III SA/Po 723/22

Dnia 4 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi Prokuratora Regionalnego w Poznaniu na uchwałę Rady Miasta i Gminy Kórnik z dnia 25 lipca 2018r. nr XLIX/662/2018 w przedmiocie zasad usytuowania na terenie Miasta i Gminy Kórnik miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oddala skargę.

W dniu 25 lipca 2018 r. Rada Miasta i Gminy Kórnik podjęła uchwałę nr XLIX/662/2018 w sprawie zasad usytuowania na terenie Miasta i Gminy Kórnik miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2018 r. poz. 6243, dalej także jako uchwała). Podstawę prawną uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm., dalej jako u.s.g.) oraz art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487, dalej jako ustawa o wychowaniu w trzeźwości).

W § 1 uchwały określono, że miejsca sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży oraz do spożycia poza miejscem sprzedaży nie mogą być usytuowane w odległości mniejszej niż 10 m od: 1) szkół, przedszkoli, innych placówek oświatowo - wychowawczych i opiekuńczych, 2) kościołów i innych obiektów kultu religijnego oraz cmentarzy. W § 2 uchwały wskazano, że odległości określone w § 1 mierzy się najkrótszą drogą dojścia, od głównego wejścia do obiektu, w którym usytuowany jest punkt sprzedaży napojów alkoholowych do głównego wejścia do obiektów wymienionych w § 1, przy czym, zgodnie z § 3 uchwały, najkrótsza droga dojścia oznacza dojście po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, zgodne z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.).

Skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Regionalny w Poznaniu, zarzucając istotne naruszenie przepisów prawa, tj. art. 12 ust. 3 i 5 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji oraz § 131 ust. 1 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" – polegające na ustaleniu zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy w sposób arbitralny, sprzeczny z celami wskazanej powyżej ustawy. Prokurator Regionalny wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

Zdaniem Prokuratora przyjęta w uchwale minimalna odległość usytuowania punktów sprzedaży od obiektów chronionych nie mniejsza niż 10 m oznacza bardzo bliskie, bezpośrednie sąsiedztwo z takimi obiektami, co w oczywisty sposób ma kłócić się z koniecznością realizowania obowiązku ograniczania dostępności do alkoholu, w szczególności w stosunku do osób małoletnich. Z pewnością nie ogranicza dostępności do alkoholu. Ponadto należy mieć na uwadze, że z samej ustawy wynika zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo- wychowawczych, opiekuńczych i domów studenckich, na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników, w miejscach i czasie masowych zgromadzeń, w środkach i obiektach komunikacji publicznej, w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak również w rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych (art. 14 ust. 1 u.w.w.t.).

Dalej prokurator zauważył, że sądy administracyjne wielokrotnie wypowiadały się w podobnych sprawach, zajmując stanowisko że ustanowienie przedmiotowej odległości na poziomie odpowiednio – 10 m, 15 m, czy 20 m nie jest wystarczające do realizacji celów ustawy (np. wyroki: NSA z 17 maja 2018 r., II GSK 2237/16; WSA w Szczecinie z 17 maja 2018 r., II SA/Sz 236/18; WSA w Lublinie z 24 września 2013 r., III SA/Lu 335/13; WSA w Lodzi z 28 grudnia 2017 r., III SA/Ld 755/17 i 28 marca 2014 r., III SA/Łd 1122/13). Zdaniem prokuratora, odległość tego rzędu czyni realizację celów ustawy iluzoryczną i nieefektywną. Także w wyrokach NSA: z 31 października 2019 r., II GSK 805/19; z 9 stycznia 2020 r., II GSK 1349/19; z 21 maja 2020 r., III GSK 122/20 oraz II GSK 142/20 uznano, że odległość między wskazywanymi przez prawodawcę obiektami w kontekście celów i zadań ustawy musi być odpowiednia, tzn. ma stwarzać realną gwarancję utrudnienia dostępu do alkoholu, a tak się dzieje, gdy punkt sprzedaży alkoholu jest na tyle oddalony od miejsca chronionego, że uniemożliwia szybkie do niego dotarcie.

Prokurator podkreślił, że nie kwestionuje uprawnień Rady do samodzielnego ustalania odległości punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych - w zależności od uwarunkowań miejscowych - uznaje natomiast, że przyjęta 10-metrowa odległość punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych od miejsc chronionych, oznacza bardzo bliskie, bezpośrednie sąsiedztwo z takimi obiektami, co w oczywisty sposób kłóci się z koniecznością realizowania obowiązku ograniczania dostępności do alkoholu, w szczególność, w stosunku do osób małoletnich (art. 1 i art. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości).

