III SA/Gd 127/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor WSA Adam Osik, Protokolant: Asystent sędziego Joanna Karpińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 11 marca 2024 r. nr 71/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby uchyla zaskarżoną decyzję.

W dniu 27 grudnia 2023 r. J. K. (dalej jako "strona" lub "strona skarżąca"), powołując się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r. o sygn. akt III SA/Gd 186/23, zwrócił się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w A. z żądaniem wystawienia prawidłowego świadectwa służby wraz z wpisanym uposażeniem zajmowanym na ostatnim stanowisku.

Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej także jako "Komendant Wojewódzki PSP"), działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", decyzją z dnia 11 marca 2024 r. nr 71/2024 umorzył postępowanie zainicjonowane wnioskiem J. K.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki PSP przedstawił w pierwszej kolejności stan faktyczny sprawy wskazując w tym zakresie, że w dniu 31 stycznia

2023 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w A. (dalej również jako "Komendant Miejski PSP") w związku z przejściem [...] J. K. na zaopatrzenie emerytalne, stosownie do treści art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 127, ze zm.), dalej jako "ustawa o PSP", wystawił temu strażakowi świadectwo służby. Świadectwo służby zostało doręczone strażakowi w dniu 10 lutego 2023 r.

W dniu 10 lutego 2023 r. J. K., za pośrednictwem platformy e-PUAP, złożył do Komendanta Miejskiego PSP, wniosek o sprostowanie świadectwa służby z uwagi na błędne wpisanie zajmowanego stanowiska. Strażak wniósł o sprostowanie wskazanego stanowiska "starszy ratownik" na "ratownik specjalista". Ponadto, w treści przedmiotowego wniosku, wniósł o wskazanie w świadectwie służby uposażenia, w trybie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2001 r. poz. 1228 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie MSWiA".

Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej uznając żądanie J. K. w zakresie wskazania w świadectwie służby uposażenia zajmowanego na ostatnim stanowisku za nowy wniosek w sprawie przekazał go, zgodnie z właściwością, Komendantowi Miejskiemu PSP. W pozostałym zakresie wniosek został rozpatrzony przez wydanie przez Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP decyzji nr 94/2023 z dnia 14 marca 2023 r. odmawiającej sprostowania świadectwa służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 30 listopada 2023 r. o sygn. akt III SA/Gd 195/23 oddalił skargę J. K. na decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby.

Rozpoznając z kolei przekazany, we wskazanym powyżej zakresie, wniosek J. K. z dnia 10 lutego 2023 r. Komendant Miejski PSP wydał w dniu 16 marca 2023 r. nowe świadectwo służby, doręczone wnioskodawcy za pośrednictwem poczty tradycyjnej w dniu 30 marca 2023 r. Świadectwo to w swej treści wskazuje na zajmowanie przez stronę w dniu zwolnienia ze służby, tj. 31 stycznia 2023 r., stanowiska starszy ratownik oraz wskazuje na uposażenie ustalone na tym stanowisku.

W dniu 31 marca 2023 r. do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w A. wpłynął kolejny wniosek J. K. o sprostowanie nowego świadectwa służby z dnia 30 marca 2023 r. w zakresie zmiany oznaczenia stanowiska na stanowisko ratownik specjalista i sprostowanie uposażenia.

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr 155/2023 Komendant Wojewódzki PSP odmówił sprostowania świadectwa służby. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.

Po wydaniu i doręczeniu stronie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 186/23 uchylającego decyzję Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia 1 marca 2023 r. nr 72/2023 utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego PSP z dnia 22 stycznia 2023 r. nr 24/2023 w sprawie przeniesienia strony na stanowisko starszego ratownika, J. K. pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. wezwał Komendanta Miejskiego PSP do wydania mu prawidłowego świadectwa służby wraz z wpisanym uposażeniem na ostatnim zajmowanym stanowisku. Wniosek ten został przesłany do Komendanta Wojewódzkiego PSP.

W związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r., Komendant Miejski PSP decyzją z dnia 1 lutego 2024 r. nr 47/2024 r. ponownie przeniósł z dniem 24 stycznia 2023 r. [...] J. K. na stanowisko starszego ratownika. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego PSP.

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2024 r. Komendant Wojewódzki PSP zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 27 grudnia 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie odwołania strony od decyzji Komendanta Miejskiego PSP nr 47/2024.

