III SA/Wa 121/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia ryczałtowej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.

W dniu 11 marca 2019 r. Rada Miejska w R. podjęła uchwałę nr 67/V/2019 w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe. Zgodnie z treścią skarżonej uchwały przyjęto, że średnio roczną ilość odpadów powstających na nieruchomościach "letniskowo-rekreacyjnych" ustala się na 8 pojemników o pojemości 120 l. Natomiast opłata za pojemnik wynosi 75 zł, jeśli odpady zbierane i odbierane są w sposób selektywny i 150 zł jeśli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny. Na postawie zaskarżonej uchwały ustalono ryczałtową stawkę opłaty w wysokości 600 zł za rok, jeśli odpady zbierane i odbierane są w sposób selektywny oraz stawkę 1200 zł za rok, jeśli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2019 r. Pani A. K. (zwana dalej Skarżącą) złożyła skargę (zat. odwołanie) na ww. uchwałę nr 67/V/2019 Rady Miejskiej w R. W jej uzasadnieniu wskazała, że w maju 2019 r. złożyła odwołanie do Urzędu Gminy R. (załączając jej kopię do skargi), w którym wskazała, m.in. że obecnie nie użytkuje działki w celach rekreacyjnych. Zgłaszała to do Urzędu w 2015 r. za pośrednictwem deklaracji oraz telefonicznie. Jej prośba o nieobciążanie działki nie została jednak zaakceptowana przez Urząd. W związku z tym co roku wpłaca wskazywane przez Urząd opłaty mimo, że odpadów na terenie Gminy R. nie zostawia. Jest wraz ze swoją rodziną na działce 2-3 razy w roku w celu skoszenia trawy i dokonania opłat za energię oraz ochronę. Jeśli przy tej okazji ma jakieś śmieci – jest to bardzo mała ilość i zabiera je do śmietnika w W. Z jej obserwacji wynika także, że pozostawienie odpadów w wystawionych przez Gminę pojemnikach nie jest możliwe, gdyż są one zawsze przepełnione. Skarżąca wskazała, że na swoje pismo otrzymała odpowiedź odmowną wraz z informacją, że dalszy tryb to odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (załączając również kopię odpowiedzi do skargi).

Następnie Skarżąca wskazała, że w piśmie z maja 2019 r. informowała UG R. , że od kilku lat nie użytkuję działki w celach rekreacyjnych, co zgłaszała w 2015 r. do UG za pośrednictwem deklaracji (w wysłanej deklaracji zaznaczyła deklarowane liczby opróżnianych pojemników jako zero) oraz telefonicznie (poinformowano ją, że musi być zadeklarowany przynajmniej jeden pojemnik).

Skarżąca wskazała, że ponieważ Jej prośby o nieobciążanie Jej działki nie zostały zaakceptowane przez Urząd, więc od tej pory co roku wpłaca wskazywane przez UG opłaty mimo, że odpadów na terenie Gminy R. nie zostawia. Wskazała, że tym bardziej przypisanie do Niej opłaty za średnio 8 pojemników (podczas, gdy nie zostawia ani jednego) jest całkowicie nieuzasadnione. Nie jest to opłata za usługę (bo z niej nie korzysta), ale dodatkowa opłata za fakt posiadania działki rekreacyjnej. Zauważyła, że w przypadku innych usług (woda, energia elektryczna) opłaty są naliczane na podstawie zużycia.

Skarżąca wskazała, że przedstawiony przez UG R. sposób wyliczenia wskazanej kwoty wskazuje, że nie została ona wyliczona na podstawie faktycznego korzystania przez poszczególnych właścicieli działek, lecz zastosowana została odpowiedzialność zbiorowa. Dodatkowo zauważyła, że osoby nie zostawiające odpadów na terenie Gminy R. zostały zmuszone do zapłaty za generowane w dużych ilościach śmieci tych działkowiczów, którzy przebywają na terenie Gminy R. przez całe lato wraz ze swoimi licznymi gośćmi.

