III SA/Kr 1718/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. P i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2021 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. P. i J. P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2021 r. (znak [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K z dnia [...] 2021 r. (znak [...]) o ustaleniu i podziale kosztów postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości.

Postanowienie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Burmistrz Gminy K wydał w dniu [...] 2021 r. decyzję umarzającą postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości położonej w W, stanowiącej działkę nr [...] (własność J. P. i M. P.), z nieruchomościami stanowiącymi działki nr: [...], [...] (własność H. D.), nr [...] (własność A. K. – K.) oraz punktowo z działką nr [...] (własność Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad). Sprawa dotycząca rozgraniczenia została z urzędu przekazana przez organ administracji Sądowi Rejonowemu. W toku postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją, powołany został geodeta, który sporządził protokół graniczny oraz opinię. Po zakończeniu tego postępowania, geodeta przedłożył Burmistrzowi Gminy K fakturę Vat z 17 czerwca 2021 r. obejmującą należność za wykonane prace, a opiewającą na kwotę 4 700 zł (k. 169). W aktach sprawy (k. 170) znajduje się niepodpisany dokument, zawierający 3 tabele. Z pierwszej tabeli wynika, kwota przypadająca na jeden punkt graniczny (313,33 zł). Została ona ustalona przez podzielenie kosztu całkowitego wynagrodzenia geodety (4 700 zł) przez liczbę stwierdzonych punktów granicznych (15). Druga tabela obejmuje liczbę punktów granicznych przypadających na każdą z działek podlegających rozgraniczeniu, zaś trzecia tabela wskazuje sposób rozkładu kosztów postępowania między właścicieli podlegających rozgraniczeniu nieruchomości, przy uwzględnieniu ilości ustalonych punktów granicznych przypadających na każdą z działek.

Burmistrza Gminy K postanowieniem z dnia [...] 2021 r. (znak [...]) wydanym na podstawie art. 264 w zw. z art. 262 i 263 k.p.a. oraz art. 152 k.c. i art. 31 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, orzekł o ustaleniu kosztów postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości na łączną kwotę 4 700 zł i o zobowiązaniu do uiszczenia kosztów przez J. i M. P. - w wysokości 2.193,33 zł, H. D. - w wysokości 2.193,33 zł, A. K. – K. - w wysokości 208,89 zł oraz Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad - w wysokości 104,45 zł. W uzasadnieniu tego postanowienia podał, że koszty postępowania rozgraniczeniowego obciążają strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości. Podkreślił, że w tej sprawie, postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek J. i M. P., a zatem istniał spór graniczny uzasadniający wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, mającego na celu ustalenie przebiegu granic między spornymi działkami, stanowiącymi współwłasność wnioskodawców i uczestników postępowania i zakończenie. Wobec zakończenia postępowania rozgraniczeniowego na etapie administracyjnym organ administracji ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego, obciążając nimi strony sporu. Na wysokość ustalonych kosztów postępowania składają się jedynie czynności geodety wynikające z umowy nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r. na wykonywanie w 2020 r. prac geodezyjno-kartograficznych wynikających z bieżących potrzeb Gminy i ustalone na podstawie faktury VAT Nr [...] z dnia 17 czerwca 2021 r., co jest zgodne z przepisem art. 263 § 1 k.p.a. Organ I instancji podniósł, że ustalenie kosztów postępowania i obciążenie nimi stron jest zgodne z zasadą, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu i utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Jak podał organ I instancji, wysokość kwoty podanej w fakturze geodety z dnia 17 czerwca 2021 r. - tj. 4.700 zł - była zależna od liczby punktów granicznych ustalanych podczas rozgraniczenia. Podczas rozgraniczenia ustalano piętnaście punktów granicznych. Wobec powyższego koszt ustalenia jednego punktu to 313,33 zł. Punkt nr 1 był wspólny dla trzech działek [...], [...] i [...] – zatem kwotę 313,33 zł rozdzielono na 3 strony postępowania, tj. J. i M. P. - 104,45 zł; H. D. - 104,45 zł; Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad - 104,45 zł. Analogicznie punkt nr 7, który był wspólny także dla trzech działek ([...], [...] i [...]) oraz punkt nr 8 wspólny dla trzech działek o numerach [...], [...] i [...]. Zatem kwotę 2 x 313,33 zł rozdzielono na 3 strony postępowania, tj. J. i M. P. - 208,89 zł; H. D. - 208,89 zł; A. K. – K. - 208,89 zł. Punkty nr 2, 3, 4, 5, 6 wspólne dla dwóch działek [...] i[...] oraz punkty nr 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15 wspólne dla dwóch działek [...] i [...]. Zatem kwotę 12 x 313,33 zł rozdzielono na 2 strony postępowania, tj. J. i M. P. - 1.879,99 zł; oraz H. D. -1.879,99 zł.