Prokurator następnie zaznaczył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że odpowiednia odległość to taka, która stwarza realną gwarancję ograniczenia dostępu do alkoholu i w ten sposób wpływa na ograniczenie spożycia alkoholu. Warunek ten spełnia taka odległość, mierzona w metrach, która utrudnia dostęp do alkoholu, zwłaszcza nieletnim, gdyż wśród obiektów chronionych wymienione są szkoły. Wystarczająco duża odległość od punktu sprzedaży alkoholu – a więc uniemożliwiająca szybkie dotarcie do punktu sprzedaży alkoholu i przez to utrudniająca ten dostęp - stanowi pewną faktyczną barierę dostępności do alkoholu. Odległość spełniająca warunek wystarczająco dalekiej od punktu sprzedaży alkoholu to także taka, która utrudnia wzrokowy kontakt z punktem sprzedaży alkoholu, a przez to obserwowanie nierzadkiego zjawiska spożywania alkoholu na terenie punktu sprzedaży alkoholu lub terenie, na którym jest on usytuowany. Jeśli zaś odległość ta jest zbyt mała, to ułatwia ona dostęp do alkoholu, ale i prowadzi do kształtowania określonego (niewłaściwego) sposobu i warunków jego spożywania (por. wyroki NSA: z 17 maja 2018 r, II GSK 2934/16; z 31 października 2019 r, II GSK 805/19).

W odpowiedzi na skargę Miasto i Gmina Kórnik, zastępowane przez zawodowego pełnomocnika, wniosło o oddalenie skargi. Pełnomocnik napisał, że orzecznictwo w zakresie problematyki objętej skargą nie jest jednolite, wskazując na wyroki NSA: z 25 lutego 2020 r. II GSK 1440/19, z 27 lipca 2020 r. II GSK 463/20 oraz wyrok WSA w Olsztynie z 10 marca 2020 r. II SA/Ol 87/20 i obszernie cytując uzasadnienia ww. wyroków. Z kolei odnosząc się do zarzutu istotnego naruszenia przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, napisał że Rada Miasta i Gminy Kórnik przekazała skarżącemu wyciąg z protokołu nr 49, z którego wynika, jakie były motywy podjęcia uchwały z kwestionowanym przez skarżącego przepisem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

Sąd na wstępie wyjaśnia, że z uwagi na zawarty w skardze wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, wobec milczenia pełnomocnika Miasta i Gminy Kórnik sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym. Przepis art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej P.p.s.a.) stanowi bowiem, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wówczas, zgodnie z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Dalej Sąd wskazuje, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie natomiast nieuwzględnienia skargi, sąd – stosownie do art. 151 P.p.s.a. - skargę oddala. Zaznaczenia przy tym wymaga, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta i Gminy Kórnik z 25 lipca 2018 r. nr XLIX/662/2018 w sprawie zasad usytuowania na terenie Miasta i Gminy Kórnik miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w związku z art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości.

Na wstępie rozważań należy podkreślić, że legitymacja do wniesienia skargi do sądu administracyjnego określona została w art. 50 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uprawnionym do wniesienia skargi jest, między innymi, prokurator.

Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r - O samorządzie gminy (t.j. Dz.U.2023.40) do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych (aniżeli wymienione w punkach 1-14 art. 18 ust. 2 u.s.g.) sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Z kolei w art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982r (t.j.Dz.U.2021.1119)- O wychowaniu w trzeźwości ustawodawca nakazał radzie gminy ustalenie, w drodze uchwały, zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Powołany art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości formułuje obowiązek ("ustala") podjęcia przez radę gminy uchwały, która obowiązuje wszystkich, którzy posiadają cechy adresata określonego uchwałą podjętą przez radę gminy względem właściwego obszaru jej działania.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego, zaś stosownie do art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, zaś zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Dalej Sąd wskazuje, że nie każda uchwała rady gminy jest aktem prawa miejscowego, przy czym ustawa nie definiuje pojęcia aktu prawa miejscowego. W doktrynie przyjmuje się, że ustawa o samorządzie gminnym wskazuje tylko niektóre cechy aktu prawa miejscowego, natomiast pełnego prawnego znaczenia tego pojęcia należy szukać w obowiązującym systemie prawnym na trzech różnych płaszczyznach: konstytucyjnej, ustrojowej i materialnej, i dopiero łączne uwzględnienie wszystkich tych elementów pozwala sformułować swoistą eklektyczną (ogólną) definicję legalną aktu prawa miejscowego. Niemniej jednak kwalifikacja danego aktu do kategorii aktów prawa miejscowego musi być każdorazowo przeprowadzana przy uwzględnieniu jego cech materialnych i formalnych, pozwalających na ustalenie, czy dany akt ma podstawowe cechy umożliwiające zaliczenie go do kategorii aktów prawa miejscowego, wśród których wymienić należy: normatywność, powszechność obowiązywania, abstrakcyjność i generalność norm oraz wymóg istnienia normy ustawowej zawierającej kompetencję prawodawczą. Dopiero stwierdzenie występowania tych wszystkich cech pozwala zaliczyć daną uchwałę do kategorii prawa miejscowego (D. Dąbek [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. P. Chmielnickiego, komentarz do art. 40, nb. 2; Lex).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała, dotycząca usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, niewątpliwie posiada wskazane cechy aktu prawa miejscowego, jest prawem miejscowym. Charakter prawny tego rodzaju uchwał nie budzi zresztą żadnej wątpliwości w świetle orzecznictwa wskazanego tak w skardze jak i w odpowiedzi na skargę.

