III SA/Gd 911/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 17 kwietnia 2020 r. nr [...].

Pismem z dnia 23 grudnia 2019 r. Prokurator Rejonowy wniósł do Prezydenta Miasta o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania A. Ś. na badania w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w toku postępowania przygotowawczego, nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową, pozyskano zaświadczenie lekarskie lekarza psychiatry, który zdiagnozował u A. Ś. zaburzenia lękowe adaptacyjne. Do wniosku załączono kopię karty leczenia psychiatrycznego z dnia 13 marca 2019 r. oraz opinię sądowo-psychiatryczną z dnia 12 grudnia 2018 r.

Decyzją z dnia 17 kwietnia 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) – dalej jako: "u.k.p.", Prezydent Miasta skierował A. Ś. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wskazując, że na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywanych zadań własnych istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. Ś. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z powodu jej niezgodności z prawem oraz braku jej uzasadnienia, co narusza art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – dalej jako "k.p.a."

Skarżący stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji w sposób ogólnikowy odniesiono się do nieokreślonej informacji i nieokreślonych ustaleń stanu faktycznego, bez wskazania jakiej informacji i od kogo otrzymanej oraz jakiego stanu faktycznego decyzja dotyczy.

Skarżący wskazał, że decyzja musi odnosić się do stanu jego zdrowia z dnia wydania decyzji. Swój aktualny stan zdrowia skarżący udokumentował zaświadczeniem lekarskim z dnia 6 lutego 2020 r. tego samego lekarza psychiatry, który odniósł się do stanu jego zdrowia uprzednio. W żadnym z tych zaświadczeń nie stwierdzono u skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Dodatkowo żaden z badających skarżącego lekarzy psychiatrów, wiedząc, że wykonuje on zawód instruktora jazdy, nie widział przeciwwskazań do kierowania pojazdami ani do prowadzenia zajęć z kursantami.

Zdaniem skarżącego muszą istnieć faktycznie stwierdzone objawy obniżenia sprawności psychofizycznej kierowcy w dacie wydania decyzji. Dotyczy to bezpośrednich, czyli na dzień wydania decyzji, objawów chorobowych i to objawów pogorszonych. Organ nie może powoływać się na poprzedni stan zdrowia.

Decyzją z dnia 3 czerwca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Wskazując na treść art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. organ odwoławczy stwierdził, że informacje, które wpłynęły do Prezydenta Miasta świadczyć mogą o tym, że stan zdrowia kierowcy nie pozwala na bezpieczne kierowanie pojazdami mechanicznymi. Stan zdrowia kierowcy został szczegółowo opisany w opinii sądowo-psychiatrycznej. Dokonując oceny wniosków płynących z tej opinii, organ pierwszej instancji miał podstawę powziąć uzasadnioną wątpliwość w zakresie bezpiecznego kierowania pojazdami przez stronę, zwłaszcza że zaburzenia adaptacyjne lękowe mogły być skutkiem zdarzenia drogowego. Z informacji ujawnionych w opinii wynika, że skarżący przeżył silny stres związany z kolizją drogową, co poważnie zaburzyło jego poczucie komfortu psychicznego. Poszkodowany po wypadku ma poważne kłopoty ze snem oraz samopoczuciem. Powyższe dolegliwości mogą niewątpliwie mieć wpływ na możliwość bezpiecznego kierowania pojazdami.

Zdaniem Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wyciągnięcie wniosku, że w stosunku do strony postępowania zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jej stanu zdrowia. Na obecnym etapie nie można przesądzić, czy występują przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, jednakże stwierdzone zaburzenia spowodowały uzasadnione podejrzenie co do stanu zdrowia i dały organowi pierwszej instancji podstawę do skierowania na badania, które jednoznacznie potwierdzą lub wykluczą możliwość kierowania pojazdami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję A. Ś. wskazał, że w zaskarżonej decyzji nie dokonano oceny treści dokumentów wskazujących na czas trwania leczenia oraz wskazujących na dobry stan zdrowia skarżącego w okresie do dnia wydania decyzji, a także nowych dokumentów medycznych o jego aktualnym stanie zdrowia po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżący wywodził, że w opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 12 grudnia 2018 r. biegła nie rozpoznała u niego długotrwałych zaburzeń zdrowia psychicznego. W ocenie biegłej było to stres powypadkowy, który spowodował jedynie zaburzenia komfortu psychicznego i samopoczucia, w tym kłopoty ze snem. Czas trwania tych zaburzeń biegła oceniła na okres trwający najwyżej 7 dni. Zarówno ww. opinia biegłego, jak również karta leczenia psychiatrycznego z dnia 13 marca 2018 r. wskazują na taką samą diagnozę, to jest zaburzenia lękowe, wykluczają jednak długotrwałe zaburzenia zdrowia psychicznego, które mogą być przeciwwskazaniem do uczestnictwa w ruchu drogowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji były przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 tej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4, osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.

Przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. określa zaś, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

W myśl art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a u.k.p. starosta wydaje decyzję o skierowaniu na badania z urzędu, na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b.

Z przytoczonych unormowań wynika, że decyzję o skierowaniu na badania lekarskie można wydać wówczas, gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających uzasadnione zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. Skierowanie na badanie ma wykazać istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu drogowym. Zawarte w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. sformułowanie "starosta wydaje decyzję" oznacza, że skorzystanie z takich uprawnień nie zależy od swobodnego uznania organu. Decyzja o skierowaniu na omawiane badanie jest decyzją o charakterze związanym. Jeżeli stan zdrowia kierującego nasuwa zastrzeżenia, o jakich mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, organ zobowiązany jest do skierowania kierującego na omawiane badania.

Zgodnie ze słownikowym znaczeniem, użyte w ww. przepisach słowo "zastrzeżenie" oznacza "krytyczną uwagę, wątpliwość" (por. "Wielki Słownik Poprawnej Polszczyzny", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, str. 1455). Należy również mieć na uwadze, że w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami mowa jest o "uzasadnionych", a w art. 75 ust. 1 pkt 5 tej ustawy o "uzasadnionych i poważnych" zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Oba te sformułowania są dość ogólne. Przyjmuje się jednak, że nie wystarczą same wątpliwości, że kierujący może być w takim stanie, że nie gwarantuje on bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Podstawą skierowania kierowcy na badania mogą być tylko takie przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie sprawności zdrowotnej kierującego. Istnienie takich przesłanek organ analizuje na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Musi on mieć przy tym na uwadze między innymi treść przekazanych mu informacji, a także ocenić wiarygodność źródła takich danych. Wątpliwości te muszą być poparte ustaleniami na okoliczność ewentualnych schorzeń lub wad zdrowia kierującego pojazdami (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1476/13, z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1346/14 oraz z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. I OSK 1699/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bez wątpienia użytkownicy dróg publicznych powinni pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że organ administracji publicznej, który posiada do tego ustawowe uprawnienia, podejmuje działania mające na celu wyeliminowanie zagrożeń, jakie mogą stwarzać kierowcy posiadający prawo prowadzenia pojazdów, pomimo że stan ich zdrowia nie daje gwarancji bezpiecznego kierowania pojazdem. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga zatem, aby organ wydający uprawnienia do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby uprawnienia te otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także by kontrolował, czy kierujący w późniejszym czasie nie utracił zdolności zdrowotnych do kierowania pojazdami. Temu celowi miała i ma służyć instytucja wprowadzona poprzednio do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a obecnie w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. I OSK 509/15 oraz z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1699/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu ustalenia organów orzekających w niniejszej sprawie, z których wynikało, że w stosunku do skarżącego zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego stanu zdrowia, budzą poważne wątpliwości.

Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).

Organy administracji publicznej powinny też prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.).

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należy, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie zawiera jakiejkolwiek oceny okoliczności faktycznych sprawy oraz nie odnosi stanu faktycznego sprawy do hipotezy norm prawnych mających zastosowanie w sprawie. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w żaden sposób, z jakich przyczyn doszedł do wniosku, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, uzasadniające skierowanie go na badania lekarskie.

Z kolei organ odwoławczy wyjaśnił, że za podstawę orzeczenia przyjął wniosek Prokuratora Rejonowego oraz załączoną do wniosku opinię sądowo-psychiatryczną z dnia 12 grudnia 2018 r. oraz dokumentację z leczenia psychiatrycznego skarżącego. Organy obu instancji, czyniąc z treści tych dokumentów dowód w sprawie na okoliczność istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, w istocie jednak odstąpiły od samodzielnej oceny materiału dowodowego w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., podzielając ostatecznie ocenę wyrażoną we wniosku Prokuratora Rejonowego.