Skarżąca wskazała, że stawka przypisana do każdej nieruchomości jest przy tym bardzo wysoka. Zauważyła, że opłata za wywóz śmieci w W., gdzie przebywa cały czas, wynosi 10 zł miesięcznie (czyli 120 zł rocznie). Zauważyła, że niektórzy użytkownicy działek we wsi L. płacą 19 zł miesięcznie za wywóz odpadów (czyli 228 zł rocznie). Ta dysproporcja (kwota 19 zł miesięcznie dla jednych oraz obciążanie jej kwotą ryczałtową w wysokości 600 zł) jest dla niej niezrozumiała, a także dyskryminująca jej osobę, gdyż świadczy o nierównym traktowaniu użytkowników działek.

Mając na uwadze powyższe, Skarżąca ww. uchwałę zaskarżyła w całości. Wskazała, że brak jest podstaw, aby ponosiła jakiekolwiek koszty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w związku z niekorzystaniem z tych usług na terenie Gminy R .

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wysokość opłat została prawidłowo skalkulowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując istotne zagrożenie zakażeniem wirusem SARS-CoV-2.

Następnie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.) - dalej u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Stosownie do treści art. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 6c ust. 1 i art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 z późn. zm.) – dalej u.c.p.g., do obowiązkowych zadań własnych gmin należy utrzymanie czystości i porządku w gminach, a wykonując to zadanie gminy obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi, co polega m.in. na zorganizowaniu odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zaś właściciele nieruchomości zobowiązani są ponosić na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy jest także stwierdzenie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny Skarżącej. Do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2012 r., II OSK 574/12). Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje, jak podniósł NSA, podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki (zob. cytowany wyżej wyrok NSA, sygn. akt II OSK 731/13).

W niniejszej sprawie Skarżąca wskazała, że jest zobowiązana do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w 2019 r. (wynikającymi z zaskarżonej uchwały), co oznacza, że Skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę o ile w sprawie nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 101 ust. 2 u.s.g. Stosownie bowiem do art. 101 ust. 2 u.s.g., przepisu ust. 1 (zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego) nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Kwestia ta jest o tyle istotna, że w sprawie zaskarżonej uchwały tut. Sąd w wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2035/19 oraz w wyroku z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1574/19 oddalił skargę (oba orzeczenia są prawomocne).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/10 mając na uwadze treść art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, nie można przyjąć, że każde oddalenie przez sąd administracyjny skargi na uchwałę podjętą przez organ gminy skutkować będzie niedopuszczalnością wniesienia skargi przez inny podmiot na tę samą uchwałę. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 26 czerwca 1992 r., II ARN 30/92 (niepubl.), przepis art. 101 ust. 2 pow. ustawy rozumieć należy w ten sposób, że nie jest możliwym rozpoznanie skargi w sprawie, w której orzekał już uprzednio sąd administracyjny i skargę oddalił, z tym zastrzeżeniem, iż sąd orzekł merytorycznie w sprawie konkretnych interesów lub uprawnień naruszonych przez uchwałę, nie zaś orzekł "w sprawie uchwały". W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Najwyższy stwierdził, że w razie wątpliwości na temat granic kognicji sądowej w sprawach dotyczących możliwości naruszeń opartych na przepisach prawa lub prawnych interesów obywateli muszą być rozstrzygane zgodnie z zasadą in dubio pro actione, a więc w razie wątpliwości przyjmować należy zawsze zasadę poszerzania, nie zaś zawężania granic kompetencji sądu.

