III SA/Wa 170/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, asesor WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia po wznowieniu postępowania wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2015 r. znak [...], 2) umarza postępowanie administracyjne.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2020 r., w której: 1. uchylono decyzję Prezydenta W. (dalej: prezydent, organ I instancji) z [...] października 2015 r., uchylającą w całości decyzję ostateczną tego organu z [...] stycznia 2012 r., która ustalała A. i A. L. wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2012 r., i ustalającą nową wysokość tego zobowiązania oraz 2. przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Prezydent, po wznowieniu postępowania podatkowego, decyzją z [...] października 2015 r. na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r, poz. 613 ze zm.; dalej: o.p.), art. 1c, 2, 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) oraz uchwały Nr XXVII/545/2011 Rady m. st. Warszawy z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2012 rok ( Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 201, poz. 5772), oraz art. 1, 2, 3, 4, 6, 6a ust. 6, 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1381, ze zm.) oraz Komunikatu Prezesa GUS z dnia 19 października 2011 r. w sprawie śred. ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2011 r. (M.P. z 2011 r., Nr 95 poz. 969), uchylił w całości ostateczną decyzję Prezydenta W. z [...] stycznia 2012 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2012 r. w kwocie 61.835,00 zł i ustalił wysokość łącznego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 72.397 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zgodnie z posiadanymi dokumentami oraz na podstawie danych z Ewidencji Gruntów i Budynków skarżący byli w roku 2012 współwłaścicielami szeregu działek, przy czym oboje byli przedsiębiorcami, zgodnie z ewidencją działalności gospodarczej i przedłożonymi oświadczeniami.

Następnie organ I instancji ustalił, że z jawnych informacji z kartotek budynków prowadzonych przez Prezydenta W. wynika, iż na nieruchomościach będących współwłasnością skarżących posadowione były budynki:

1. działka nr [...] z obrębu [...] - budynki mieszkalne przy ul. [...] - powierzchnia zabudowy 230,00 m2, inne budynki niemieszkalne ul. [...] - powierzchnia zabudowy 64,00 m2, budynki handlowo-usługowe przy ul. [...] - pow. zabudowy 81,00 m2.

2. działka nr [...] z obrębu [...] - budynki mieszkalne przy ul. [...] - powierzchnia zabudowy 162,00, inne budynki niemieszkalne - powierzchnia zabudowy 448,00.

3. działka nr [...] z obrębu [...] - inne budynki niemieszkalne - powierzchnia zabudowy 689,00.

4. działka nr [...] i [...] z obrębu [...] - inne budynki niemieszkalne - powierzchnia zabudowy 786,00.

Zgodnie z przedłożoną dokumentacją organ podatkowy ustalił, iż na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] posadowiony był w 2012 r. budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 386,05 m2, natomiast na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] był usytuowany budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 275,21 m2. Zgodnie z posiadanymi przez Organ podatkowy dokumentami, na działce nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] posadowiony był budynek niemieszkalny o pow. użytkowej 117,20 m2 (budynek gospodarczy).

Na działkach nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...], nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...], oraz [...], [...], [...] z obrębu [...] przy ul. [...] znajdował się kompleks budynków gospodarczych oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na działce nr [...] z obrębu [...] w roku 2012 znajdował się kompleks sportowy S. z salami fitness i do gry w squash, salami treningowymi, stanowiskami do gry w golfa, kortami do gry w tenisa ziemnego oraz pawilon handlowy wykorzystywany przez firmę M. - sprzedaż rowerów.

Z posiadanych dokumentów oraz dostarczonych przez stronę pomiarów dotyczących budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, także zgodnie z informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych wynika, iż na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] wynajmowane na prowadzenie działalności gospodarczej przez firmę A. były: budynek stodoły o pow. użytkowej 140 m2 oraz budynki gospodarcze o pow. użytkowej 45,74 m2 i 45 m2 o łącznej powierzchni 230,74 m2.