Podkreślenia jednak wymaga, że samo uzyskanie wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby stanowi jedynie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, jednakże nie obliguje organu do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Organ administracji, mając na uwadze treść art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., winien bowiem przeprowadzić postępowanie administracyjne zmierzające do uprawdopodobnienia istnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów przez stronę ze względu na jej stan zdrowia (por. zachowujący aktualność pogląd zawarty w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 878/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji powyższych rozważań Sąd stwierdził, że organy były zobligowane do dokonania oceny, czy informacja uzyskana z Prokuratury Rejonowej, zawarta w piśmie z dnia 23 grudnia 2019 r. o istnieniu uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego jest wiarygodna i wystarczająca do wydania decyzji w trybie art. 99 u.k.p. Wprawdzie przy swym piśmie Prokurator Rejonowy przekazał opinię sądowo-psychiatryczną oraz kopię dokumentacji medycznej z leczenia skarżącego, jednakże w ocenie Sądu ten materiał dowodowy – na obecnym etapie postępowania - nie daje podstaw by twierdzić, że wobec skarżącego zachodzą uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia w stopniu uzasadniającym wydanie decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Nie można oczywiście wykluczyć, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwia prowadzenie pojazdów. Jednakże wątpliwość taka, z woli ustawodawcy mająca cechy uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń, musi być jednoznacznie wyjaśniona, a jej podstawa wskazana w decyzji nakładającej obowiązek poddania się badaniom.

Przede wszystkim należy podkreślić, że skarżący był osobą poszkodowaną w kolizji drogowej, a doznane obrażenia uzasadniające skorzystanie z pomocy lekarskiej spowodowały naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia na czas trwający nie dłużej niż 7 dni. Wynika to z wniosków z opinii sądowo-lekarskiej z dnia 30 sierpnia 2017 r. przytoczonych w opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 12 sierpnia 2018 r. W samej zaś opinii sądowo-psychiatrycznej przeanalizowano dokumentację z leczenia psychiatrycznego, na które zgłosił się skarżący. W trakcie leczenia udzielono skarżącemu dwóch porad w dniach 13 marca i 30 maja 2018 r. Jak wynika z tejże dokumentacji, która jest częściowo nieczytelna, rozpoznano u skarżącego zaburzenia adaptacyjne lękowe. Z wniosków opinii sądowo-psychiatrycznej wynikało natomiast, że biegła nie rozpoznała u skarżącego trwałej choroby psychicznej lub innych poważnych zakłóceń czynności psychicznych, które mogłyby być skutkiem zdarzenia drogowego, w którym uczestniczył i które mogłyby spowodować u pokrzywdzonego rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. W ocenie biegłej brak jest przesłanek pozwalających rozpoznać u skarżącego zakłócenia czynności psychicznych powodujących rozstrój zdrowia z zakresu zaburzeń zdrowia psychicznego, trwający dłużej niż 7 dni. Swą opinię biegła oparła na opisanej dokumentacji medycznej, a także na danych zawartych w informacji o przyznaniu skarżącemu zadośćuczynienia i odszkodowania przez zakład ubezpieczeń, w której to informacji stwierdzono m.in., że: "Poszkodowany przeżył silny stres związany z kolizją drogową, co poważnie zaburzyło jego poczucie komfortu psychicznego. Poszkodowany po wypadku ma kłopoty ze snem oraz samopoczuciem (...)".

Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przytoczył powyższy fragment informacji zakładu ubezpieczeń, po pierwsze utożsamiając go z treścią opinii sądowo-psychiatrycznej, a po drugie przyjmując ten fragment informacji zakładu ubezpieczeń za podstawę do stwierdzenia, że powyższe dolegliwości mogą niewątpliwie mieć wpływ na możliwość bezpiecznego kierowania pojazdami. Jak zaś wynika z jednoznacznych wniosków opinii sądowo-psychiatrycznej skarżący nie doznał jakichkolwiek fizycznych obrażeń czy zakłóceń czynności psychicznych trwających dłużej niż 7 dni. W ocenie Sądu zatem, stan zdrowia skarżącego nie stanowił, a przynajmniej organy obu instancji tego nie wykazały, by stanowił podstawy do stwierdzenia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń powodujących konieczność skierowania go na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych co do kierowania pojazdami.

