III SA/Wa 1732/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego oddala skargę

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. – po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionym przez K.G. (dalej: "Skarżący, "Strona", "Zobowiązany") w związku z postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2020 r., w przedmiocie wstrzymania z urzędu postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułów wykonawczych: z dnia [...] .09.2001 r. o nr [...] ; z dnia [...].02.2002 r. o nr: [...] , [...] , [...] ; z dnia [...] .02.2002 r. o nr: [...] , [...] , [...]. [...] , [...]; z dnia [...] .12.2004 r. o nr [...] , [...] , [...] ; z dnia [...] .04.2005 r. o nr [...] ; z dnia [...] .06.2005 r. o nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...], [...] , [...] . – stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego na podstawie (wymienionych na wstępie) własnych tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za okres 05 - 09/2000, 11-12/2000 i 01/2001 oraz zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998, 1999, 2000, 2003 i 2004, a także zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów za rok 2000, w łącznej kwocie należności głównych 1.339.587,29 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. działając na podstawie art. 22 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. Z 2019 r., poz. 1438 ze zm. dalej "u.p.e.a.") pismem z dnia 12 marca 2019 r. przekazał w/w tytuły wykonawcze do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. celem przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości należących do Zobowiązanego, z uwagi na miejsce położenia tych nieruchomości. Równocześnie w/w organ wskazał, iż należności wskazane w przedmiotowych tytułach wykonawczych uległy przedawnieniu i wyegzekwowanie ich jest możliwe wyłącznie z przedmiotu hipoteki przymusowej.

Zaległości objęte w/w tytułami wykonawczymi na zasadach ogólnych przedawniałyby się z końcem 2004 roku (zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1998), z końcem 2005 roku (zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 oraz zaległości w podatku od towarów i usług za okres 05-09/2000, 11/2000), z końcem 2006 roku (zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych i zryczałtowanym podatku dochodowym za rok 2000 oraz zaległości w podatku od towarów i usług za okres 12/2000, 01/2001), z końcem 2009 roku (zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003) oraz z końcem 2010 roku (zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004), gdyż zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległość przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upływał termin płatności podatku.

Równocześnie jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 12 marca 2019 r., pomimo podjęcia przez organ egzekucyjny czynności zmierzających do wyegzekwowania należności objętych w/w tytułami wykonawczymi, prowadzona egzekucja okazała się bezskuteczna, a przedmiotowe należności uległy przedawnieniu. Niemniej z uwagi na to, że należności objęte w/w tytułami wykonawczymi zostały zabezpieczone na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego W. hipoteką przymusową, co znajduje odzwierciedlenie w Dziale [...] księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G. , [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, nr [...] , wyegzekwowanie ich jest możliwe (wyłącznie) z przedmiotu hipoteki przymusowej.

Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zawiadomieniem z dnia 12 września 2019 r., stanowiącym jednocześnie wezwanie do zapłaty egzekwowanej należności w terminie 14 dni, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, na podstawie wyżej wymienionych tytułów wykonawczych, dokonał zajęcia należącej do Zobowiązanego nieruchomości położonej w miejscowości G. , dla której prowadzona jest księga wieczysta przez Sąd Rejonowy w G. . [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, nr [...] . Zawiadomienia doręczono Zobowiązanemu w dniu 3 października 2019 r.

Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w wyniku uwzględnienia wniesionej przez Zobowiązanego skargi z dnia 15 października 2019 r. na w/w czynność egzekucyjną, pismem z dnia 23 października 2019 r. dokonał aktualizacji zawiadomienia o zajęciu nieruchomości z dnia 12 września 2019 r. Niniejszą aktualizacją organ egzekucyjny wyłączył spod egzekucji z przedmiotowej nieruchomości należności objęte tytułami wykonawczymi z dnia [...] listopada 2000 r. o nr [...] , z dnia [...] września 2001 r. o nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2004 r. o nr [...] , bowiem należności objęte w/w tytułami wykonawczymi nie zostały zabezpieczone hipoteką przymusową wpisaną w Dziale [...] księgi wieczystej nr [...] .

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. , działając w charakterze organu nadzoru, po analizie akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. dotyczących egzekucji z nieruchomości będących własnością Zobowiązanego, na podstawie art. 23 § 6 u.p.e.a. postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. wstrzymał z urzędu postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. na podstawie wymienionych wyżej tytułów wykonawczych do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku o zbadanie zgodności art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej z art. 64 ust. 2 oraz art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji RP lub zmiany przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w kontekście wyroku TK z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12.

Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazał na przedawnienie zobowiązań pieniężnych oraz brak możliwości dalszego prowadzenia egzekucji w związku z niezgodnością z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej w zakresie, o którym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. o sygn. akt SK 40/12.

