III SA/Po 65/23

Dnia 14 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Policji z dnia 15 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym oddala skargę.

IIISA/Po 65/23

Uzasadnienie

Komendant Policji decyzją nr [...] z dnia 23 15 listopada 2022 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 127 § 2 k.p.a. po rozpoznaniu odwołania R. G. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w P. nr [...] z dnia 16 września 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Jak wskazał organ w uzasadnieniu decyzji, R. G. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w P. z wnioskiem o przyznanie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym jego ciotki B. F. w charakterze domownika od 17.01.1993 r. do 08.01.2002 r. oraz od 09.01.2002 r. do 24.07. 2003 r. Do wniosku dołączył postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 22.06.2021 o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego jego prace w indywidualnym gospodarstwie rolnym.

W trakcie przeprowadzonego postępowania, w związku z zeznaniami wnioskodawcy, który oświadczył, że w trakcie nauki wykonywał prace w gospodarstwie rolnym po szkole organ I instancji ustalił, że we wskazanym wyżej okresie R. G. zamieszkiwał w charakterze domownika w indywidualnym gospodarstwie rolnym swojej ciotki B. F.. W okresie od 1 października 1992 r. do czerwca 1996 r. wnioskodawca był uczniem Zespołu Szkół Zawodowych w P.. Zajęcia odbywały się w systemie stacjonarnym od poniedziałku do piątku, w godzinach od 8 do 15.Dojazd do szkoły zajmował w jedna stronę około 40 minut.

Następnie w okresie od 2 września 1996 r. do 13 czerwca 1998 r. uczęszczał do Prywatnego Policealnego Studium zawodowego w P..

Od 1 października 1998 r. rozpoczął studia wieczorowe na Wydziale Elektronicznym Politechniki [...]. Został skreślony z listy studentów 15 listopada 2000 r.

Nadto , organ przesłuchał w charakterze świadków: L. S., A. S., E. K., I. K., J. S.. Organ nie przesłuchał siostry wnioskodawcy J. G.. Dwukrotnie przesłane za pośrednictwem Poczty Polskiej wezwania z dnia 12 maja 2022 r. i 3 czerwca 2022 r. , niepodjete w terminie przez adresata, zostały zwrócone do nadawcy. Organ dwukrotnie próbował również telefonicznie skontaktować się ze świadkiem również bezskutecznie, bowiem J. G. nie odbierała telefonu.

Świadek L. S. w swoich zeznaniach potwierdziła, że R. G. mieszkał u B. F. i wykonywał pracę w jej gospodarstwie. W skład gospodarstwa wchodził sad wiśniowy i przydomowy warzywniak. Do zadań R. G. należało dbanie o warzywniak, zbieranie owoców w sezonie zbiorów z sadu, dbanie o sad, opryskiwanie drzew, wycinka starych drzew i sadzenie nowych. W okresie zimowym R. G. dbał o sprzęt i o pomieszczenia gospodarcze. Zajmował się karmieniem zwierząt. Według świadka R. G. pracował Ok 4-5 godzin dziennie w gospodarstwie. Z uwagi na to , że świadek mieszkał Ok 15 km od miejsca , gdzie znajdowało się gospodarstwo,, zeznał, ze wiedzę o tym, ile zajmowała R. G. praca w gospodarstwie opiera na własnych doświadczeniach , z uwagi na to, że pochodzi z rodziny rolniczej i ma świadomość, że praca w gospodarstwie jest wymagająca i czasochłonna. Poza sezonem letnim, R. G. nikt nie pomagał w gospodarnie. W samym czasie zbiorów pomagało około 20 pracowników ( rodzina, sąsiedzi )

Kolejny świadek A. S., podobnie jak jego żona L. S. zamieszkiwał ok 15-20 km od miejsca, gdzie znajdowało się gospodarstwo. Świadek nie pamiętał, czym więcej poza pracą w sadzie zajmował się R. G. i nie pamiętał , ile czasu zajmowała mu ta praca. Przyznał, że on sam pomagał R. G. w wywozie owoców do hurtowni. Świadek nie bywał często u B. F. więc trudno mu wskazać, czym zajmował się R. G..

Świadek E. K. – dyrektor szkoły zeznała, że w latach 1993 – 2003 mieszkała w P.. W domu B. F. była tylko raz. Zeznała, że R. G. wykonywał prace w gospodarnie rolnym, o czym słyszała podczas rozmów z B. F..

Świadek I. K. zeznał, że nie pamięta R. G., ale przed przesłuchaniem przyszedł on do niego i przypomniał kim jest. Świadek nie wiedział, że R. G. i jego siostra mieszkali u ciotki. Wiedział, że miała pracownika, lecz nie pamięta, kto to był. Podobnie nie posiadał wiedzy, jakoby R. G. pracował u ciotki.