Decyzją z dnia 29 lutego 2024 r. Komendant Wojewódzki PSP utrzymał w mocy decyzję nr 47/2024 Komendanta Miejskiego PSP w sprawie przeniesienia strony na stanowisko starszego ratownika.

Z kolei w dniu 4 marca 2024 r. Komendant Główny PSP postanowieniem z dnia 4 marca 2024 r. uchylił z przyczyn formalnych własne postanowienie z dnia 26 stycznia 2024 r.

Zaskarżoną decyzja z dnia 11 marca 2024 r. nr 71/24 Komendant Wojewódzki PSP umorzył w całości postępowanie z wniosku J. K. z dnia 27 grudnia 2023 r. o sprostowanie świadectwa służby. Organ uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż wniosek strony z dnia 27 grudnia 2023 r. dotyczył wydania prawidłowego (tj. nowego) świadectwa służby w związku z zapadłym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, a nie sprostowania uprzednio wydanego świadectwa służby, zatem do przedmiotowego wniosku nie ma zastosowania tryb przewidziany w § 6 ust. 1- 4 rozporządzenia MSWiA.

Komendant Wojewódzki PSP nadmienił, że nie posiada kompetencji do wydania (nowego) świadectwa służby, bowiem właściwym w tym zakresie jest przełożony do mianowania lub powołania strażaka (§ 2 ust. 2 rozporządzenia MSWiA).

Komendant Wojewódzki PSP dodał, że dotychczas wydane świadectwo służby odpowiada aktualnemu stanowi faktycznemu i prawnemu sprawy, niezależnie od tego czy wniosek z dnia 27 grudnia 2023 r. stanowi wniosek o wydanie nowego czy sprostowanie wydanego już świadectwa służby.

Gdyby uznać, iż wniosek z dnia 27 grudnia 2023 r. stanowi wniosek o sprostowanie świadectwa służby z dnia 16 marca 2023 r., to – zdaniem Komendanta Wojewódzkiego PSP – występuje tożsamość rozpoznawanej sprawy administracyjnej ze sprawą administracyjną uprzednio rozstrzygniętą już ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr 155/2023. Komendant Wojewódzki PSP zaznaczył przy tym, że pomimo uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uprzednich decyzji o przeniesieniu strażaka na niższe stanowisko służbowe, na dzień wydania niniejszej decyzji, w obrocie prawnym funkcjonują już ostateczne decyzje przenoszące strażaka na tożsame stanowisko z tożsamym uposażeniem, co wynika z powyżej opisanego stanu faktycznego.

Wobec powyższego, Komendanta Wojewódzkiego PSP stwierdził, że nie ma podstaw do skorygowania wpisanego w świadectwie służby stanowiska służbowego, tj. ze stanowiska starszy ratownik na stanowisko ratownik specjalista, oraz sprostowania uposażenia uzyskiwanego na ostatnio zajmowanym stanowisku, czy też wypłaconej odprawy. Ostatnim zajmowanym przez stronę stanowiskiem było bowiem w istocie stanowisko starszego ratownika, a uposażenie dotyczące tego stanowiska zostało wskazane w świadectwie służby z dnia 16 marca 2023 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł J. K. wnosząc o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, uchylenie jej w całości oraz stwierdzenie nieważności tejże decyzji.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 31 stycznia 2023 r. przeszedł na zaopatrzenie emerytalne. Od tego momentu wygasł stosunek służbowy między nim a Komendą Miejską Państwowej Straży Pożarnej w A.

W dniu 8 grudnia 2023 r. prawomocny stał się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 186/23 uchylający decyzję Komendanta Wojewódzkiego w Gdańsku i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego w A. w zakresie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko i obniżeniu dodatku służbowego. Od tego momentu stan prawny osoby skarżącego na dzień 31 stycznia 2023 r. jest taki, jak przed wydaniem decyzji, którą uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku i nie można tego już zmienić. Na tej podstawie decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 ust 3 k.p.a.