Zważywszy na to, że Skarżąca wadliwość zaskarżonej uchwały upatruje zarówno w tym, że jest Ona zobowiązana do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi mimo że nie generuje odpadów (jak wskazała w piśmie do Gminy R. "[j]estem wraz z moją rodziną na działce 2-3 razy w roku w celu skoszenia trawy i dokonania opłat za energię oraz ochronę. Jeśli przy tej okazji mamy jakieś śmieci – jest to bardzo mała ilość i zabieramy je do śmietnika w W." i w związku z tym "nie korzysta(...) z tych usług na terenie Gminy R. " (patrz skarga) jak i w tym, że wysokość samej opłaty została wyliczona wadliwie ("Przedstawiony przez UG R. sposób wyliczenia wskazanej kwoty wskazuje, że nie została ona wyliczona na podstawie faktycznego korzystania przez poszczególnych właścicieli działek, lecz została zastosowana odpowiedzialność zbiorowa. Osoby nie zostawiające odpadów na terenie Gminy R. zostały zmuszone do zapłaty za generowane w dużych ilościach śmieci tych działkowców, którzy przebywają na terenie Gminy R. przez całe lato wraz ze swoimi licznymi gośćmi" należy rozważyć, czy przedmiotem analizy ww. orzeczeń, były kwestie wskazane przez Skarżącą mając na uwadze ww. zasadę z zasadą in dubio pro actione, a więc w razie wątpliwości przyjmując zawsze zasadę poszerzania, nie zaś zawężania granic kompetencji sądu.

Zważywszy na to, że do wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2035/19 nie zostało sporządzone uzasadnienie (co uniemożliwia ocenę zakresu merytorycznej oceny dokonanej przez Sąd w sprawie konkretnych interesów lub uprawnień naruszonych przez uchwałę) ocenę należy ograniczyć do wyroku z w wyroku z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1574/19.

Jak wynika z uzasadnienia do ww. wyroku o sygn. akt III SA/Wa 1574/19 "zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 2 w zw. z art. 163 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej: u.s.g) oraz art. 6j ust. 3b, ust. 3c i art. 6k ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm., dalej: u.c.p.g.) poprzez zaniechanie dokonania przez organ rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki opłaty za pojemnik odpadów pozwalającej na prawidłowe ustalenie rocznej opłaty ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez gminę od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno- wypoczynkowe. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że uzasadnienie projektu zaskarżonej uchwały nie wskazuje z jakich przyczyn i w jakim stopniu do podwyżki przyczyniły się działki letniskowe, nie podano żadnych danych dotyczących takich działek; ani ogólnej liczny takich nieruchomości, ani ogólnej liczby odpadów zebranych w poprzednim roku z takich nieruchomości. W ocenie Skarżących, aby ustalić opłatę ryczałtową za pojemnik odpadów, musi być przedstawiona szczegółowa kalkulacja dla wysokości tej opłaty. Skarżący podnieśli, że w kalkulacji tej organy Gminy (...) nie przedstawiły ani w treści uchwały, ani w uzasadnieniu projektu uchwały, ani w piśmie zarządu gminy. Skarżący zarzucili również, że nie wskazano podstawy faktycznej, na której przyjęto, iż położona w gminie R. działka letniskowa generuje średnio w roku 960 litrów odpadów komunalnych". Tut. Sąd oddalił skargę w ww. III SA/Wa 1574/19, co oznacza, że sformułowanych ww. zarzutów dot. wysokości (sposobu skalkulowania) opłaty (uzasadniających – zdaniem Skarżących – stwierdzenie nieważności tej uchwały), Sąd nie podzielił (powołując się na treść art. 170 i 171 p.p.s.a. w kontekście prawomocnego wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 2035/19 (oddalającego skargę). Z powyższego wynika jednak, że Sąd nie analizował zaskarżonej uchwały z punktu widzenia tego, że – jak wskazuje Skarżąca – jest Ona zobowiązana do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi mimo że nie generuje odpadów, jak również z punktu widzenia wadliwości polegającej na tym, że "osoby nie zostawiające odpadów na terenie Gminy R. zostały zmuszone do zapłaty za generowane w dużych ilościach śmieci tych działkowców, którzy przebywają na terenie Gminy R. przez całe lato wraz ze swoimi licznymi gośćmi" (a więc wadliwości zaskarżonej uchwały upatrywanej w braku rozróżnienia wysokości opłaty – patrz dalej). Powyższe oznacza, że nie ma przeszkód do tego, ażeby w tym zakresie rozpoznać sprawę.