Świadek J. S. zeznała, ze w latach 1993 – 2003 mieszkała w P.. Świadek oświadczyła, że R. G. pomagał ciotce w pracach w gospodarstwie, lecz nie wiedziała, czy pomoc nabyła stała, nie wiedział również jakie prace wykonywał i jak często.

Ponadto, organ zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w [...] o przesłuchanie w drodze pomocy prawnej B. F.. Z protokołu nadesłanego do organu w dniu 14.01.2022 r. wynika , że B. F. potwierdziła, że R. G. pomagał jej w pracy w gospodarstwie rolnym, ale nie potrafiła wskazać w jakim wymiarze godzin pracował. Pomoc w gospodarstwie była zaleceniem psychologa, pod opieka którego znajdował się R. G.. Zeznała, że w okresie letnim do zbiorów zatrudniała pracowników, a po sezonie letnim, po zakończeniu zbiorów zatrudniała pracownika, który pomagał,, gdy R. G. był nieobecny, np. był w szkole. Pracownik ten wykonywał opryski drzew, lub czynności porządkowe. R. G., jak zeznał świadek mieszkał z nią do 1999 r. po czym wyjechał do L. na studia i tam przebywał do 2002 r. W tym czasie przyjeżdżał tylko na okres wakacji i ferii zimowych.

Wcześniej w oświadczeniu, które do akt sprawy załączył R. G., B. F. potwierdziła, że pracował ok 4- 6 godzin w gospodarstwie, po szkole( zbierał pomidor, ziemniaki, ogórki, owoce, dbał o czystość upraw). Wskazała, że R. G. wyprowadził się od niej w sierpniu 2002 r.

Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ uznał, że brak jest podstaw do zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym B. F.. Zakres prac świadczonych przez wnioskodawcę miał charakter sezonowy ( pomoc w zbieraniu wiśni w okresie zbiorów) i doraźny ( wykonywanie czynności, których nie wykonał zatrudniony pracownik).Dowodzi to, że praca przez niego wykonywana nie miała istotnego znaczenia i nie była niezbędna dla funkcjonowania gospodarstwa. Praca ta miała charakter pomocy

Komendant Policji, utrzymując w mocy ww. rozkaz personalny, wskazał , że organ I instancji dwukrotnie przeprowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na brak wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Rozpoznając ponownie odwołanie wniesione od ww. rozkazu personalnego z dnia 16 września 2022 r. organ odwoławczy wskazał, że w sprawie przesłuchano 7 świadków oraz stronę postępowania, zgromadzono obszerny materiał dowodowy na temat gruntów położonych w miejscowości L. i [...] , na terenie których zlokalizowane było gospodarstwo rolne. W ocenie organu odwoławczego, słusznie organ I instancji odmówił wartości dowodowej zeznaniom świadków A. S. i L. S., którzy zamieszkiwali od 1993 r. w L., czyli przeszło 20 km od gospodarstwa rolnego B. F., czyli nie zamieszkiwali na terenie, na którym położone jest gospodarstwo rolne. W okresie wskazanym we wniosku. Sytuacja ta dotyczy również świadka J. S., która w latach 1993 – 2003 zamieszkiwała w P., w odległości 10-12 km od gospodarstwa B. F.. Świadczenia pracy w gospodarstwie nie potwierdzili także I. K., który nie posiadał żadnej wiedzy na ten temat, ani E. K. – dyrektor szkoły, która znała sytuacje rodzinną R. G. wyłącznie z opowiadań B. F.. Sama nigdy nie widziała, aby R. G. pracował w obrębie gospodarstwa.

Jak wskazał organ, jedynym świadkiem, który mógłby potwierdzić pracę R. G. w gospodarstwie rolnym jest jego ciotka B. F.., ale jest to jedyny świadek, zaś ww. art. 3 ust 3 ustawy z 20 lipca 1990 r. nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia dowodu zeznań co najmniej dwóch świadków.

R. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Komendanta Policji, utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w P., w której domagając się uznania lat pracy w ww. gospodarstwie swojej ciotki, zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka J. G., przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonych rozstrzygnięć według kryteriów wskazanych w ww. przepisach, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiot sporu w kontrolowanej sprawie dotyczy zasadności odmowy przyznania skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym B. F. – ciotki skarżącego.

Składając wniosek w tym przedmiocie skarżący zadeklarował, że wykonywał prace w gospodarstwie rolnym w okresach: od 17.01.1993 r. do 08.01.2002 r. oraz od 09.01.2002 r. do 24.07. 2003 r.