Także kolejny warunek skuteczności (dopuszczalności) wniesienia skargi do tut. Sądu celem zaskarżenia ww. uchwały – tj. "warunek czasowy", jest spełniony w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 53 § 3 P.p.s.a., termin do wniesienia skargi m.in. przez prokuratora wynosi 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie oraz 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Wskazanym wyżej terminem prokurator nie jest ograniczony w przypadku wniesienia skargi na akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, organy administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego są m.in. obowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczenia spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożycia.

Jak wynika z powyższego, zawarte w ustawie upoważnienie dla rady gminy ma charakter ogólny. Określa ono jedynie organ wyposażony w kompetencję prawotwórczą oraz zakres spraw przekazanych do uregulowania. Poza wskazanym powyżej odwołaniem do kryterium konieczności dostosowania do potrzeb ograniczania dostępności alkoholu, ustawowe upoważnienie nie zawiera wytycznych dotyczących treści aktu prawa miejscowego, a więc precyzyjnych wskazań dotyczących treści uchwał podejmowanych na podstawie tego upoważnienia ustawowego.

Taka konstrukcja nie oznacza jednak uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne jest bowiem instytucją prawną, odnoszącą się do stosowania prawa administracyjnego, a więc do wydawania przez administrację aktów stosowania prawa (decyzji administracyjnych), a nie do aktów stanowienia prawa. Uznanie administracyjne oznacza pozostawioną przez ustawodawcę na ostatnim etapie stosowania prawa (po wykładni i subsumpcji) możliwość dokonania wyboru rozstrzygnięcia spośród wskazanych w ustawie. Natomiast pozostawiona przez ustawodawcę w analizowanym upoważnieniu ustawowym swoboda w ustaleniu przez organ samorządu terytorialnego treści aktu prawa miejscowego jest przejawem samodzielności, przyznanej samorządowi terytorialnemu w Konstytucji (art. 16 ust. 2, art. 163 i art. 165 ust. 2 Konstytucji), w tym samodzielności w stanowieniu prawa miejscowego (art. 94 Konstytucji ).

Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 27 lipca 2020 r., II GSK 463/20 (przywołanym w odpowiedzi na skargę), że samodzielność prawotwórcza przyznana samorządowi terytorialnemu nie oznacza dla samorządu terytorialnego autonomii. Akty prawa miejscowego są aktami podustawowymi, wykonawczymi do ustaw, na podstawie których są stanowione. Muszą one zatem być zgodne z ustawami, na podstawie których są stanowione. A zatem ustalone w zaskarżonej uchwale – będącej aktem wykonawczym do ustawy o wychowaniu w trzeźwości – zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, muszą "wykonywać" tę ustawę, pozostając w zgodzie z jej treścią i celem. Brak w upoważnieniu ustawowym szczegółowych wytycznych dotyczących treści aktu i ograniczenie się tylko do wskazania ogólnej dyrektywy co do sposobu ustalania zasad usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych nie oznacza dowolności organu gminy w stanowieniu prawa miejscowego. Konsekwencją braku szczegółowych wytycznych jest natomiast to, że granice władztwa prawotwórczego w zakresie stanowienia aktów prawa miejscowego określających zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych wyznaczają nie szczegółowe wytyczne ustawy (bo tych nie ma), lecz ogólnie określone cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości, a także konstytucyjne zasady: legalności (art. 7 Konstytucji), samodzielności samorządu terytorialnego (art. 163 Konstytucji) i stanowienia prawa miejscowego (art. 94 Konstytucji).