Jednocześnie stwierdzono, iż w roku 2012 na działkach nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] posadowione były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej budynki magazynowe o pow. użytkowej 707,77 m2 (zał. nr 12) oraz budynek magazynowo-mieszkalny o pow. użytkowej 675,30 m2 (zał. nr 13) o łącznej powierzchni 1.383,07m2. Grunty powyższych działek w części były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ podatkowy opierając się na posiadanych dokumentach stwierdził, iż na nieruchomościach przy ul. [...] (działka nr [...] z obrębu [...] ), ul. [...] ( działka nr [...] z obrębu [...]) oraz przy ul. Wyczółki [...] i [...] (działki nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]) istnieją budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.; dalej: u.p.o.l.). Z tego powodu organ ustalił wysokość zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2012 r.

Od powyższej decyzji skarżący złożyli odwołanie w ustawowo przewidzianym terminie podnosząc, że:

- nie zgadzają się z przekwalifikowaniem gruntów bez ich wiedzy i zgody z gruntów rolnych na budowlane, ponieważ posiadają gospodarstwo rolne o powierzchni 7 ha,

- nie zgadzają się z podstawą wymiaru podatku od nieruchomości dotyczącą działki nr [...] ul. [...], to znaczy z powierzchniami gruntów pod działalność gospodarczą, gruntów pozostałych oraz z wartością budowli, nie zgadzają się dane dotyczące okresów opodatkowania, nie zgadza się powierzchnia ogólna działki,

- nie zgadzają się z podstawą wymiaru podatku od nieruchomości dotyczącą działek nr [...], [...] i [...] , ul. [...], to znaczy z powierzchnią gruntów związanych z prowadzeniem działalności oraz gruntów pozostałych,

- nie zgadzają się z zaliczeniem do kategorii budowla dwóch garaży blaszanych, kortów do squasha, oświetlenia kortów, osłony terenu, systemu grzewczego, kostki brukowej,

- zakwalifikowanie części działki nr. [...] znajdującej się poza ogrodzeniem od strony ulicy [...] jako drogi publicznej jest niezgodne z prawem, nie jest to droga publiczna i powinna być opodatkowana podatkiem gruntowym, a nie zwolniona od podatku.

- niesłusznie została opodatkowana działka drogowa nr [...].

Rozpatrując odwołanie Kolegium uznało, iż zasługuje ono na uwzględnienie, jednakże sprawę należy uchylić do ponownego rozpoznania organowi I instancji ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego. Organ podatkowy uchybił tym samym dyspozycji art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Wprawdzie w uzasadnieniu organ I instancji przedstawił ustalenia kontroli w zakresie ustalenia stanu własności, stanu posiadania oraz podstawy opodatkowania gruntów, budynków i budowli zlokalizowanych na terenie W., lecz nie zastosował się do zasad postępowania, w szczególności że postępowanie to toczyło się w trybie nadzwyczajnym, a zakończyło decyzją wydaną na podstawie art. 207 § 1 o.p. Tymczasem w sprawie zapadła wcześniej ostateczna decyzja organu, mocą której ustalono podatek od nieruchomości za rok 2012. Zaskarżona decyzja wydana została w wyniku wznowienia postępowania. W sentencji decyzji organ I instancji uchylając ostateczną decyzję powołał się jedynie na art. 207 o.p., a w uzasadnieniu nie wspomniał nawet, że prowadził postępowanie nadzwyczajne. Nie uzasadnił również, dlaczego konieczne było uchylenie ostatecznej decyzji. Organ wprawdzie opisał dokładnie stan własności, stan posiadania oraz podstawy opodatkowania gruntów, budynków, budowli, ale uzasadnienie nie zawiera żadnej argumentacji związanej z postępowaniem nadzwyczajnym.

Organ I instancji dopuścił się naruszenia obowiązku określonego w art. 187 § 1 o.p., tj.: obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz naruszenia zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 122 o.p. Kolegium dodało, że jako organ II instancji chcąc dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby w przedmiotowej sprawie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a nie jest do tego uprawnione, bowiem nie mieści się to w jego kompetencji (art. 229 o.p.) i byłoby sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności.

Skargę od powyższej decyzji wywiódł Prokurator Prokuratury Rejonowej W. w W., zarzucając jej naruszenie art. 233 § 2 o.p. przez zastosowanie tego przepisu jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a także art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. w zw. z art. 68 § 1 i 2 o.p. przez niezastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy doszło w sprawie do upływu terminów przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania, określonych w art. 68 § 1 i 2 o.p.