Odnosząc się zatem do zarzutów sformułowanych przez Skarżącą, należy stwierdzić, że nie są one zasadne. Jeśli chodzi o zarzut formułowany względem podjętej uchwały dotyczący tego, że na jej podstawie Skarżąca zobowiązana jest do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi mimo że nie generuje odpadów, to wskazać należy zauważyć, że przedmiotowa uchwała (jako taka) nie stanowi źródła obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ponoszenia opłaty wynika bowiem z ustawy. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Po 786/19 "[z]godnie z art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W świetle art. 6c ust. 1 powołanego aktu, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Zgodnie zaś z art. 6j ust. 3b u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Zgodnie zaś z art. 6i ust. 1 pkt 3 powołanego aktu, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, i innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe - za rok bez względu na długość okresu korzystania z nieruchomości. Dokonując wykładni przytoczonych przepisów należy zauważyć, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną. Obowiązek ponoszenia analizowanej opłaty w odniesieniu do nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe zależy jedynie od posiadania prawa własności tego rodzaju nieruchomości oraz wykorzystywania jej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe bez względu na długość okresu takiego korzystania. Innymi słowy bycie właścicielem nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe połączone z jej nawet krótkotrwałym wykorzystaniem w ciągu roku na tego rodzaju cele są warunkami wystarczającymi powstania obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. (...) Podkreślić należy, że w świetle przytoczonych przepisów u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest niezależny od tego czy doszło do faktycznego wytworzenia odpadów. W orzecznictwie wskazuje się, że właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadami komunalnymi (tak: wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II FSK 1579/15".

Wskazać w tym miejscu należy, że zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 6j ust. 3b i 3c oraz art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Zgodnie z art. 6j ust. 3b i 3c u.p.c.g. (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały) w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (ust. 3b). Ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 (ust. 3c). Zgodnie natomiast z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały) Rada gminy, w drodze uchwały ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Zaskarżona uchwała określa ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok (§1 ust. 4 i 5 uchwały) w oparciu o średnią ilość odpadów powstających na wskazanych nieruchomościach na obszarze Gminy R. , wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za pojemnik, jednocześnie jednak jako taka nie odnosi się (nie wprowadza) samego obowiązku ponoszenia opłaty (wynikającego z ustawy). Skoro zatem zaskarżona uchwała nie stanowi źródła obowiązku ponoszenia opłaty (jako takiej), okoliczność, że Skarżąca jest zobowiązana jest do jej ponoszenia nie może stanowić zarzutu kierowanego wobec tej uchwały.

