III SA/Wa 1730/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi I. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (Naczelnik, Organ pierwszej instancji, Organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku I. G. (Skarżąca, Strona, Zobowiązana) na podstawie własnych tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 i okres od stycznia do października 2014 r., w łącznej kwocie należności głównej 709.032 plus odsetki za zwłokę. W celu realizacji należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, Naczelnik działając jako organ egzekucyjny, na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej także "u.p.e.a.", "ustawa egzekucyjna") dokonał czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawiadomieniem z dnia 19 marca 2020 r. w Banku M. S.A. w W. (doręczone Stronie wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu 7 kwietnia 2020 r., Bank zawiadomienie odebrał w dniu 19 marca 2020 r.) i nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. w S. Bank Polska S.A. w W. (odebrane przez Bank w dniu 19 marca 2020 r.).

2. Pismem z dnia 14 kwietnia 2020 r. adwokat M. M. i reprezentujący I. G. wniósł na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 ustawy egzekucyjnej zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...].

3. Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. Naczelnik oddalił zarzuty jako nieuzasadnione, wskazując, że zastosowany środek w postaci zajęcia rachunku bankowego jest jednym z najmniej uciążliwych.

4. Nie godząc się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, pismem z dnia 4 czerwca 2020 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika, podnosząc niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 34 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 33 § 1 pkt 8 ustawy egzekucyjnej.

5. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("Organ drugiej instancji", "Dyrektor") po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2020 r. wskazując w uzasadnieniu, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zastosował środki egzekucyjne w oparciu o katalog środków ustanowiony w art. 1a pkt 12 lit. a u.o.p.e.a., a zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie Dyrektora podjęty przez Organ egzekucyjny środek był jednym z najmniej uciążliwych, ze względu na szybkość, skuteczność oraz fakt, że nie prowadził do dalszych czynności wymagających dodatkowych kosztów. Dyrektor wskazał, że zajęcie rachunku bankowego, które pełnomocnik Zobowiązanej wskazuje jako najbardziej uciążliwe, nie pozbawia zobowiązanego trwale środków finansowych i nie oznacza całkowitej niemożności rozporządzania zgromadzonymi na tym rachunku środkami, gdyż w określonych sytuacjach mogą być dokonywane wypłaty z zajętego rachunku. Konieczność swobodnego dysponowania majątkiem w toku działalności gospodarczej jest w sposób oczywisty zrozumiała, jednakże nie może to prowadzić do zaniechania wywiązywania się ze zobowiązań publicznoprawnych, a w tym przypadku do zniweczenia celu dokonanego zajęcia. Podstawowym celem postępowania egzekucyjnego jest wykonanie nałożonego na Zobowiązaną obowiązku, a nie zapewnienie Skarżącej dalszej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast pełnomocnik (w przypadku znacznej kwoty zobowiązania) nie wskazał żadnego środka egzekucyjnego, który byłby dla Strony mniej uciążliwy, niż ten zastosowany przez organ egzekucyjny oraz nie wykazał żadnego realnego mienia, którego wartość mogłaby doprowadzić do zrealizowania celu egzekucji. Powyższe nasuwa wątpliwości co do wypłacalności Zobowiązanej, natomiast umorzenie postępowania egzekucyjnego pozbawiłoby wierzyciela możliwości zaspokojenia. Wobec powyższego zastosowany środek egzekucyjny nie może być kwalifikowany jako zbyt dolegliwy i uciążliwy, a zatem zarzut z art. 33 § 1 pkt 8 ustawy egzekucyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, Strona pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. złożyła z zachowaniem terminu skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej i art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej także "K.p.a.") oraz art. 58 § 2 ustawy egzekucyjnej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, bez dokładnego wyjaśnienia całokształtu okoliczności faktycznych w jakich doszło do dokonania czynności egzekucyjnych, w tym zwłaszcza na rachunkach bankowych wykorzystywanych przez Skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Strony organ niewłaściwie uznał, że zastosowany środek egzekucyjny nie stanowi zbyt uciążliwego środka w rozumieniu ustawy egzekucyjnej. Strona wskazała, że sytuacja finansowa, w której znalazła się w związku z obecnie panującą epidemią koronawirusa i uprzednio obowiązującymi obostrzeniami w prowadzeniu handlu, spowodowała znaczne pogorszenie sytuacji materialnej Strony, a zastosowanie wobec niej jakiegokolwiek środka egzekucyjnego w obecnej sytuacji nosi znamiona uciążliwej dolegliwości. Pełnomocnik zauważył, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego powinno mieć miejsce jeszcze przed dokonaniem jakichkolwiek czynności na rachunkach bankowych Strony, a następnie organ powinien zastosować instytucję przewidzianą w art. 58 § 2 ustawy egzekucyjnej. W związku z powyższym Strona wniosła o uwzględnienie przedmiotowej skargi i uchylenie w całości postanowienia organu drugiej instancji i rozważenie eliminacji z obrotu prawnego również postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

9. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r., którym Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

10. Na wstępie rozważań prawnych należy podać, że zgodnie z obowiązującym do 29 lipca 2020 r. art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...).

Przedstawione w art. 33 § 1 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 3 grudnia 2013 r., z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13).

11. W przedmiotowej sprawie Strona podniosła zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 18. W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazuje, że w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. wskazany jest katalog środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Na podstawie tego przepisu środkami egzekucyjnymi w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych jest egzekucja: z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z instrumentów finansowych w rozumieniu przepisów o obrocie instrumentami finansowymi, zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości, z nieruchomości. Nie budzi wątpliwości Sądu, że ww. przepisy umożliwiają prowadzenie egzekucji z dowolnego składnika majątku, wśród których ustawodawca wymienia m.in. egzekucję z rachunków bankowych. Organ egzekucyjny kierując się obowiązkiem sprawnej i skutecznej windykacji zastosował w pierwszej kolejności egzekucję z rachunku bankowego. W zarzutach, jak i w skardze Skarżąca kwestionowała zastosowanie tego środka egzekucyjnego. Sąd zgadza się jednak z organem egzekucyjnym, że egzekucja z rachunku bankowego jest środkiem mniej uciążliwym niż np. egzekucja z ruchomości, czy nieruchomości, przy jednoczesnym co warte jest podkreślenia braku wskazania przez Zobowiązaną, który środek organ powinien zastosować. Powszechnie akceptowana jest teza, że "uciążliwość" w świetle art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. to dokuczliwość zastosowania środka egzekucyjnego dla codziennego życia, prowadzonej działalności, czy utrudnianie w codziennym funkcjonowaniu zobowiązanego. Ocena zarzutu podniesionego na tej podstawie prawnej, tj. tego, czy w danych okolicznościach uciążliwość ta wykracza poza określone ramy (sam fakt prowadzenia egzekucji wiąże się już bowiem z pewną dozą uciążliwości), musi uwzględniać brzmienie art. 7 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przytoczony przepis statuuje dwie zasady: zasadę celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku oraz zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Przy czym zastosowanie środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego będzie mogło mieć miejsce jedynie wówczas, gdy w ogóle istnieje wybór w tym zakresie. Co więcej, przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością. Wybór środka każdorazowo powinien określać cel postępowania egzekucyjnego, którym jest zagwarantowanie spełnienia warunków niezbędnych do skutecznego prowadzenia egzekucji, a poprzez to zapewnienie także odpowiedniej ochrony interesów wierzyciela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2322/21). Aby rozstrzygać sprawę zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego należałoby wskazać inny, mniej uciążliwy środek, który jednocześnie mógłby być zastosowany i prowadzić bezpośrednio do wykonania obowiązku. W tej sytuacji nie można zgodzić się z zarzutem, że egzekucja z rachunku bankowego stanowiła zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Zasadnie organ egzekucyjny podnosi, że w przypadku zajęcia rachunku bankowego ograniczenia dotyczą wprawdzie rozliczeń z niego, jednak do wysokości należności, która podlega egzekucji. Niemniej jednak rachunek pozostaje nadal otwarty, co pozwala na dalsze funkcjonowanie Strony. Należy zatem stwierdzić, że działanie organu egzekucyjnego miało na celu doprowadzenie do przymusowej realizacji niezapłaconej dobrowolnie należności podatkowej i nie naruszało przepisów prawa. Zastosowany środek był dopuszczony prawem i nie był zbyt uciążliwy ma tle innych dopuszczalnych prawem środków, a Skarżąca dobrowolnie podatku nie zapłaciła i nie wskazała środka egzekucyjnego mniej uciążliwego. W sprawie niniejszej taka okoliczność nie zachodzi albowiem zobowiązany takiego środka nie wskazał, jak również organ egzekucyjny innego środka egzekucyjnego nie znalazł, nie ma więc możliwości odstąpienia od prowadzenia egzekucji administracyjnej w ogóle. Zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka nie może bowiem prowadzić do wstrzymania egzekucji, a co najwyżej skierować ją do innych składników majątkowych zobowiązanego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 16 stycznia 2018 r., I SA/Gd 1530/17). Twierdzenia przedstawione przez Stronę skarżącą niewątpliwie świadczą o tym, że Skarżąca, dąży do tego, by organ egzekucyjny zaprzestał podejmowania jakichkolwiek czynności egzekucyjnych w sprawie, co rzecz jasna jest niemożliwe. Na podkreślenie zasługuje także to, że dochodzona należność obejmowała należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres 12/2013, 01-10/2014 w łącznej kwocie należności głównej 709.032,00 plus odsetki za zwłokę, a z akt sprawy wynikało, że zajmując rachunki bankowe organ egzekucyjny nie uzyskał dochodzonych kwot. Z tych powodów trudno mówić, że zajęcie rachunków stanowiło zbyt uciążliwy środek egzekucyjny.

12. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 58 § 2 u.p.e.a. Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie organy obu instancji działały na podstawie przepisów prawa. Art. 6 K.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Odnosząc się do ww. zarzutów Sąd wskazuje, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo, przepisy prawa właściwie zastosowane, a podjęte rozstrzygnięcie w sposób prawidłowy oraz wyczerpujący uzasadnione, spełniające wymogi określone przepisami prawa.

13. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków. Z kolei art. 58 § 2 u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny może jednak uchylić dokonane czynności egzekucyjne, jeżeli to jest uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie, a osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw. Uchylenie dokonanych czynności nie powoduje umorzenia należnych za nie kosztów egzekucyjnych. Postępowanie prowadzone na tle ostatniego z powołanych przepisów jest jedynie pewnego rodzaju postępowaniem wpadkowym w obrębie postępowania egzekucyjnego, o stosunkowo wąsko zarysowanym zakresie, a jego istotę stanowi ustalenie, czy w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w oparciu o przesłanki zawarte tym przepisie możliwe jest podjęcie mającego uznaniowy charakter rozstrzygnięcia o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych (tak: wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r., II FSK 2033/10). Uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych uzależnione jest od łącznego wystąpienia czterech przesłanek. Po pierwsze, musi ono nastąpić w czasie, gdy postępowanie egzekucyjne jest zawieszone. Po drugie, musi być ono uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego. Po trzecie, uchyleniu czynności egzekucyjnych nie stoi na przeszkodzie interes wierzyciela. Natomiast czwarta przesłanka sprowadza się do wykluczenia nabycia przez osoby trzecie praw na skutek czynności egzekucyjnych, które mają być uchylone (tak: P. Pietrasz, Art. 58. W: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II. LEX, 2015). W niniejszej sprawie nie ma sporu co do spełnienia pierwszej ze wskazanych przesłanek. W kwestii przesłanki ważnego interesu zobowiązanego Sąd stwierdza, że musi być ona postrzegana jako nadzwyczajne okoliczności, a nie normalne następstwo prowadzenia działalności gospodarczej przez podmiot gospodarczy zgodnie z zakresem tej działalności. O istnieniu ważnego interesu zobowiązanego nie decyduje bowiem przekonanie zobowiązanego, a oceny tej przesłanki należy dokonywać według kryteriów zobiektywizowanych (tak: wyrok WSA w Poznaniu z 17 maja 2018r., I SA/Po 288/18). Organ podejmując rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego wynikającego z postanowień art. 58 § 2 u.p.e.a. zasadnie zwrócił uwagę na fakt zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie realizacji dokonanych zajęć. Zgodnie bowiem z powołanym już wcześniej art. 58 § 1 u.p.e.a., w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków. Mając powyższe na uwadze Sąd za bezzasadny uznał zarzut nieprawidłowego zastosowania art. 58 § 2 u.p.e.a. i tym samym Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania określonych w skardze.

14. Z powyższych powodów sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.