Na tej podstawie prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie, w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W analizowanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia tego, jaką decyzję winien był wydać organ odwoławczy – SKO, w sytuacji, w której stwierdził liczne uchybienia procesowe w decyzji organu pierwszej instancji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2012 r., wydanej w trybie wznowienia postępowania, skoro doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe.

W pierwszej kolejności należy potwierdzić stanowisko zaprezentowane w skardze przez Prokuratora, że w analizowanej sprawie rzeczywiście doszło do przedawnienia, o którym mowa w art. 68 o.p. Zgodnie z § 1 tego przepisu zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zgodnie natomiast z § 2 pkt 2 jeżeli podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Przedawnienie prawa do wydania decyzji dotyczy takich zobowiązań, które nie powstają z mocy prawa, lecz do których powstania niezbędne jest doręczenie podatnikowi decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tego zobowiązania. Przykładem tego typu zobowiązań są zobowiązania osób fizycznych z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego, co wynika z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. i art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333; dalej: u.p.r.).

Jeżeli w trakcie postępowania wymiarowego nastąpi upływ terminu przedawnienia, postępowanie to, jako bezprzedmiotowe, powinno być zakończone wydaniem decyzji umarzającej (art. 208 o.p.). Decyzja ustalająca wydana po upływie terminu przedawnienia kwalifikuje się do stwierdzenia jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 247 o.p.). Dodać należy, że nie ma możliwości przerwania biegu terminu do wydania decyzji konstytutywnej, a do jego zawieszenia może dojść wyłącznie w sytuacji opisanej w art. 68 § 5 o.p., który dotyczy zagadnienia wstępnego. W niniejszej sprawie przepis ten nie miał zastosowania.

W analizowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której podatnicy składali stosowne deklaracje na podatek rolny i informacje o gruntach zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. i art. 6a ust. 5 u.p.r. Organ pierwszej instancji [...] stycznia 2012 r. wydał decyzję ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 r., jednakże na podstawie postanowienia z [...] czerwca 2012 r. (k. 166 akt adm.) zdecydował się wznowić postępowanie w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. Jak zasadnie wskazało SKO w kwestionowanej przez Prokuratora decyzji, ani z postanowienia o wszczęciu postępowania, ani z treści samej decyzji z [...] października 2015 r. uchylającej ostateczną decyzję z [...] stycznia 2012 r. i ustalającej zobowiązanie w wyższej kwocie, nie wynika, dlaczego postępowanie wznowiono. Nie wiadomo więc również, czy postępowanie wznowiono dlatego, że podatnicy w złożonej deklaracji (przez którą – zgodnie z art. 3 pkt 5 o.p. rozumieć należy także wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są na podstawie przepisów prawa podatkowego podatnicy, czyli również informacje o gruntach, nieruchomościach i obiektach budowlanych) nie ujawnili wszystkich niezbędnych danych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Niemniej Sąd podkreśla, że nawet w przypadku przyjęcia, że zastosowanie w sprawie miał art. 68 § 2 pkt 2 o.p. wydłużający prawo organu do wydania decyzji do 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, to i tak do przedawnienia w tym zakresie doszło. Wszak analizie poddane jest prawo do wydania decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 r. (5 lat od końca 2012 r. - decyzję należało wydać do końca 2017 r.). Jak zasadnie wskazał Prokurator, decyzja z [...] października 2015 r. została wydana i doręczona przed upływem terminu przedawnienia. Jednakże Kolegium, które dostrzegło istotne wady decyzji organu pierwszej instancji, wydało decyzję dopiero w dniu [...] czerwca 2020 r. (notabene niemal 5 lat po wniesieniu odwołania), czyli po upływie terminu przedawnienia.

W takiej sytuacji należy dokonać analizy art. 233 o.p., który reguluje rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego w postępowaniu podatkowym, jednakże przy uwzględnieniu zasadniczego założenia, o którym była mowa powyżej, tj. że organ podatkowy drugiej instancji działał w warunkach przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Wskazać przy tym należy, że w przypadku wniesienia odwołania od decyzji wydanej w trybie art. 245 o.p. mają w pełni zastosowanie zasady orzekania określone w rozdziale 15 o.p., w tym wynikające z jej art. 233 (wyrok NSA w Katowicach z 27.11.2000 r., I SA/Ka 1288/00, LEX nr 47121).

