargi tego błędu, skoro o błędzie tym Autor został poinformowany w odpowiedzi na skargę), ale mimo tego pomyłki tej nie naprawiono. Dlatego Sąd nie może odnieść się do kwestii sformułowanych na ostatniej stronie skargi, gdyż nie wykazują one ze sprawą żadnego związku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Podstawą rozpoznania skargi w na posiedzeniu niejawnym był art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374). Sytuacja epidemiczna nadal nie pozwalała na rozpoznanie skargi na jawnej rozprawie, z udziałem stron, ich pełnomocników i publiczności.