Zażalenie na opisane wyżej postanowienie wnieśli M. P. oraz J. P. W piśmie tym zawarli żądanie zwolnienia od kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W uzasadnieniu podnieśli, że będący na gruncie w 2020 roku geodeta wytyczał granicę pomiędzy działkami poprzez oznaczenie 15 punktów - lecz do rozgraniczenia nie doszło z uwagi na sprzeciw sąsiadki H. D. i jej męża. Koszty za niedoszłe rozgraniczenie w kwocie 2.193,33 zł są niezasadne i generowane tylko ze względu na ilość punktów. Działki należące do stron skarżących biegną w linii prostej dlatego też składający zażalenie uważają, że ilość punktów usytuowana przez geodetę jest niewspółmierna i zawyżona. Skarżący podnieśli, że nie wiedzą dlaczego ustalonych zostało aż 15 punktów, z czego 12 punktów dotyczy ich działki oraz działki sąsiadki, a granica biegnie w linii prostej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 4 października 2021 r. (znak [...]) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K z dnia [...] 2021 r. (znak [...]). W uzasadnieniu wskazało, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony. Ustalenie dla stron obciążających je kosztów postępowania rozgraniczeniowego następuje w trybie przewidzianym w art. 262 § 1 pkt 2 i art. 264 k.p.a. Zwróciło uwagę na uchwałę NSA z dnia 11 grudnia 2006 r. (sygn. akt I OPS 5/06), z której wynika, że organ administracji publicznej orzekając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego powinien uwzględniać normę art. 152 k.c., co oznacza, że należy obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiednich nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. W postępowaniu administracyjnym ma zastosowanie norma z art. 152 k.c. zgodnie z którą właściciele gruntów sąsiadujących ponoszą koszty rozgraniczenia po połowie (w równych częściach). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że udział w postępowaniu administracyjnym jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie nie tylko wnioskodawcy, ale każdej ze stron postępowania. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżone postanowienie o ustaleniu kosztów postępowania w sprawie wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości jest prawidłowe. Organ poniósł koszty przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego i bez znaczenia prawnego pozostaje kwestia, że postępowanie zostało umorzone. Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że wysokość konkretnie ustalonych kosztów była zależna od liczby punktów granicznych ustalanych podczas rozgraniczenia. Podczas rozgraniczenia ustalano piętnaście punktów granicznych, a koszt ustalenia jednego punktu to 313,33 zł. Następnie SKO powieliło ustalenia organu I instancji w zakresie sposobu ustalenia kosztów, przypadających na poszczególnych właścicieli nieruchomości podlegających rozgraniczeniu. Kolegium zwróciło uwagę na art. 267 K.p.a., zgodnie z którym - w razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztów i należności związanych z tokiem postępowania organ administracji publicznej może ją zwolnić w całości lub w części od ponoszenia tych opłat, kosztów i należności.