Zgodnie z art. 233 o.p. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo

2) uchyla decyzję organu pierwszej instancji:

a) w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie,

b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

§ 2. Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

§ 3. Samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy uważa, że w sprawie należało zastosować art. 233 § 2 o.p., natomiast zdaniem Prokuratora właściwym przepisem był art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. W zaistniałym w tej sprawie stanie faktycznym podzielić należy stanowisko Prokuratora. Wynika to z faktu, że po upływie terminów określonych w art. 68 o.p. organ odwoławczy może albo utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy (art. 233 § 1 pkt 1 o.p.), albo uchylić ją w całości lub w części – i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy z tym jednak zastrzeżeniem, że niedopuszczalne jest podwyższenie zobowiązania podatkowego ustalonego przez organ pierwszej instancji, ani też objęcie podatkiem dochodu, od którego nie wymierzono tego zobowiązania. Uchylając decyzję organ może też umorzyć postępowanie w sprawie (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p.) albo wydać decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze (art. 233 § 1 pkt 3 o.p.). Nie może natomiast uchylić zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazać sprawy do rozpatrzenia innemu właściwemu organowi (art. 233 § 1 pkt 2 lit. b o.p.), a także nie może uchylić tej decyzji w całości i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi (art. 233 § 2 o.p.) (por. S. Babiarz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, wyd. XI, komentarz do art. 233 o.p.; lex/el.). W takiej sytuacji upływ terminu przedawnienia uniemożliwia bowiem organowi pierwszej instancji wydanie i doręczenie decyzji ustalającej zobowiązanie. Pogląd ten potwierdził NSA w wyroku z 28.11.2019 r., II FSK 35/18, LEX nr 2865489, dotyczącym decyzji o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki, która jest decyzją ustalającą.

Nieistotny dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest argument Kolegium zawarty w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym SKO jako organ odwoławczy nie jest organem właściwym do przeprowadzenia na podstawie art. 243 § 2 o.p. postępowania co do przesłanek wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stanowisko takie co do zasady jest słuszne, jednakże w analizowanej sprawie organ drugiej instancji winien był przy podejmowaniu decyzji uwzględnić upływ terminów z art. 68 o.p., co powinno determinować kierunek podjętego przezeń rozstrzygnięcia. Nie istnieje bowiem podstawa prawna do tego, by organ pierwszej instancji ponownie rozpatrzył sprawę. Jeśli SKO uznało, że zakwestionowana decyzja zawiera wady prawne, które uniemożliwiają mu wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie (przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z upływu terminów z art. 68 o.p., o których była mowa powyżej), to winno było uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie. W konsekwencji Sąd uznał, że SKO naruszyło w niniejszej sprawie art. 233 § 2 o.p. przez zastosowanie tego przepisu jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a także art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. w zw. z art. 68 § 1 i 2 o.p. przez niezastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy doszło w sprawie do upływu terminów przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania, określonych w art. 68 § 1 i 2 o.p., a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie Sąd stwierdza, że niezrozumiałe są analizy SKO zawarte w odpowiedzi na skargę, dotyczące trybów nadzwyczajnych, które mogą być zastosowane w postępowaniu podatkowym. Kolegium w zaskarżonej decyzji nie miało wątpliwości co do tego, że decyzja, od której skarżący wnieśli odwołanie, została wydana w trybie wznowienia postępowania i stanowisko to było słuszne, biorąc pod uwagę choćby treść postanowienia z [...] czerwca 2012 r. o wznowieniu postępowania. Inną kwestią natomiast były wady decyzji tego organu, który w ogóle nie nawiązał w jej treści do przepisów regulujących ten tryb postępowania, nie wskazał, dlaczego tryb ten stosuje i na jakiej podstawie prawnej jego wdrożenie jest w ogóle dopuszczalne. Zważywszy jednak na przedawnienie prawa do wydania decyzji w tej sprawie wady te nie mogą w żaden sposób rzutować na treść niniejszego wyroku, bowiem ich naprawienie w postępowaniu administracyjnym nie jest już możliwe.

Końcowo Sąd wyjaśnia, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując istotne zagrożenie zakażeniem wirusem SARS-CoV-2.

Mając na uwadze wszystkie wskazane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję SKO z [...] czerwca 2020 r., a także poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z [...] października 2015 r. (art. 135 p.p.s.a.) i umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.