Dokonując analizy przepisów prawa, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięć organów obu instancji należy w pierwszej kolejności wskazać na treść art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.), o Policji, w myśl którego, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Na podstawie art. 101 ust. 2 ww. ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1236), które w § 4 ust. 1 pkt 5 stanowi, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne (niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-4) okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego.

Takimi odrębnymi przepisami w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia są przepisy ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310). Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Jak wynika z art. 3 ust. 2 i 3 ww. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym można potwierdzić albo stosownym zaświadczeniem urzędu gminy albo zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących na terenie, na którym jest położone gospodarstwo rolne.

Pojęcie "domownika", wykonującego pracę w gospodarstwie rolnym, nie zostało zdefiniowane w ww. ustawie, lecz ustawodawca odesłał w zakresie ustalania normatywnej treści tego pojęcia do przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

I tak, zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. nr 50, poz. 291 ze zm.) domownik to osoba bliską rolnikowi, która:

a) ukończyła 16 lat,

b) pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie,

c) stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

Dokonując zatem oceny zasadności wniosku, w świetle wskazanych wyżej przepisów, należało ustalić, czy we wskazanych we wniosku okresach wnioskodawca miał ukończone 16 lat, czy pozostawał z rolnikiem w gospodarstwie domowym lub zamieszkiwał na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie, oraz, czy stale pracował w tym gospodarstwie, nie będąc związanym z rolnikiem stosunkiem pracy.

W kontrolowanej sprawie sporne było zaistnienie przesłanki stałej pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym jego ciotki we wskazanym okresie.

W tym miejscu należy wskazać, co podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych , które Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela, że dla uznania, że praca w gospodarstwie rolnym miała charakter stały nie wystarczy jedynie ustalenie, że osoba bliska rolnikowi wykonywała jakiekolwiek zabiegi agrotechniczne związane z prowadzoną produkcją rolną, realizując w ten sposób dyspozycje rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne. O stałej pracy można bowiem mówić tylko wtedy, gdy pomoc na rzecz rolnika była świadczona w rozmiarach istotnych dla funkcjonowania gospodarstwa Zatem przy ustaleniu stażu pracowniczego nie uwzględnia się każdej, jakiejkolwiek pracy w gospodarstwie rolnym. Zaliczeniu podlega tylko praca stała o istotnym znaczeniu dla prowadzonej działalności rolniczej. Doraźna pomoc, zwyczajowo świadczona przez członków rodziny rolnika, nie stanowi stałej pracy w gospodarstwie rolnym wpływającej na wysokość wysługi lat ustalanej dla celów pracowniczych. O stałej pracy w gospodarstwie rolnym można mówić jedynie przy pewnej systematyczności oraz co najmniej gotowości do wykonywania pracy, gdy jest to niezbędne rolnikowi prowadzącemu gospodarstwo, a nie wyłącznie wówczas, gdy pomoc taką deklaruje domownik. Ten element dyspozycyjności domownika potwierdza również wymóg zamieszkania domownika na terenie gospodarstwa lub w pobliżu, czyli w takiej odległości, która umożliwia jak najszybsze dotarcie na teren gospodarstwa, jeżeli zajdzie taka potrzeba i świadczenia na rzecz gospodarstwa osoby bliskiej pracy w wymiarze czasu niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego. Pracą stałą domownika w gospodarstwie rolnym będzie zatem praca wykonywana w wymiarze czasu stosownym do prawidłowego jego funkcjonowania, zgodnie z jego strukturą, przy uwzględnieniu jego obszaru oraz ilości pracujących w nim osób. Co również wymaga podkreślenia, możliwe jest jednoczesne łączenie nauki w szkole ze stałą pracą w gospodarstwie rolnym. Możliwość ta musi być jednak oceniana przez pryzmat skonkretyzowanego stanu faktycznego (por. m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 1869/13, I OSK 2391/14, I OSK 1959/13 i I OSK 321/11 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Jak ustaliły organy w przedmiotowej sprawie, skarżący niewątpliwie realizował określone obowiązki w gospodarstwie rolnym, jednak nie przekraczały one wymiaru doraźnej pomocy w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Intensyfikacja tej pomocy następowała zwłaszcza w okresie letnim w okresie zbioru wiśni. Nie można jednak stwierdzić, że czynności, które wykonywał skarżący były niezbędne dla funkcjonowania gospodarstwa rolnego przez cały rok.

