Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "organ") utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa L. z dnia [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego, który był przeprowadzony przez A. K. (dalej jako: "skarżący"). Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2022 r.
Pismem nadanym w dniu [...] lutego 2022 r. w placówce P. P., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na powyższą decyzję.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę skarżącego z powodu wniesienia jej po upływie terminu. Sąd wskazał, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem [...] lutego 2022 r., a wniesienie skargi nastąpiło w dniu [...] lutego 2022 r., a zatem po upływie ustawowego terminu.
Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2022 r.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – [...] maja 2022 r. ) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r. Wraz z wnioskiem skarżący złożył skargę.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że przyczyną uchybienia terminu do złożenia skargi było doręczenie decyzji jego matce – H. D., która choruje na zaniki pamięci. W momencie odbierania korespondencji w dniu [...] stycznia 2022 r. dowiedział się od matki, że przesyłka została doręczona w dniu [...] stycznia 2022 r. Na tę okoliczność przedstawił zaświadczenie lekarskie dotyczące stanu zdrowia matki. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że rozpiętość czasowa między sporządzeniem skargi w dniu [...] lutego 2022 r. a nadaniem w placówce pocztowej w dniu [...] lutego 2022 r. wynika z tego, że doznał on urazu wzroku – podejrzenie odklejenia się siatkówki prawego oka, co uniemożliwiało mu pracę na komputerze. Nie dysponuje żadną dokumentacją lekarską w tym zakresie. Oświadczył, że w dniu [...] lutego 2022 r. odbył badanie w placówce medycznej L. w L..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Wniosek o przywrócenie terminu złożony przez skarżącego w niniejszej sprawie nie odpowiada wymogom określonym w przywołanych wyżej przepisach. Skarżący wniósł go w terminie, nie dopełniając jednak wszystkich wymaganych prawem czynności. Z akt sprawy wynika, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaczął biec od dnia [...] kwietnia 2022 r., kiedy skarżącemu doręczono odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący złożył w dniu [...] maja 2022 r. Skarżący dokonał także spóźnionej czynności, do wniosku o przywrócenie terminu dołączył skargę.
W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił natomiast okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminowi.
W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje jednolity pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu może być skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II FZ 717/13, z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 988/13, z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony albo jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 896/14).
Podnoszone we wniosku okoliczności nie są wystarczające do uznania, że przekroczenie terminu do wniesienia skargi było spowodowane nadzwyczajną sytuacją, której skarżący nie mógł przewidzieć i której nie mógł zapobiec. Argumentacja skarżącego dotycząca uchybienia terminowi koncentruje się na twierdzeniu, że matka błędnie poinformowała go o dacie doręczenia korespondencji zawierającej decyzję SKO. Zaznaczyć należy, że przesyłka zawierająca decyzję o numerze [...] została doręczona A. K. do rąk własnych w dniu [...] stycznia 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 10 akt administracyjnych). Z powyższego wynika, że błędne są twierdzenia skarżącego jakoby korespondencję odebrał za pośrednictwem matki. Bezpodstawne jest zatem powoływanie się przez skarżącego, że matka przekazała mu błędne informacje na temat daty doręczenia decyzji. Powyższe oznacza, że skarżący otrzymał decyzję w dniu [...] stycznia 2022 r. natomiast skargę wniósł z uchybieniem terminu, przez co nie dochował należytej staranności przy dokonywanej czynności.
Niezasadne okazały się również twierdzenia skarżącego w zakresie nadania przesyłki dopiero w dniu [...] lutego 2022 r. na skutek urazu wzroku, w konsekwencji którego nie mógł korzystać z komputera. Jak sam zauważył skargę sporządził już w dniu [...] lutego 2022 r., natomiast nadanie przesyłki nie wymaga konieczności korzystania z komputera, ani osobistego stawiennictwa w urzędzie pocztowym. Skarżący mógł wyręczyć się inną osobą. Jednocześnie zauważyć należy, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, że doznał urazu narządu wzroku, w takim zakresie, że uniemożliwiało mu to nadanie skargi.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.