Z żadnego bowiem z tych dokumentów nie wynika, by pierwotnie stwierdzone u skarżącego w 2018 r. zaburzenia adaptacyjne lękowe związane z udziałem w zdarzeniu drogowym w charakterze poszkodowanego, istniały nadal, a w szczególności w dacie sporządzenia opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 12 grudnia 2018 r., a tym bardziej w dacie skierowania do organu pierwszej instancji wniosku Prokuratora Rejonowego z dnia 23 grudnia 2019 r. Zdaniem Sądu pozostający obecnie w dyspozycji organów administracji materiał dowodowy nie dawał podstaw do poczynienia stanowczych ustaleń co do istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Orzekające w sprawie organy nie odniosły się w ogóle do wniosków znajdującej się w aktach opinii sądowo-psychiatrycznej, nie oceniły jej w całości i w powiązaniu z dokumentacją leczenia psychiatrycznego skarżącego, nie odniosły się do również do czasu ich sporządzenia w powiązaniu z czasem, w którym u skarżącego rozpoznano opisywane zaburzenia. Tego rodzaju analiza powinna znaleźć swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Choć bowiem nie jest wymagane, aby wniosek o skierowanie na badania lekarskie zawierał szczegółowe dane dotyczące stanu zdrowia kierowanego na badania, gdyż te dane, co jest oczywiste, podlegają ocenie dopiero w toku badania, jednakże skoro to właściwy organ administracji publicznej został wyposażony w kompetencję do kierowania na badanie lekarskie, a nie lekarze orzecznicy, to niezbędnym jest, aby decyzja w tym przedmiocie znalazła potwierdzenie w przedstawionym we wniosku – lub w innych dokumentach uzyskanych przez organ - uzasadnieniu zastrzeżeń dotyczących stanu zdrowia kierowanego na badania. Organ jest w tym przypadku gwarantem tego, że ograniczenie praw obywatelskich następuje z uzasadnionych przyczyn, w konsekwencji czego decyzja w tej materii wymaga szczególnej wnikliwości i oceny całokształtu okoliczności oraz przedstawienia wszelkich jej aspektów w uzasadnieniu.

W związku z poczynionymi uwagami Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji bezkrytycznie oparły się na wniosku Prokuratora Rejonowego, pomijając całokształt okoliczności faktycznych wynikających z przedłożonej dokumentacji medycznej (częściowo nieczytelnej) i opinii sądowo-psychiatrycznej. Pominięcie okoliczności związanych z okresem trwania zaburzeń czynności psychicznych u skarżącego spowodowało, że organy pominęły i nie oceniły okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego. Skierowanie kierowcy na badania lekarskie w związku z zawiadomieniem właściwego organu o stanie zdrowia kierowcy nie może być automatycznie skutkiem tego zawiadomienia. Konieczne jest stwierdzenie, że wynikają z niego uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że każda decyzja nakładająca na stronę jakikolwiek obowiązek, w tym obowiązek poddania się badaniom lekarskim, musi być w sposób rzetelny i przekonywujący uzasadniona, musi wskazywać przesłanki, którymi organ się kierował. Przesłanki te muszą być wskazane w uzasadnieniu decyzji. Tak rozumianego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu pierwszej instancji zabrakło.

Stwierdzić zatem należy, że decyzje organów administracji publicznej, zapadłe w przedmiotowej sprawie, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśnić przy tym należy skarżącemu, że zasadniczo oceny, czy schorzenia rozpoznane u niego nadal występują i czy mają wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, dokonuje uprawniony lekarz w trybie przewidzianym w ustawie o kierujących pojazdami, nie zaś organ administracji publicznej. Wszelka dokumentacja medyczna uzyskana przez skarżącego po dacie skierowania wniosku do organu przez Prokuratora Rejonowego może być – o ile zajdzie taka potrzeba - przedłożona lekarzowi orzekającemu w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2020 r., poz. 2213), jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Rolą organu administracji nie jest natomiast ocena stanu zdrowia kierującego. Brak jest zatem podstaw, aby skarżący domagał się od organu rozstrzygającego w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, aby ten, na podstawie dostarczonych przez skarżącego aktualnych zaświadczeń lekarskich dokonywał weryfikacji dokumentacji, stanowiącej podstawę wniosku uprawnionego podmiotu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane są do uwzględnienia przedstawionego stanowiska Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), zgodnie z którym: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".

Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID 19 i ograniczone możliwości techniczne sądu uzasadniają stwierdzenie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.