Skargę do WSA w Krakowie na opisane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2021 r. wnieśli M. P. oraz J. P. Zarzucili, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do złożonego zażalenia, które kwestionowało ilość ustalonych przez geodetę 15 punktów granicznych. To zagadnienie pozostało bez jakiegokolwiek uzasadnienia i wyjaśnienia. W ocenie skarżących, w sytuacji gdy granica biegnie w linii prostej, brak było potrzeby ustalania tak dużej liczby punktów granicznych. Spośród całkowitej liczby punktów granicznych ustalonych w sprawie, aż 12 jest położonych na granicy, będącej linią prostą. W skardze zaakcentowali, że odnoszą wrażenie jakoby specjalnie i celowo chciano ich naciągnąć na zapłacenie wygórowanych kosztów postępowania, poprzez wyznaczenie niewspółmiernej i nieadekwatnej ilości punktów granicznych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze domagało się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna i skutkowała uchyleniem obu kontrolowanych aktów. Przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli w tej sprawie było postanowienie SKO z dnia 4 października 2021 r. (znak [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K z dnia [...] 2021 r. (znak [...]) o ustaleniu i podziale kosztów postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 262 par. 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 264 k.p.a. Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Wg art. 264 par. 1 k.p.a., jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Zwrócić należy uwagę, że art. 263 par. 1 k.p.a. wskazuje, że do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. NSA w wyroku z dnia 14 marca 2018 r. (sygn. akt I OSK 1370/16) wyjaśnił, że cytowany wyżej przepis ma charakter otwarty, co oznacza, że koszty postępowania mogą również stanowić inne koszty w nim niewymienione, np. wynagrodzenie biegłego. Wskazuje na to treść art. 263 par. 2 k.p.a., w myśl którego, organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. NSA akcentował we wskazanym wyżej wyroku, że art. 263 par. 1 k.p.a. wymieniając składniki kosztów postępowania w postaci kosztów podróży i innych należności świadków i biegłych oraz stron, odsyła jednocześnie do art. 56 k.p.a. Ten zaś przepis - stanowiąc o przyznawaniu osobie, która stawiła się na wezwanie, kosztów podróży i innych należności - zawiera z kolei odesłanie do przepisów zawartych w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Na podstawie art. 263 § 1 i art. 56 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wysokość wynagrodzenia geodety, który dokonał czynności ustalania przebiegu granic, za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla tych czynności, powinien przyznać i ustalić organ dokonujący rozgraniczenia nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę ustala się, uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy, a wysokość wydatków, o których mowa w ust. 1 - na podstawie złożonego rachunku. Wynagrodzenie biegłych oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy albo według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są oni specjalistami. Podstawę obliczenia stawki wynagrodzenia za godzinę pracy i taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa (art. 89 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Wynagrodzenie biegłego będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o tym wynagrodzeniu (art. 89 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Podsumowując wskazane wyżej rozważania NSA należy więc zaakcentować, że należności biegłych w postępowaniu administracyjnym winny zostać określone przez organy administracji publicznej w oparciu o wskazaną wyżej ustawę o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Dostrzec przy tym trzeba, że na podstawie art. 89 ust. 5 wskazanej ustawy, wydane zostało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym (Dz. U. 2020 r., poz. 989). Przepisy tego rozporządzenia zawierają przy tym określenie sposobu wyliczenia wynagrodzenia biegłego z dziedziny geodezji i kartografii (por. par. 7 ust. 3 w zw. z załącznikiem nr 3, par. 2). W kontrolowanej sprawie, geodeta wykonujący czynności rozgraniczenia nieruchomości przedłożył fakturę Vat z dnia 17 czerwca 2021 r. (k. 169) opiewającą na kwotę 4 700 zł. Wskazana kwota została przez organ przyjęta jako stanowiąca koszt postępowania rozgraniczeniowego oraz została rozdzielona pomiędzy stronami tego postępowania, wg przyjętego przez organ kryterium (ilości punktów granicznych). Stanowisko to budzi zastrzeżenia. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypowiadany jest trafny pogląd, iż organ administracji nie może bezkrytycznie przyjmować rachunków (faktur) wystawionych przez firmy geodezyjne za wykonane czynności, lecz zobligowany jest do ich sprawdzenia uwzględniając także wydatki niezbędne do wykonania zleconej pracy, czemu winien dać wyraz w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 52/21, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1224/18). W kontrolowanych postanowieniach brak jest jakichkolwiek wywodów na ten temat, co nakazywało uznać, że w przedstawionym zakresie organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dostrzec przy tym należy, iż przedłożona w niniejszej sprawie przez geodetę faktura Vat, nie wskazuje sposobu wyliczenia kwoty w niej zawartej. Brak jest też w aktach sprawy jakichkolwiek innych dokumentów pozwalających ustalić metodę przyjętą do wyliczenia wynagrodzenia tego biegłego. Co prawda, na k. 170 akt administracyjnych, znajduje się dokument zawierający trzy opisane wcześniej tabele, jednak – z uwagi na brak danych indywidualizujących autora tego dokumentu (brak podpisu, brak nagłówka, itp.) nie wiadomo, kto ten dokument sporządził (tj. czy pochodzi od biegłego), a nadto, w zakresie kwoty wynagrodzenia geodety, pismo to bezkrytycznie odwołuje się do wartości podanej w fakturze Vat, odnosząc przy tym zawartą tam kwotę - do ilości ustalonych w sprawie punktów granicznych. Stwierdzić zatem należy, że orzekające w sprawie organy administracji publicznej uznały za zasadne ustalenie kosztów postępowania rozgraniczeniowego w oparciu jedynie o fakturę złożoną przez biegłego, bez dokonania jakichkolwiek ocen i ustaleń w zakresie zasadności zawartej tam kwoty. Jak natomiast wyżej już wskazano, organ administracji zobowiązany jest do dokonania weryfikacji (sprawdzenia) rachunku (faktury) otrzymanego od biegłego, a efekt tych sprawdzeń winien zostać odzwierciedlony w uzasadnieniu postanowienia wydanego w przedmiocie kosztów postępowania administracyjnego (rozgraniczeniowego). Nadto podkreślenia wymaga, że ani ocenione wyżej pismo (zawierające trzy tabele), ani też przedłożona przez geodetę faktura Vat, nie nawiązują do sposobu ustalenia wynagrodzenia biegłego opartego na przepisach ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, które to akty prawne winny być podstawą do ustalenia wynagrodzenia biegłego. Powyższe nakazywało więc stwierdzić, że przyjęta w kontrolowanych postanowieniach kwota kosztów rozgraniczenia nie została ustalona w oparciu o właściwe przepisy. Kwota ta nadto, nie została w ogóle zweryfikowana przez orzekające organy administracji, co świadczy o naruszeniu art. 264 par. 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 par. 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Niezależnie od powyższego uchybienia zauważyć trzeba, że analiza uzasadnienia kontrolowanego postanowienia SKO z dnia 4 października 2021 r. wskazuje, że organ ten nie poddał jakiejkolwiek merytorycznej ocenie zarzutu podniesionego przez M. P. i J. P. w złożonym przez nich w tej sprawie środku zaskarżenia. We wniesionym bowiem zażaleniu na postanowienie Burmistrza Gminy K z dnia [...] 2021 r., M. P. i J. P. podnieśli w zasadzie jeden tylko zarzut. Dotyczył on zasadności i celowości wyznaczenia przez powołanego w sprawie geodetę - aż 15 punktów granicznych. Dostrzec przy tym należy, że z treści kontrolowanych aktów wynikało, iż kwota wynagrodzenia biegłego (niezweryfikowana przez organ) została podzielona przez ilość ustalonych przez geodetę punktów granicznych, co pozwoliło organowi "wycenić" koszt jednego punktu. Organ przyjął także metodę rozkładu kosztów między stronami uzależniając wysokość przypadających na daną stronę kosztów - od liczby stwierdzonych punktów granicznych. Przyjęta metoda, rzutowała bezpośrednio na wysokość kosztów, którymi obciążona została każda ze stron postępowania. Powyższe pozwalało więc uznać, że podniesiony przez składających zażalenie zarzut, był istotny z punktu widzenia przedmiotu tej sprawy oraz przyjętego przez organy administracji sposobu jej rozstrzygnięcia. To zaś nakazywało organowi odwoławczemu rozpatrzyć zgłoszony zarzut stron i ustosunkować się do tego zarzutu w uzasadnieniu wydanego aktu. Uchybienie temu obowiązkowi, przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, świadczy niewątpliwie o naruszeniu art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 par. 3 k.