Zeznania świadków przesłuchanych w kontrolowanej sprawie, jak słusznie zdaniem Sądu oceniły organy, są ogólnikowe i lakoniczne, co powoduje, że budzą wątpliwości, co do ich kompletności oraz wiarygodności stwierdzonych w nich faktów. Jest natomiast oczywiste, że zeznania świadków powinny być na tyle wiarygodne, aby można je było potraktować jako równoważne w zakresie wartości dowodowej z informacjami zawartymi w świadectwach pracy, które co do zasady stanowią podstawowy dowód w takim postępowaniu. Poza tym, żaden ze świadków nie potwierdził, że czynności wykonywane przez skarżącego w gospodarstwie miały charakter pracy stałej, w rozumieniu ww. przepisu. Również zeznania samej ciotki skarżącego B. F., na co wskazał organ I instancji nie są spójne odnośnie tej okoliczności. W złożonym oświadczeniu B. F. wskazała, że skarżący pracował że pracował ok 4- 6 godzin w gospodarstwie, po szkole ( zbierał pomidor, ziemniaki, ogórki, owoce, dbał o czystość upraw). Jak wynika zaś z protokołu nadesłanego do organu w dniu 14.01.2022 r. B. F. potwierdziła, że R. G. pomagał jej w pracy w gospodarstwie rolnym, ale nie potrafiła wskazać w jakim wymiarze godzin pracował. Jak wskazał, pomoc w gospodarstwie była zaleceniem psychologa, pod opieką którego znajdował się R. G.. Zeznała także, że w okresie letnim do zbiorów zatrudniała pracowników, a po sezonie letnim, po zakończeniu zbiorów zatrudniała pracownika, który pomagał,, gdy R. G. był nieobecny, np. był w szkole. Pracownik ten wykonywał opryski drzew, lub czynności porządkowe. R. G., jak zeznał świadek mieszkał z nią do 1999 r. po czym wyjechał do L. na studia i tam przebywał do 2002 r. W tym czasie przyjeżdżał tylko na okres wakacji i ferii zimowych.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, organy zasadnie przyjęły, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, by praca skarżącego, jaką wykonywał w gospodarstwie rolnym ciotki nosiła cechy normatywne stałej pracy w rozumieniu art. 6 pkt. 2 lit. c) ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Samo wykonywanie pracy w okresie wzmożonych prac, tak jak w niniejszej sprawie w okresie zbioru wiśni, nie ma cech stałości i nie może wpływać na uznanie, że skarżący we wskazanym we wniosku okresie był gotowy do wykonywania pracy w ilości co najmniej połowy wymiaru czasu pracy. Nie budzi wątpliwości, że w warunkach wiejskich dzieci zamieszkujące w gospodarstwie rolnym na ogół pomagają swojej rodzinie w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Jednakże, drobne czynności, nawet systematycznie wykonywane w ramach rodzinnego podziału obowiązków oraz inne, ale świadczone okazjonalnie, nie stanowią stałej pracy w gospodarstwie rolnym. Przy ustaleniu stażu pracowniczego nie uwzględnia się bowiem każdej pomocy w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Zaliczeniu podlega tylko praca stała o istotnym znaczeniu dla prowadzonej działalności rolniczej, świadczona w czasie gdy jest to niezbędne rolnikowi prowadzącemu gospodarstwo, a nie wyłącznie wówczas, gdy pomoc taką zadeklaruje domownik.

Jeżeli zaś chodzi o czas, jaki skarżący mógł poświęcić na pracę w gospodarstwie, to z przedstawionych przez organ okoliczności wynika, że w przedmiotowym okresie w związku z byciem uczniem dojeżdżającym codziennie do szkoły, a następnie studentem, zamieszkującym poza domem, poświęcającym czas na naukę jak i dojazdy, praca skarżącego nie mogła mieć charakteru stałego. Zeznania świadków nie wskazują na taką okoliczność. Zaś sama B. F. w złożonych zeznaniach przyznała, że w okresie od 1999r. do 2002 r. skarżący wyjechał na studia i w tym czasie przyjeżdżał tylko na okres wakacji i ferii zimowych.

Za niezasadne zatem Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty, w tym brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. G.. Jak wyjaśnił organ, dwukrotnie przesłane za pośrednictwem Poczty Polskiej wezwania z dnia 12 maja 2022 r. i 3 czerwca 2022 r. , nie zostały podjęte w terminie przez adresata, zostały zwrócone do nadawcy. Organ dwukrotnie próbował również telefonicznie skontaktować się ze świadkiem również bezskutecznie, bowiem J. G. nie odbierała telefonu. Prawidłowo zatem organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie.

Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzji odpowiada prawu, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.