III SA/Wa 139/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Maciej Kurasz, , , po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/WA 1342/18 w sprawie ze skargi W.L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2019 r. sygn. III SA/WA 1342/18 oddalił skargę W. L. ("Strona" lub "Skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego opisane w komparycji.

Skarżący w piśmie z dnia 18 grudnia 2019 r. wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2019 r. Powołał się na art. 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", a dokładniej na pozbawienie Skarżącego uczestniczenia w postępowaniu, poprzez popełnione uchybienia procesowe mogące mieć wpływ na wynik sprawy z powodu naruszenia art. 90 § 1 i 2, art. 91 § 2 i 3 oraz art. 106 § 3 p.p.s.a.

Na mocy zarządzenia z 13 lutego 2020 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez m.in. sprecyzowanie i uzasadnienie podstawy wznowienia postępowania sądowego.

W odpowiedzi na wezwanie Strona wskazała, że podstawa wznowienia to art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a., a dowodem jest zatajony dokument Urzędu [...] Urzędy [...] o informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z 2008 r. (druk o nr [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.

Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów "nadzwyczajnych", ściśle określonych w ustawie. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Nie jest to "zwykły" środek odwoławczy (zaskarżenia), zaś przesłanki wznowienia postępowania sądowego zostały sformułowane w sposób odmienny od przesłanek skargi kasacyjnej. Przepisy działu VII p.p.s.a. - ściśle określają przypadki, na podstawie których może być oparte żądanie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem.

Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania określone są w art. 271, art. 272 oraz art. 273 p.p.s.a. Wznowienia z powodu nieważności postępowania można żądać, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo, jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1 p.p.s.a.) oraz - jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.).

Przyczyną wznowienia postępowania może być także przypadek, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.).

Wznowienia postępowania można żądać także na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) bądź też orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a ponadto, jak w niniejszej sprawie, w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.).

Od strony formalnej skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 w zw. z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto zawierać, stosownie do art. 279 p.p.s.a., oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazywać podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie Strony. Elementy te pozwalają na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania.

Podanie podstawy wznowienia następuje poprzez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - art. 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym i precyzyjnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i (przy przyczynach restytucyjnych) wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności (zob. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 677).

Zgodnie z art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Z przywołanych regulacji wynika, że sąd w pierwszym etapie postępowania, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., jest zobowiązany zbadać na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Brak jednego z tych elementów prowadzi do odrzucenia skargi. Dopiero spełnienie obu tych warunków zobowiązuje sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia w ramach drugiego etapu postępowania.

Badanie, o którym mowa w art. 280, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze (por. Andrzej Kabat, Komentarz do art. 280 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, program Lex).

Z zestawienia daty podjęcia wiadomości o podstawie wznowienia i czasowej dopuszczalności złożenia skargi o wznowienie z art. 277 p.p.s.a. wynika, że skargę o wznowienie Strona wniosła w terminie, zatem możliwa jest ocena dopuszczalności podnoszonych przez Stronę zarzutów.

W niniejszej sprawie Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania sądowego wskazał art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. powołując się w uzasadnieniu na fakt, że prawdopodobnie nie miało miejsce jakiekolwiek posiedzenie, na którym wydano wyrok w dniu 8 kwietnia 2019 r., albowiem mają miejsce liczne uchybienia procesowe i zupełny brak uwzględnienia interesu prawnego Skarżącego poprzez pominięcie okoliczności nakreślonych w uzasadnieniu skargi.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Stronę Sąd wskazuje, że Strona brała czynny udział w postępowaniu sądowym w sprawie III SA/Wa 1342/18 – w "głównym" postępowaniu i w licznych postępowaniach "wpadkowych" (które toczyły się nawet po wydaniu wyroku). W szczególności, Skarżący odpowiedział na wezwanie Sądu (pismo z dnia 13 lipca 2018 r., k. 12 akt sądowych), składał liczne pisma procesowe (k. 16, 24, 25), odbierał kierowaną do niego korespondencję sądową kwitując to własnoręcznym podpisem (zwrotne potwierdzenia odbioru, k. 11, 14, 29 akt sądowych), odebrał odpis sentencji wyroku w dniu 25 kwietnia 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 38), złożył wniosek z dnia 2 maja 2019 r. o sporządzenie uzasadnienia wyroku (k. 39 akt sądowych). Powyższe okoliczności jednoznacznie potwierdzają czynny udział Skarżącego w toczącym się postępowaniu. Sąd ponadto nie stwierdził jakichkolwiek uchybień postępowania sądowego, a zarzuty Skarżącego w tym zakresie są bezpodstawne, a ponadto niepoparte żadnymi argumentami. Skarżący potwierdził odbiór sentencji wyroku, który zapadł na posiedzeniu 8 kwietnia 2019 r. oraz uzasadnienia tego wyroku. Niezasadne jest zatem twierdzenie, że w ww. dacie posiedzenie sądu się nie odbyło. Sprawa o sygnaturze akt III SA/Wa 1342/18 została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Tym samym niezasadne są zarzuty Strony dotyczące naruszenia art. 90 § 1 i 2 oraz art. 91 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu, Skarżący nie wykazał również, by w sprawie zaszły takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W szczególności, taką okolicznością nie jest zatajony dokument Urzędu [...] Urzędy [...] o informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z 2008 r. (druk o nr [...]). Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne mają obowiązek przekazania organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych zawierających niezbędne dane do wymiaru podatku. Informacja ta musi być sporządzona na formularzu według ustalonego przez radę gminy w uchwale wzoru. Powinna być złożona w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego, a nie od dnia powstania tego obowiązku (zob. Etel Leonard. art. 6. w: Podatek od nieruchomości. Komentarz. LEX, 2012, podobnie NSA w wyroku z dnia 15 maja 2013 r., sygn. II FSK 252/12, CBOSA). Niedopełnienie tych obowiązków przez wskazanych wyżej podatników stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 z późn. zm.) i pociąga za sobą odpowiedzialność tam przewidzianą. Sąd zauważa, że Skarżący nie wykazał, zarówno tego, że organy nie przekazały mu druku deklaracji, ale przede wszystkim nie wykazał tego, by na organach podatkowych spoczywał obowiązek przekazania mu "druku nr [...]" w celu złożenia deklaracji, a tym samym by był to "zatajony" dokument. Jednak nawet w przypadku wykazania przez Stronę okoliczności podniesionych jako podstawa skargi o wznowienie, nie mogły by być one przesłankami do wznowienia postępowania sądowego. Nie miały bowiem wpływu na wynik sprawy.

Z powyższego wynika, że wskazane przez Skarżącego w podstawie wznowienia postępowania sądowego okoliczności nie odpowiadają hipotezie przepisów art. 270, art. 271 pkt 2 i art. 272 § 2 p.p.s.a., a tym samym skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 276 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.