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie zauważyć trzeba, że w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji także nie wskazano motywów wyznaczenia przez biegłego 15 punktów granicznych. Aspekt ten pozostał zatem poza zakresem uwagi tego organu administracji, co oznacza, że przyjęty sposób ustalenia podziału kosztów między stronami, nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji. Zauważyć zarazem należy, iż – jak wynika z treści złożonego w sprawie zażalenia - 12 spośród 15 punktów granicznych, miało być położonych jest na linii prostej. Stosownie do par. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453) przez "punkty graniczne" - rozumie się punkty określające przebieg granicy nieruchomości. Definicja ta pozwala przyjąć, że zasadniczo każdy punkt graniczny winien wyznaczać załamanie kolejnej linii granicznej, gdyż oznaczenie punktów granicznych ma pozwolić na ustalenie tego, jak kształtuje się granica nieruchomości. Analiza natomiast mapy sporządzonej z rozgraniczenia nieruchomości w tej sprawie wskazuje, że pewna ilość przyjętych przez geodetę punktów granicznych (nr 5, nr 9-14) w istocie znajduje się na linii prostej. Nie wykluczając oczywiście poprawności takich wskazań i ustaleń biegłego, uznać jednak trzeba, że ustalenia te i wskazania nie zostały w żaden sposób uzasadnione oraz nie wynikają z akt sprawy. Skoro natomiast, orzekające organy administracji przyjęły, że ilość punktów granicznych stanowi podstawę dla przyjętego rozkładu tych kosztów między stronami postępowania, to powyższa kwestia winna zostać dokładnie wyjaśniona w wydanych postanowieniach, czego w sprawie nie uczyniono. Uchybienie w tym względzie świadczy o naruszeniu art. 107 par. 3 k.p.a., jak też art. 7, art. 77 par. 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a.

Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania sąd uznał, że zaskarżone postanowienia naruszają wskazane już wcześniej przepisy. Organy bezkrytycznie zaakceptowały przedłożony przez biegłego rachunek (fakturę), a wysokość określonej w tym dokumencie kwoty usług geodezyjnych, nie została zweryfikowana w oparciu o powołane przepisy regulujące wynagrodzenie biegłych za wykonaną pracę. Nadto, orzekające organy, nie wyjaśniły kluczowych okoliczności, rzutujących na przyjęty sposób ustalenia kosztów postępowania (ilość punktów granicznych), a uchybienie to w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na finalny wynik tej sprawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, organy administracji winny dokonać ustalenia wynagrodzenia biegłego geodety, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. Prawidłowe ustalenie kosztu prac geodezyjnych będzie podstawą do właściwego obciążenia stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego. Nadto, rzeczą organu będzie uzasadnienie przyjętego sposobu podziału kosztów między stronami i przyjęcie takiego sposobu ich podziału, który najpełniej będzie realizował zasadę poniesienia przez stronę kosztów leżących w jej interesie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 432/20). O ile organ uzna, że przyjęte dotychczas kryterium podziału kosztów, w oparciu o ilość punktów granicznych będzie w dalszym ciągu adekwatne, winien zweryfikować poprawność wyznaczenia przez biegłego ilości tychże punktów. Graniczne punkty styku mogą bowiem stanowić podstawę rozdziału kosztów postępowania rozgraniczeniowego pod warunkiem prawidłowego ustalenia, że ilość tych znaków została prawidłowo stwierdzona i ustalona.

Mając na uwadze przedstawione rozważania, sąd działając na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 2022 r., poz. 329; dalej p.p.s.a.) orzekł o uchyleniu obu kontrolowanych aktów (pkt 1 sentencji). O kosztach (pkt 2) orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty złożył się uiszczony przez skarżących wpis od skargi. Stosownie zaś do art. 210 par. 2 p.p.s.a. – w razie orzekania przez sąd na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu.