III SA/Gl 689/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 11 lipca 2023 r. nr NS-HP.2332.2.19.2023 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 11 lipca 2023 r., nr NS-HP.2332.2.19.2023, Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. (dalej: organ I instancji) z 19 maja 2023 r., nr [...], orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u A.S. (dalej: skarżący) choroby zawodowej, przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde; wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych; niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1320, ze zm. – dalej: Kodeks Pracy).

W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego wskazano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, ze zm. – dalej: k.p.a.), art. 2351 Kodeksu Pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367, ze zm. – dalej: rozporządzenie).

Z akt sprawy wynika, że skarżący pracował:

- od 1 grudnia 1980 r. do 31 sierpnia 1982 r. w Akademii [...] w K. (obecnie: Uniwersytet [...] w K.) na stanowisku technik,

- od 1 września 1982 r. do 30 września 1989 r. w Akademii [...] w K. (obecnie: Uniwersytet [...] w K.) na stanowiskach: asystent (nauczyciel akademicki), starszy asystent (nauczyciel akademicki),

- od 1 września 1991 r. do 30 czerwca 2019 r. w Szkole Podstawowej nr [...] w J. na stanowisku nauczyciel,

- od 1 września 2019 r. do 31 sierpnia 2020 r. w Szkole Podstawowej nr [...] w J. na stanowisku: opiekun świetlicy, nauczyciel,

- od 1 września 2020 r. do 28 lutego 2021 r. w Szkole Podstawowej nr [...] w J. przeniesiony w stan nieczynny - nie wykonywał pracy zawodowej.

Skarżący był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S., gdzie lekarze specjaliści nie znaleźli podstaw do rozpoznania u badanego przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym.

W wywiadzie chorobowym skarżący uskarżał się na uczucie suchości w gardle, pochrząkiwanie oraz chrypkę. Przeprowadzono diagnostykę foniatryczną obejmującą m.in. kilkakrotne badanie wideolaryngostroboskopowe, także po próbie obciążenia głosu oraz komputerową analizę akustyczną głosu. Nie stwierdzono w narządzie głosu zmian patologicznych odpowiadającym skutkom przeciążenia w postaci: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

Na podstawie w/w wywiadu, dostarczonej dokumentacji oraz przeprowadzonej diagnostyki lekarze orzecznicy w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia 30 listopada 2022 r. postawili rozpoznanie: Prosty podsychający stan zapalny błony śluzowej krtani. Dysfonia hiperfunkcjonalna. Stwierdzone zmiany patologiczne nie mają cech klinicznych przewlekłego schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym i nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Z uwagi na powyższe lekarze orzekli, że zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawnymi brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Następnie, skarżący był badany w Instytucie Medycyny Pracy w L., gdzie lekarze również nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, czemu dali wyraz w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia 30 marca 2023 r. Przeprowadzona w IMP w L. ocena wydolności głosowej krtani metodą wideostroboskopową wykazała, że u skarżącego fałdy głosowe są blade, gładkie, prawidłowo ruchome. Zwarcie fonacyjne jest prawidłowe, a próba obciążeniowa narządu głosu - ujemna. Poziom fałdów głosowych jest równy. Drgania fałdów głosowych są niejednakowe, niejednoczesne, nieregularne. Nie występuje tendencja do fonacji rzekomej. Badaniem laryngologicznym i foniatrycznym rozpoznano przewlekły prosty nieżyt krtani, czynnościowe zaburzenia głosu. Lekarze orzecznicy nie stwierdzili zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Stwierdzone obecnie zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani nie są objęte wykazem chorób zawodowych.

Decyzją z 19 maja 2023 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. odmówił stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat wym. w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał, że uszkodzenie i dolegliwości narządu głosu powstały w wyniku pracy zawodowej jako nauczyciel przez [...] lat. Ponadto zarzucił, że ostatnie badanie w Instytucie Medycyny Pracy w L. było przeprowadzone nierzetelnie oraz niestarannie. Skarżący podał, że pomimo przejścia na emeryturę dolegliwości ze strony krtani i gardła dotychczas nie ustąpiły. Do odwołania dołączył dokumentację medyczną z NZOZ M. Sp. j. z dnia 1 czerwca 2023 r.

Organ odwoławczy, zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej organ odwoławczy przyjął warunki, jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej określoną w art. 2351 Kodeksu pracy.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w sprawie choroby zawodowej skarżącego wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych było już prowadzone postępowanie administracyjne. Decyzją z 24 października 2018 r., nr [...], PPIS w J. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u w/w choroby zawodowej narządu głosu, a następnie po wniesionym odwołaniu z 24 października 2018 r., ŚPWIS decyzją z 12 grudnia 2019 r., nr [...], utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie nowe postępowanie dotyczy tej samej osoby, a także takiej samej jednostki chorobowej, jednak uległ zmianie stan faktyczny sprawy, gdyż okres pracy w narażeniu zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy w poprzedniej sprawie z lat 2018-2019, różni się od niniejszej, bowiem skarżący po zakończonym pierwszym postępowaniu w sprawie choroby zawodowej narządu głosu kontynuował pracę w narażeniu zawodowym w Szkołę Podstawowej nr [...] w J., a podczas wywiadu chorobowego w IMP w L. zeznał, że dolegliwości ze strony narządu głosu narastały w kolejnych latach pracy. W ocenie organu odwoławczego powyższa okoliczność świadczy o braku całkowitej tożsamości sprawy, a sprawy z lat 2018 - 2019.

Dalej, organ odwoławczy wskazał, że zarówno organ I jak i II instancji nie kwestionują istnienia narażenia zawodowego na nadmierny wysiłek głosowy skarżącego, jak również nie podważają okresu jego trwania, lecz z uwagi na fakt niespełnienia wymogów formalnych wobec orzeczeń lekarskich WOMP PChZ w S. oraz IMP w L. wydano decyzję odmawiającą stwierdzenia w/w choroby zawodowej. Organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym wydane w sprawie orzeczenia lekarskie jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano ponadto, że przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna z wizyty kontrolnej w Poradni Foniatrycznej z 1 czerwca 2023 r. nie może być brana pod uwagę w toczącym się postępowaniu w sprawie choroby zawodowej narządu głosu z uwagi na zakończenie okresu (dla schorzeń wymienionych w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych okres ten wynosi 2 lata), w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Dostarczona dokumentacja powstała 1 czerwca 2023 r. natomiast skarżący zakończył pracę w narażeniu zawodowym w dniu 31 sierpnia 2020 r.

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego, a w szczególności orzeczeń lekarskich WOMP PChZ w S. i IMP w L. - nie uwzględnił odwołania skarżącego i utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z 19 maja 2023 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżacy powtórzył argumenty, podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a mianowicie wskazał, że ostatnie badanie orzecznicze w IMP w L. było przeprowadzone nierzetelnie oraz w sposób niestaranny. Poinformował, że po przejściu na emeryturę dolegliwości ze strony narządów głosu nie ustąpiły i w dalszym ciągu jest zmuszony leczyć się w Poradni Foniatrycznej. Do skargi dołączył dokumentacje medyczną z NZOZ M. Sp. J. z 1 czerwca 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) p.p.s.a.).

Przeprowadzone w powyżej określonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie naruszył przepisów prawa.

Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Przepis art. 2352 Kodeksu pracy stanowi natomiast, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 1¹ Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, określające wykaz chorób zawodowych, a także okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych.

W przedmiotowym przypadku postępowanie prowadzone było w kierunku choroby zawodowej wymienionej w poz. 15 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia.

W świetle powyższych regulacji podkreślić należy, że organ inspekcji sanitarnej może wydać decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej tylko wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

1. wystąpiła taka jednostka chorobowa, która została zamieszczona w powyższym wykazie jako choroba zawodowa,

2. choroba ta bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy,

3. ustalono, że udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie określonym dla danego schorzenia w rozporządzeniu.

Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej.

W przedmiotowej sprawie przedmiot sporu sprowadza się do ustalenia, czy choroba, na którą cierpi skarżący stanowi chorobę zawodową.

W pkt 15 załącznika do rozporządzenia jako choroba zawodowa zostały wskazane "przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: 1. guzki głosowe twarde, 2. wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, 3. niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią".

Oznacza to, że tylko takie rozpoznanie wskazywałoby, że skarżący cierpi na chorobę zawodową.