Oceniając, czy w niniejszym przypadku Rada Gminy wykroczyła poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, i tym samym dopuściła się istotnego naruszenia tego przepisu, podkreślić należy, że ustawodawca nie precyzuje jak należy rozumieć pojęcie "zasad usytuowania punktów sprzedaży i podawania". A zatem ustawodawca w ogóle nie wymaga, aby wśród określonych zasad usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu znalazły się zasady ustalania odległości pomiędzy punktem sprzedaży alkoholu a innymi obiektami i sposoby ich mierzenia (por. orzecznictwo wymienione w przywołanym wyroku NSA z 27 lipca 2020 r., II GSK 463/20).

W ocenie Sądu należy uznać, że już samo wskazanie przez organ gminy obiektów chronionych i minimalnych odległości, w jakich od tych obiektów mogą być sytuowane punkty sprzedaży i podawania napojów alkoholowych – co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – oznacza działanie prawidłowo zmierzające do realizacji celu ustawy, tj. ograniczenia dostępności alkoholu. Ustalenie natomiast konkretnych odległości punktów sprzedaży i podawania alkoholu od obiektów chronionych jest dokonywane w ramach przyznanej organowi swobody prawotwórczej. Wobec braku zarówno ustawowych wytycznych, jak i metodologii pozwalającej w obiektywny sposób ocenić skuteczność przyjętych w tym zakresie rozwiązań, zgodność z prawem przepisów uchwały wprowadzających minimalne odległości usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych od obiektów chronionych, oznacza zgodność ze wskazanym przez ustawodawcę celem tej regulacji. Wielkość minimalnej odległości powinna być przez sąd oceniana z uwzględnieniem aksjologii ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (por. I. Niżnik-Dobosz w: I. Niżnik-Dobosz, M. Koszowski, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, LEX 2020, komentarz do art. 12, pkt 27). Swoboda gminy w zakresie tworzenia norm prawnych ustalających zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych jest bowiem ograniczona przez obowiązek realizowania celów ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Tworzenie takich zasad, które stałyby w sprzeczności z zadaniami gminy postawionymi przez ustawodawcę, oznaczałoby naruszenie prawa.

Uwzględniając powyższe kryteria nie może być uznane za zasadne stwierdzenie, że przyjęta w uchwale odległość punktów sprzedaży od obiektów chronionych nie ogranicza dostępności alkoholu i kłóci się z koniecznością realizowania obowiązku ograniczania dostępności do alkoholu. Takie stwierdzenie byłoby zasadne tylko w przypadku, gdyby Rada Miasta i Gminy Kórnik w ogóle nie wprowadziła żadnych ograniczeń, albo gdyby wykazano w skardze, że wprowadzone ograniczenia są jedynie pozorne, bo nie jest możliwy do zrealizowania żaden stan faktyczny, w którym wprowadzone ograniczenia mogłyby być skuteczne. Tego jednak prokurator w skardze nie twierdził.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, dotyczącego lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej uchwały, Sąd stwierdza, że zarzut ten częściowo podziela, jednak nie w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

Sąd podziela pogląd wyrażony w skardze, że co do zasady przepisy u.s.g. nie wprowadzają obowiązku uzasadniania uchwał organów samorządu, jednak w świetle zasady demokratycznego państwa prawnego i adresowanego do wszystkich organów władzy publicznej nakazu działania na podstawie i w granicach prawa (art. 2 i art. 7 Konstytucji) niedopuszczalne jest podejmowanie aktów władzy publicznej - w tym uchwał organów samorządu - bez ujawnienia przyczyn przemawiających za konkretnym rozstrzygnięciem. W realiach sprawy istotne jest jednak to, że powody takiego określenia kształtu zamieszczonego w uchwale przepisu § 1 – wynikają jasno z protokołu sesji nr 49 Rady Miasta i Gminy Kórnik z 25 lipca 2018 r., w trakcie której rozpatrywano projekt uchwały (protokół sesji: k. 83-106 akt sądowych). Sąd zaznacza, że prokurator w skardze powołuje się na poszczególne fragmenty dyskusji radnych i innych osób uczestniczących w sesji (s. 10-11 protokołu sesji). Sąd podkreśla jednak, że prokurator nie wykazał, że w tej sprawie istnieje ścisły i bezpośredni związek pomiędzy wielkością spożycia napojów alkoholowych a dostępnością tych napojów, oceniany wyłącznie na podstawie miary odległości punktów sprzedaży od obiektów uznanych przez gminę za chronione i że wprowadzenie limitu minimum 10 metrów odległości jest sprzeczne z celem ustawy.

Mając na uwadze opisane wyżej okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.