Skarżący podniósł, że w dniu 1 lutego 2024 r. została wydana decyzja nr 47/2024 Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w A. w sprawie funkcjonariusza [...] J. K., taki funkcjonariusz nie istnieje w Komendzie Miejskiej PSP w A. od dnia 1 lutego 2023 r. Na tej podstawie decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 ust 4 k.p.a. Skarżący wywodził, że organ pierwszej instancji wydał decyzję z datą wejścia w życie w dniu 24 stycznia 2023 r. W Kodeksie postępowania administracyjnego możliwość wydania decyzji wstecz, zgodnie z podstawową zasadą prawa, iż lex retro non agit. Na tej podstawie decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 ust 5, 6 i 7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, ocena zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie z powodów w niej przytoczonych.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja - wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - umarzającą postępowanie wszczęte na wniosek strony skarżącej dotyczący sprostowania świadectwa służby.

Wskazać należy, że w świetle art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne podlega umorzeniu wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania, o jakiej mowa w powyższym przepisie, oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć - na podstawie przepisów prawa materialnego - o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z 21 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1393/09).

Zaskarżoną decyzją umorzono postępowanie w sprawie sprostowania świadectwa służby.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2022 poz. 1969 ze zm.) strażak zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz, na swój wniosek, opinię o służbie, strażak może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 114, poz. 1228), wydanego na podstawie delegacji ustawowej przewidzianej w art. 48 ust. 3 cytowanej ustawy, stanowi, że strażak może w terminie 7 dni od dnia otrzymania świadectwa służby wystąpić do wyższego przełożonego z pisemnym żądaniem sprostowania świadectwa służby. Wniosek składa się za pośrednictwem przełożonego, który wydał świadectwo. Przełożony, który wydał świadectwo służby, może uwzględnić żądanie i wydać strażakowi nowe świadectwo, a w razie nieuwzględnienia żądania przesyła je niezwłocznie wyższemu przełożonemu wraz z własnym stanowiskiem w sprawie (§ 6 ust. 2 cytowanego rozporządzenia). Wyższy przełożony w terminie jednego miesiąca od dnia wniesienia żądania do przełożonego, który wydał świadectwo, dokonuje sprostowania świadectwa służby lub odmawia jego sprostowania (§ 6 ust. 3 cytowanego rozporządzenia). Wyższy przełożony rozstrzyga w kwestii sprostowania świadectwa służby w formie decyzji (§ 6 ust. 4 cytowanego rozporządzenia).

W ocenie Sądu, decyzja organu o umorzeniu postępowania zapadła w niniejszej sprawie z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ niezasadnie stanął na stanowisku, że występuje tożsamość sprawy administracyjnej ze sprawą administracyjną uprzednio rozstrzygniętą ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr 155/2023, którą to decyzją odmówiono stronie skarżącej sprostowania świadectwa służby.

Podkreślenia wymaga, iż w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie wyeliminowana z obrotu. Dla obowiązywania zakazu ponownego orzekania w tej samej sprawie (res iudicata) zasadnicze znaczenie ma ustalenie tożsamości spraw administracyjnych rozstrzygniętych z jednej strony wcześniejszą decyzją ostateczną i z drugiej strony wyznaczonej zakresem sformułowanego przez stronę nowego żądania. Tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, organ niezasadnie przyjął, że występuje tożsamość stanu faktycznego tej sprawy ze stanem faktycznym sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną.

Z porównania treści obu wniosków wszczynających postępowania w niniejszej sprawy oraz sprawie zakończonej prawomocną decyzją Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia 11 sierpnia 2023 r., na którą powoływał się organ, wynika jedynie tożsamość podmiotowa (oba wnioski złożył skarżący), natomiast nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Złożone wnioski były bowiem oparte na innej podstawie faktycznej. We wniosku z 27 grudnia 2023 r. skarżący powołał się na nową okoliczność, nieistniejącą w dacie rozpoznania poprzedniego wniosku - wydanie wyroku, którego treść, zdaniem skarżącego, winna wywrzeć wpływ na treść wydanego świadectwa służby. Rozpoznanie wniosku o sprostowanie winno następować z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy z daty rozpoznania wniosku. Rozstrzygnięciu wniosku nie mógł w tej sytuacji stać na przeszkodzie fakt poprzedniego rozpoznania wniosku opartego na innej podstawie faktycznej.

Podkreślić należy, że czym innym jest bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, a czym innym bezzasadność żądania strony - tę ostatnią stwierdza się bowiem w orzeczeniu rozstrzygającym sprawę co do istoty. Okoliczność wydania w toku ponownego rozpoznania sprawy decyzji tej samej treści, co decyzja uchylona wyrokiem, nie świadczy o bezprzedmiotowości postępowania. Brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie oznacza, że postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe i nie powinno być prowadzone, ponieważ dopiero wynik tego postępowania daje podstawę do oceny zasadności zgłoszonego zadania (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt I OSK 2582/19). Organ uznając, że brak jest, w związku z wydaniem wyroku sądu administracyjnego, a następnie decyzji tożsamej w treści z decyzją uchyloną tym wyrokiem, podstaw do sprostowania świadectwa służby, winien zatem odmówić merytorycznie jego sprostowania.

Zaznaczyć należy, że wydane w toku ponownego rozpoznania sprawy decyzje organów obu instancji, na które powołał się organ, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 97/24 zostały uchylone (co w przypadku wydania decyzji na ich podstawie stanowi podstawę wznowieniową przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.).

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Do "innych uzasadnionych przyczyn" zaliczyć należy sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie (res iudicata) lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Zaznaczyć należy, że do załatwienia sprawy jaką jest sprostowanie świadectwa służby przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie dopiero w postępowaniu prowadzonym przez wyższego przełożonego, który jest właściwy do wydania decyzji o sprostowaniu bądź odmowie sprostowania świadectwa służby (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 253/13). Także powyższe regulacje świadczą o wadliwości wydanej decyzji o umorzeniu postępowania. Ewentualne stwierdzenie przez organ tożsamości sprawy winno bowiem skutkować wydaniem przez wyższego przełożonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (podobnie jak złożenie wniosku o sprostowanie z naruszeniem przewidzianego prawem terminu).

Wskazać należy, że organ w pierwszej kolejności organ winien rozważyć, czy złożony wniosek był wnioskiem o wydanie świadectwa służby, czy też wnioskiem o sprostowanie wydanego już świadectwa. Wobec wątpliwości w tym zakresie, o jakich świadczy wydanie postanowienia o zwieszeniu postępowania, organ winien zwrócić się do skarżącego o wyjaśnienie charakteru złożonego przez niego wniosku. Dopiero po złożeniu wyraźnego oświadczenia w tym przedmiocie organ winien przystąpić do podejmowania czynności procesowych. Samodzielne decydowanie przez organ o treści zgłoszonego żądania nie jest dopuszczalne.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje przy tym, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Naruszenie przez organ prawa w niniejszej sprawie nie miało takiego charakteru.

Również pozostałe przepisy przytoczone w skardze nie uzasadniały stwierdzenia nieważności decyzji.

Zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania lub - inaczej mówiąc - w sytuacji, gdy organ orzekł w formie decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu, który nie miał interesu prawnego do występowania w toczącym się postępowaniu. Przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. znajduje zastosowanie w razie błędnego ukształtowania stosunku prawnego, tj. wyznaczenia praw i obowiązków podmiotu, którego takie rozstrzygnięcie w ogóle nie dotyczy. Wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. niewykonalność decyzji zachodzi natomiast wówczas, gdy nie ma możliwości technicznych jej wykonania lub istnieją prawne nakazy bądź zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. Niewykonalność prawna oznacza więc brak możliwości zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. Art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. dotyczy takich sytuacji, gdy karą zagrożony jest nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, lecz przystąpienie do jego realizacji. Decyzja została zatem wydana zgodnie z prawem, ale w przypadku przystąpienia do wykonania uprawnień lub obowiązków wynikających z rozstrzygnięcia, działanie takie wyczerpywałoby znamiona czynu zagrożonego karą. Z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. wynika natomiast, że tylko wtedy, kiedy istnieje przepis przewidujący "nieważność z mocy prawa" możliwe jest wyeliminowanie wadliwego orzeczenia z obrotu prawnego. Musi zatem istnieć przepis materialny w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej.

Tego rodzaju sytuacje nie zachodziły w przedmiotowej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Organ przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku zobowiąże skarżącego do jednoznacznego określenia, czy wniosek ten stanowi wniosek o wydanie nowego świadectwa służby, czy też wniosek o sprostowanie wydanego już świadectwa służby i po wyjaśnieniu tej kwestii podejmie stosowne czynności procesowe, mając na uwadze przedstawioną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu interpretację przepisów prawa.