Na podstawie przebiegu postępowania wiadomym jest, że w sprawie wydane zostało wobec skarżącego orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej I stopnia, tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Poradni Chorób Zawodowych w S., nr [...] z dnia 30 listopada 2022 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, z którego wynika, że na podstawie wywiadu, dostarczonej dokumentacji oraz przeprowadzonej diagnostyki lekarze orzecznicy tej jednostki postawili rozpoznanie: Prosty podsychający stan zapalny błony śluzowej krtani. Dysfonia hiperfunkcjonalna. Stwierdzone zmiany patologiczne nie mają cech klinicznych przewlekłego schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym i nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Lekarze wyjaśnili, iż zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawnymi brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Z kolei, orzeczenie jednostki orzeczniczej II stopnia, tj. Instytutu Medycyny Pracy w L. nr [...] z dnia 30 marca 2023 r. również stwierdza na brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż u skarżącego fałdy głosowe są blade, gładkie, prawidłowo ruchome, zwarcie fonacyjne jest prawidłowe, a próba obciążeniowa narządu głosu – ujemna, poziom fałdów głosowych jest równy, drgania fałdów głosowych są niejednakowe, niejednoczesne, nieregularne, nie występuje tendencja do fonacji rzekomej. Badaniem laryngologicznym i foniatrycznym rozpoznano przewlekły prosty nieżyt krtani, czynnościowe zaburzenia głosu. Lekarze orzecznicy nie stwierdzili zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Lekarze stwierdzili, że stwierdzone zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani nie są objęte wykazem chorób zawodowych.

Z powyższego wynika zatem, że jednostki orzecznicze obu stopni są w swych orzeczeniach zgodne zarówno co do tego, że choroby stwierdzone u skarżącego nie odpowiadają schorzeniom uznanym za chorobę zawodową wymienioną w poz. 15 rozporządzenia, jak i co do postawionego rozpoznania. Taka zbieżność w ocenie stanu zdrowia skarżącego dwóch różnych placówek wskazuje na zasadność takiej oceny.

W ocenie Sądu oznacza to, że nie został spełniony ww. warunek konieczny do stwierdzenia choroby zawodowej, określony jako 1., tj. nie zaistniała sytuacja, gdy u pracownika lub byłego pracownika została stwierdzona choroba ściśle wymieniona w rozporządzeniu. Nie było zatem podstaw do jej stwierdzenia.

Odnośnie zarzutu skarżącego, że po przejściu na emeryturę dolegliwości ze strony narządów głosu nie ustąpiły i w dalszym ciągu jest zmuszony leczyć się w Poradni Foniatrycznej, na co skarżący przedstawił dokumentacje medyczną z NZOZ M. Sp. J. z dnia 1 czerwca 2023 r., wskazać należy, że na podstawie tej dokumentacji nie jest możliwe stwierdzenie, czy u skarżącego występuje choroba zawodowa. Po pierwsze, stosownie do treści § 5 ust. 1 rozporządzenia, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, ze zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Wreszcie, po myśli § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

W świetle przywołanej regulacji, orzecznictwo w zakresie chorób zawodowych należy do lekarzy spełniających określone wymagania kwalifikacyjne, a jednocześnie zatrudnionych w wyspecjalizowanych jednostkach z zakresu medycyny pracy. Tylko orzeczenie lekarskie spełniające ww. warunki jest miarodajne dla ustalenia istnienia bądź braku choroby zawodowej i to w szczególności to orzeczenie stanowi podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu albo odmowie stwierdzenia choroby zawodowej.

Oznacza to także, że kwestia rozpoznania choroby zawodowej nie należy do kompetencji właściwego organu inspekcji sanitarnej, a orzeczenie lekarskie wydane w tym przedmiocie opiera się na wiadomościach specjalnych lekarza spełniającego określone wymagania kwalifikacyjne i stanowi wiążący dokument urzędowy, co do rozpoznania określonej choroby. Brak jest bowiem podstaw prawnych do oceny przez organy inspekcji sanitarnej dokumentacji medycznej pracownika i prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie rozpoznania i przyczyn choroby zawodowej. Brak jest także ku temu podstaw faktycznych, skoro organy inspekcji sanitarnej nie posiadają wiedzy koniecznej dla oceny stanu zdrowia pracownika lub byłego pracownika. Analiza dokumentacji medycznej pracownika należy do kompetencji lekarzy orzeczników, a nie organów inspekcji sanitarnej albo lekarzy zatrudnionych poza systemem jednostek orzeczniczych, gdyż to lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój schorzeń ujętych w wykazie chorób zawodowych. To oni posiadają doświadczenie i wiedzę do oceny wpływu sposobu wykonywanej pracy i warunków istniejących w środowisku pracy na powstanie choroby. Organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Również rozpoznania postawione przez lekarzy działających poza systemem jednostek orzeczniczych nie mogą podważać rozpoznań postawionych przez lekarzy w tych jednostkach zatrudnionych i spełniających szczególne wymagania kwalifikacyjne w zakresie orzecznictwa. Nie mogą również zakwestionować rozpoznania lub nierozpoznania choroby zawodowej przez jednostki orzecznicze, tj. bez uzyskania weryfikujących orzeczeń innych uprawnionych jednostek. Niedopuszczalne jest, aby organ przeciwstawiał własną wiedzę albo rozpoznania postawione poza systemem orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych wiadomościom specjalnym posiadanym przez lekarzy orzeczników, uzewnętrznionym w treści ich orzeczeń.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że orzeczenie lekarskie wydane w ramach orzekania o chorobach zawodowych ma walor opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a., zatem organ – jak w przypadku każdej opinii biegłego – nie ma możliwości polemiki z poczynionymi w niej ustaleniami i może ją weryfikować tylko pod kątem formalnej poprawności, kompletności czy jednoznaczności wydanego orzeczenia. Jeśli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące, logiczne i prawidłowe uzasadnienie, to organ nie może samodzielnie go podważać i przyjmować, że stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań i ustaleń stanowiących podstawę orzeczenia lekarskiego. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Natomiast stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału, nie jest jednak uprawniony do samodzielnego podważania ustaleń zawartych w orzeczeniu. Przeprowadzone przez lekarzy badania zostały wykonane w sposób prawidłowy, wystarczający do wydania decyzji. Mając na uwadze powyższe, argumentacja skarżącego, jakoby przeprowadzone w sprawie badania były nierzetelnie oraz w sposób niestaranny, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wymieniona dokumentacja z wizyty skarżącego w Poradni Foniatrycznej z dnia 1 czerwca 2023 r. nie może stanowić podstawy ustaleń w niniejszej sprawie jeszcze z jednego powodu. W tym miejscu należy podzielić argumentację przedstawioną przez organ odwoławczy w tej kwestii. Organ słusznie wskazał bowiem, że nie może być ona brana pod uwagę w toczącym się postępowaniu w sprawie choroby zawodowej narządu głosu z uwagi na zakończenie okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Stosownie do treści pozycji nr 15 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych tj. wykazu chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, dla schorzeń wymienionych w tym punkcie okres ten wynosi 2 lata. Dostarczony dokument sporządzono 1 czerwca 2023 r. natomiast skarżący zakończył pracę w narażeniu zawodowym w dniu 31 sierpnia 2020 r.

Podsumowując Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zgromadzono materiał dowodowy w postaci orzeczeń wydanych przez jednostki orzecznicze dwóch szczebli, właściwych do orzekania w sprawach chorób zawodowych, a sporządzone przez zatrudnionych w nich lekarzy uprawnionych do orzekania w tym przedmiocie. Są one zbieżne co do zasadniczej konkluzji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Są one poprawne formalnie, jasne co do wywiedzionych wniosków, jednoznaczne w swej treści i poczynionych ustaleniach.

W świetle powyższego, wbrew stanowisku strony skarżącej, organ nie był uprawniony do podważania orzeczeń przedstawionych przez lekarzy, z braku ku temu kompetencji. Nie był zobowiązany zatem do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego, skoro stan faktyczny został ustalony. W szczególności orzeczenia te nie mogły zostać skutecznie podważone dokumentacją lekarską wystawioną poza systemem orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych jako jedynie właściwego do orzekania w tym przedmiocie. Na marginesie należy zauważyć, że przedłożony przez skarżącego dokument nie dowodzi stwierdzenia u niego choroby zawodowej.

Tym samym, decyzja organu odwoławczego nie jest obarczona naruszeniem art. 7, art. 75 czy też art. 77 § 1 k.p.a.

Ponadto z uwagi na przedstawienie przez skarżącego dokumentacji z dnia 1 czerwca 2023 r., tj. po upływie 2 lat od zakończenia przez skarżącego pracy w narażeniu zawodowym, niemożliwym jest jej uwzględnienie w przedmiotowej sprawie stosownie do treści Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, skoro podniesione w niej argumenty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.