W uzasadnieniu wymienionego na wstępie zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, że w postanowieniu z dnia [...] maja 2020 r. wstrzymującym z urzędu postępowanie egzekucyjne zawarto błędne pouczenie o treści: "Strona niezadowolona z przedmiotowego rozstrzygnięcia może zgodnie z art. 17 § 1b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z mającym odpowiednie zastosowanie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego zwrócić się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek taki należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.", w miejsce prawidłowego, które powinno brzmieć "Zgodnie z art. 17 § 1b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z mającym odpowiednie zastosowanie art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) wierzyciel niebędący jednocześnie organem egzekucyjnym może zwrócić się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek taki należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia".

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, regulującymi instytucję wstrzymania z urzędu przez organ nadzoru postępowania egzekucyjnego, na podstawie ww. art. 23 § 8 ustawy egzekucyjnej, jedyną formą odwołania/zaskarżenia powyższego postanowienia jest prawo wniesienia zażalenia na postanowienie, przysługujące wyłącznie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Wiążący strony postępowania wskazany przepis art. 23 § 8 ustawy egzekucyjnej nie udziela zatem w powyższym przypadku Zobowiązanemu w sprawie ochrony prawnej (uprawnienie tylko przyznane Wierzycielowi), nie ma też podstaw prawnych do odsyłania Strony na inną drogę ochrony prawnej, jeżeli ta ochrona nie jest przyznana z mocy prawa. Organ zauważył, iż art. 112 k.p.a. stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący podniósł argumenty dotyczące umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazał na przedawnienie zobowiązań pieniężnych oraz na brak możliwości dalszego prowadzenia egzekucji w związku z niezgodnością z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej w zakresie o którym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. o sygn. akt SK 40/12. W efekcie powyższego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej "P.p.s.a."), sąd administracyjny bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu, którym w niniejszej sprawie jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym, a kończące postępowanie (pkt 2 ww. przepisu) postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu z urzędu postępowania egzekucyjnego.

Kontrola sądowo-administracyjna zaskarżonych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej odbywa się z punktu widzenia ich legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ww. ustawy wynika, że wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu następuje na skutek stwierdzenia przez sąd, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Należy również pamiętać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w myśl ukształtowanego poglądu, Sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu, ma natomiast obowiązek dokonania całościowej i kompleksowej oceny zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z przepisami postępowania i prawem materialnym, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów (por. np. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04 – powoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA – na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 134 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. dalej: "k.p.a."), zastosowane w związku z art. 18 u.p.e.a., jak również art. 23 § 8 tej ustawy. To uwzględniając treść tego ostatniego z wymienionych przepisów Dyrektor Izby Administracji Skarbowej doszedł do przekonania, że zażalenie Skarżącego złożone na jego postanowienie, jako organu nadzoru, o wstrzymaniu z urzędu postępowania egzekucyjnego – jest niedopuszczalne, bowiem Skarżący jako zobowiązany nie ma legitymacji procesowej do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Nawiązując do funkcjonującej na gruncie u.p.e.a instytucji wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego wskazać trzeba, że art. 23 § 6 tej ustawy przewiduje, że organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 22 kwietnia

2010 r., sygn. akt II FSK 472/10 (CBOSA), z istoty tego przepisu wynika, że wstrzymanie egzekucji (czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego) zależy od uznania organu nadzoru. Nadzór nad egzekucją administracyjną to zaś kontrola oraz możliwość ingerowania w działalność jednostki nadzorowanej – organu prowadzącego egzekucję. Możliwość wstrzymania przez organ wykonujący nadzór czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego uzależniona jest od istnienia szczególnych okoliczności. Innymi słowy, uprawnienia do wstrzymania czynności lub postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 26 § 6 u.p.e.a., przysługujące organowi nadzoru, mogą być wykorzystane wyłącznie w ramach tego nadzoru, tj. kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego, w wypadkach szczególnie uzasadnionych.

W orzecznictwie NSA ukształtowany został już wcześniej pogląd, że przepis art. 23 § 6 u.p.e.a. nie daje żadnych bezpośrednich uprawnień dłużnikowi poddanemu egzekucji. Przykładowo w wyroku NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1925/07 (CBOSA), zostało wyraźnie stwierdzone, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych na wniosek dłużnika. Wniosek dłużnika o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego skierowany do organu może co najwyżej zainicjować przeprowadzenie czynności kontrolnych w nadzorowanym organie egzekucyjnym i dokonanie w ramach tej kontroli np. wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego. Uprawnienie organu nadzoru do podjęcia takich działań w stosunku do postępowania prowadzonego przez nadzorowany organ egzekucyjny powstaje w przypadku np. rozpatrywania zażalenia na zaskarżalne postanowienie organu egzekucyjnego, jak też w przypadkach przeprowadzenia z urzędu czynności kontrolnych w nadzorowanym organie egzekucyjnym. Uprawnienie to, jak już wskazano, ma charakter uznaniowy. Ponadto należy zauważyć, że dłużnikowi, przeciwko któremu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, który kwestionuje działania organu egzekucyjnego, przysługują przewidziane w u.p.e.a. środki, którymi są: zarzuty oraz skarga na czynności egzekucyjne, także skarga na przewlekłość postępowania. Natomiast tryb przewidziany w art. 23 § 6 tej ustawy pozostaje poza zakresem czynności, uprawnień i gwarancji ochronnych zobowiązanego. Zdaniem Sądu, to w konsekwencji przyjęcia, niebudzących już sporu zasad funkcjonowania w ramach nadzoru, przewidzianej w art. 23 § 6 u.p.e.a. instytucji wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego, celem systemowego uporządkowania tej instytucji dokonano z dniem 1 stycznia 2016 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1269 – art. 39 tam) zmian legislacyjnych, tą drogą po pierwsze wprowadzając w § 6 wyraźny zapis, że wstrzymanie następuje z urzędu; po drugie zaś przyznając, w art. 23 § 8 tej ustawy, prawo kwestionowania, w drodze zażalenia, postanowienia o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych lub wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego wyłącznie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Biorąc pod uwagę obowiązujący stan prawny, organ sprawujący nadzór – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - zasadnie orzekł na tej podstawie o niedopuszczalności zażalenia, które Skarżący jako zobowiązany złożył na postanowienie tego organu z dnia [...] maja 2020 r. o wstrzymaniu, na czas określony, egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec Skarżącego na podstawie wymienionych na wstępie tytułów wykonawczych.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zasadnie w zaskarżonym postanowieniu stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego przez Skarżącego, bowiem art. 23 § 8 u.p.e.a. nie przewiduje, by służyło Skarżącemu jako zobowiązanym prawo zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu egzekucji administracyjnej. Działanie organu było zgodne z art. 134 kpa (mającym zastosowanie w związku z art. 18 u.p.e.a.), przewidującym stwierdzenie w drodze ostatecznego postanowienia niedopuszczalności odwołania (a w związku z art. 144 k.p.a. także zażalenia).

Odnosząc się natomiast do kwestii błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu o wstrzymaniu z urzędu postępowania egzekucyjnego - tj organ omyłkowo wskazał, że "Strona niezadowolona z przedmiotowego rozstrzygnięcia może zgodnie z art. 17 § 1b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z mającym odpowiednie zastosowanie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego zwrócić się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek taki należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.", miejsce prawidłowego, które powinno brzmieć " Zgodnie z art. 17 § 1b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z mającym odpowiednie zastosowanie art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 2096, ze zm.) wierzyciel niebędący jednocześnie organem egzekucyjnym może zwrócić się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek taki należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia" – to również należy przyznać rację Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w W. .

Sąd wyjaśnia, że zgodnie art. 17 § 1 b u.p.e.a., do zażaleń na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez organy sprawujące nadzór w rozumieniu przepisów art. 23 albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a., z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Art. 144 k.p.a. stanowi zaś, że "w sprawach nieuregulowanych (...) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań". Natomiast, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, regulującymi instytucję wstrzymania z urzędu przez organ nadzoru postępowania egzekucyjnego, na podstawie ww. art. 23 § 8 u.p.e.a., jedyną formą odwołania/zaskarżenia powyższego postanowienia jest prawo wniesienia zażalenia na postanowienie, przysługujące wyłącznie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

Wiążący strony postępowania wskazany przepis art. 23 § 8 u.p.e.a. nie udziela zatem w powyższym przypadku Zobowiązanemu w sprawie ochrony prawnej (uprawnienie tylko przyznane Wierzycielowi), nie ma też podstaw prawnych do odsyłania Strony na inną drogę ochrony prawnej, jeżeli ta ochrona nie jest przyznana z mocy prawa.

Należy zauważyć, iż art. 112 k.p.a. stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

Nie zmienia to faktu, że błędna informacja organu administracji publicznej nie może jednak dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień, naruszających ustalone prawem zasady postępowania (wyrok NSA z 27 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1304/12). Błędne pouczenie dokonane przez organ nie kreuje dla strony postępowania uprawnień nieprzewidzianych normami ustawowymi, a wobec tego nie stwarza prawa do skutecznego złożenia zażalenia tudzież wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wadliwe pouczenie organu o środku zaskarżenia, w sytuacji, gdy ono nie przysługuje według norm prawa, pozostaje również bez wpływu na trafność podjętego przez organ rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.