Podobnie nie jest uzasadniony zarzut upatrujący wadliwość zaskarżonej uchwały w tym, że określa ona w sposób ryczałtowy opłatę. Sąd odczytuje skargę w ten sposób (skarga nie zawiera zarzutów odnoszących się do naruszeń określonych przepisów prawa), że Skarżąca upatruje wadliwość zaskarżonej uchwały w tym, że nie wprowadza ona rozróżnienia wysokości opłaty ("sposób wyliczenia wskazanej kwoty wskazuje, że (...) zastosowana została odpowiedzialność zbiorowa (...) Osoby nie zostawiające odpadów na terenie Gminy R. zostały zmuszone do zapłaty za generowane w dużych ilościach śmieci tych działkowiczów, którzy przebywają na terenie Gminy R. przez całe lato wraz ze swoimi licznymi gośćmi". Odnosząc się do powyższego Sąd zwraca uwagę, że art. 6j ust. 3b u.p.c.g. przewiduje obowiązek uchwalenia przez radę gminy ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku), gdzie stawka ta jest ustalana w oparciu o średnie ilości odpadów powstające na wskazanych nieruchomościach. Nakładając na radę gminy obowiązek uchwalenia "ryczałtowej stawki opłaty" w oparciu o średnie ilości odpadów powstających na wskazanych nieruchomościach, ustawodawca założył, że nie dojdzie do zróżnicowania wysokości opłat (w zależności od tego, czy na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, powstaje mniej czy więcej odpadów komunalnych) – stanowi to oczywistą konsekwencję przyjęcia ryczałtowej stawki opłaty. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 587/20 "W świetle powyższej regulacji [art. 6j ust. 3b i 3c u.p.c.g.] rada gminy jest upoważniona do uchwalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Stawka ta jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na powyższych nieruchomościach, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Treść wskazanych przepisów wskazuje, że stawka ta jest ustalana od nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, a nie np. na cele działalności gospodarczej. Nadto z regulacji tej wynika, że stawka dla tych nieruchomości powinna być taka sama. Brak jest bowiem podstawy prawnej do różnicowania stawek w zależności od tego, czy mamy do czynienia z nieruchomością, na której znajdują się domki letniskowe, czy też z innymi nieruchomościami wykorzystywanymi na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Ustawodawca takiej możliwości różnicowania nie przewidział. W wymienionych przepisach jest wyraźnie mowa o stawce opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a nie o stawkach (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 lipca 2020 r.(...).". W tym kontekście zatem nie można czynić zarzutu Radzie Miejskiej w R. , że ustaliła ryczałtową stawkę (jedną stawkę) opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, bazując w tym zakresie na kryterium określonym w art. 6j ust. 3c u.p.c.g., skoro taki nakaz wynika ze wskazanej ustawy.

Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty dotyczące samej wysokości ustalonej stawki. Wprawdzie Sąd ma świadomość tego, że w sprawie przedmiotowej uchwały zapadło szereg wyroków tut. Sądu (wyrok z dnia 19 lutego 2020 r.: sygn. akt III SA/Wa 1899/19, sygn. akt III SA/Wa 1900/19, sygn. akt III SA/Wa 1972/19 oraz z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2314/19), w których to wyrokach stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały (z powodu wadliwości kalkulacji wysokości rocznej stawki ryczałtowej), jednakże wskazać należy, że wyroki te są obecnie nieprawomocne, prawomocny jest natomiast cyt. wcześniej wyrok tut. Sądu z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1574/19, w którym oddalono skargę, w ramach której podnoszone były zarzuty dot. wysokości (sposobu skalkulowania) opłaty. W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Mając zatem na uwadze to, że w ww. prawomocnym wyroku o sygn. akt III SA/Wa 1574/19 oddalono skargę, w ramach której podnoszone były zarzuty dot. wysokości (sposobu skalkulowania) ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalonej w zaskarżonej uchwale (a co za tym idzie nie uznano nieprawidłowości w jej skalkulowaniu), tut. Sąd – działając w ramach związania wynikającego z art. 170 p.p.s.a. - nie jest uprawniony do uznania wadliwości jej skalkulowania.

Wobec tego Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie uprawniony był do dokonania kontroli zaskarżonej uchwały w granicach naruszonego interesu prawnego Skarżącej, będąc też związanym oceną prawną dokonaną w ww. prawomocnym wyroku III SA/Wa 1574/19. Oceny wyrażone w tym prawomocnym wyroku są traktowane jako wiążące przy rozpatrywaniu zarzutów, dotyczących tego samego aktu prawa miejscowego, wskutek treści art. 170 p.p.s.a., gdyż inne rozumienie danej sprawy w kontekście aktualnie rozpatrywanej sprawy prowadziłoby do sytuacji w państwie prawa niedopuszczalnej, gdy - oceniając ten sam akt normatywny w kontekście identycznych zarzutów, w takich samych okolicznościach - sądy wyraziłyby odmienne oceny.

Mając na uwadze powyższe, uznając, że skarga jest niezasadna, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.