III PSK 1/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 lutego 2025 r.
SSN Halina Kiryło
w sprawie z powództwa A. Ł.
przeciwko Sądowi Okręgowemu w Z.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 25
lutego 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w
Lublinie
z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt VIII Pa 183/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 13 września 2023 r. oddalił
apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie
z dnia 22 listopada 2022 r., którym zasądzono od Sądu Okręgowego w Z. na rzecz
A. Ł. kwotę 38.044,84 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie tytułem
uposażenia rodzinnego po zmarłym mężu.
Strona pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w
Lublinie, zaskarżając orzeczenie w całości i opierając skargę na podstawach
naruszenia prawa materialnego: 1) art. 102 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –
Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2024 r., poz. 334;
dalej jako Prawo o ustroju sądów powszechnych), przez błędną jego wykładnię
III PSK 1/24
2
skutkującą przyjęciem, że w zakresie warunków nabycia uposażenia rodzinnego
odsyła on do przepisów ustawy emerytalno-rentowej tylko w kwestii warunków
wymaganych do uzyskania renty rodzinnej, tj. do art. 68-71 ustawy z dnia 17
grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(jednolity tekst: Dz.U. z 2023 r., poz. 1251 ze zm.; dalej jako ustawa o emeryturach
i rentach z FUS lub ustawa emerytalno-rentowa), a nie do zasad, na jakich renta
rodzinna przysługuje, w szczególności do art. 104 ust. 7 i 8 tej ustawy; 2) art. 104
ust. 7 i 8 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 102 § 1 Prawa o
ustroju sądów powszechnych, przez błędną wykładnię polegającą na ich
niezastosowaniu i uznaniu, że przewidziane w art. 104 ust. 7 i 8 przesłanki
zawieszenia wypłaty świadczenia traktować należy jako grupę odrębną od
warunków jego uzyskania; 4) art. 70 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w
związku z art. 102 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, przez błędną
wykładnię polegającą na ich niezastosowaniu w sprawie.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie, a w
przypadku stwierdzenia ku temu podstaw - o uchylenie w całości również
zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie i przekazanie
sprawy do rozpoznania temu Sądowi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego
orzeczenia i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, stosownie do art. 39816 k.p.c.,
przez oddalenie powództwa w całości. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od
powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa
procesowego według norm przepisanych.
Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania
wskazano na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego o treści:
jak należy interpretować pojęcie "warunków wymaganych do uzyskania renty
rodzinnej" zawarte w art. 102 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych. Zdaniem
strony pozwanej, istnieje potrzeba dokonania wykładni tego przepisu, a w
szczególności użytego w nim sformułowania: „spełniającym warunki wymagane do
uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych”. Zagadnienie to wywołuje istotne wątpliwości, czego
dowodem są przedstawione w postępowaniu przed Sądem Okręgowym
III PSK 1/24
3
interpretacje Ministerstwa Sprawiedliwości oraz orzeczenia sądów powszechnych w
podobnych sprawach.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o wydanie
postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Skarga kasacyjna, jako szczególny środek zaskarżenia, służy realizacji
interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Funkcje
postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do
rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w
konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu
Najwyższego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn
kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i tylko w przypadku
przekonania Sądu Najwyższego przez skarżącego, za pomocą jurydycznej
argumentacji, że zachodzi publicznoprawna potrzeba rozstrzygnięcia
sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej merytorycznym
rozpoznawaniu.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem
nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu
Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest
niewystarczające, a dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia jurydycznego,
którego rozpatrzenie przyczyni się do rozwoju prawa i jurysprudencji i będzie miało
znaczenie nie tylko do oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także przy
rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Zagadnienie to musi przy tym rzeczywiście
III PSK 1/24
4
występować w sprawie i mieścić się w zakresie problematyki, która podlega
badaniu w postępowaniu kasacyjnym. Prezentacja tej przesłanki przedsądu nie
polega jedynie na sformułowaniu problemu prawnego bazującego na przepisach
powołanych w podstawie skargi kasacyjnej. Konieczne jest przedstawienie
odpowiedniego wywodu jurydycznego, wykazującego nie tylko zasadność
preferowanego przez skarżącego sposobu rozstrzygnięcia zagadnienia, ale także
wadliwość rozwiązania postawionego problemu przez sąd drugiej instancji przy
wykorzystaniu zapatrywań prawnych wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego
wyroku, opartych na poczynionych w sprawie jednoznacznych i stabilnych
ustaleniach faktycznych, wiążących Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi
kasacyjnej (art. 39813 § 2 k.p.c.). Skarżący ma w tym zakresie obowiązek
wywiedzenia i uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w
sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia
prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Samo zaś
zagadnienie prawne, w formie pytania sformułowanego w taki sposób, by możliwe
było rozstrzygnięcie stawianych przez skarżącego wątpliwości, musi w swej treści
zawierać odwołanie do przepisu lub przepisów prawa, na tle których takie
zagadnienie powstaje i przedstawiać argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen.
Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione
zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem "prawnym" oraz czy jest to
zagadnienie "istotne". Nie można przy tym zasadnie twierdzić, że w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy we wcześniejszym
orzecznictwie wyraził swój pogląd w podnoszonej kwestii, a nie zachodzą
okoliczności uzasadniające jego zmianę (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia
12 sierpnia 2014 r., I UK 64/14, niepublikowane; z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01,
OSNC 2002 nr 1, poz. 11; z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr
9, poz. 158 oraz z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s. 51).
Istotne jest przy tym, aby problem prawny, ujęty w skardze kasacyjnej,
dotyczył kwestii decydującej o rozstrzygnięciu sprawy. Nie może być bowiem dla
niej prawnie obojętny. Innymi słowy, w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne tylko wtedy, kiedy wynik sprawy uzależniony jest od interpretacji przepisów
III PSK 1/24
5
przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
(postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 września 2005 r., I PK 98/05, OSNP
2006 nr 15-16, poz. 243 i z dnia 29 czerwca 2001 r., I PKN 33/01, OSNP 2003 nr 9,
poz. 228).
Podnoszona przez stronę skarżącą problematyka wykładni zawartego w
art. 102 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych pojęcia "warunków wymaganych
do uzyskania renty rodzinnej" została wyjaśniona w judykaturze i nie stanowi
istotnego zagadnienia prawnego.
W tej kwestii wypada odwołać się do wyroku z dnia 27 czerwca 2018 r., I PK
78/17 (OSNP 2019 nr 1, poz. 5.), w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że art. 102
§ 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych odsyła do ustawy o emeryturach i
rentach z FUS wyłącznie w zakresie warunków wymaganych do uzyskania renty
rodzinnej, tj. do art. 68-71 tej ustawy. W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy
przedstawił wnikliwą argumentację dla przyjętej wykładni, wywodząc między innymi,
że zarówno w doktrynie jak i piśmiennictwie jednolicie wskazuje się, iż uposażenie
należne członkom rodziny zmarłego sędziego (sędziego w stanie spoczynku) nie
może być porównywane z rentą rodzinną należną członkom rodziny zmarłego
pracownika (emeryta, rencisty). Renta rodzinna to świadczenie z ubezpieczenia
społecznego przysługujące z tytułu utraty żywiciela, pochodne od świadczenia z
ubezpieczenia społecznego (renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy).
Uposażenie rodzinne jest świadczeniem pochodnym od świadczeń przysługujących
sędziemu ze stosunku pracy (w szczególności jego wynagrodzenia za pracę lub
uposażenia ze stanu spoczynku, które jest również pochodne od świadczenia ze
stosunku pracy - art. 100 § 1, 2 Prawa o ustroju sądów powszechnych). Poza
odesłaniem do powszechnych przepisów ubezpieczenia społecznego w zakresie
warunków uprawniających członka rodziny do nabycia świadczenia w postaci
uposażenia rodzinnego, nie ma żadnych innych normatywnych przesłanek
traktowania uposażenia rodzinnego tak, jak renty rodzinnej. Funkcjonalne
podobieństwo obu tych świadczeń nie zmienia ich prawnego charakteru i nie
uzasadnia przenoszenia zasad oraz rozwiązań legislacyjnych właściwych
stosunkom ubezpieczenia społecznego (renta rodzinna) na stosunki
zobowiązaniowe prawa pracy (uposażenie rodzinne). Takiemu rozumieniu
III PSK 1/24
6
uposażenia rodzinnego nie sprzeciwia się zasada równego traktowania
ubezpieczonych, ponieważ sędziowskie uposażenie rodzinne nie jest
świadczeniem z ubezpieczenia społecznego i zasady dotyczące tej dyscypliny
prawa nie mogą być na nie przenoszone (zob. uzasadnienie do uchwały składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r., III ZP 6/99,
OSNAPiUS 1999 nr 19, poz. 619; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 12 czerwca
2002 r., II UKN 381/01, OSNP 2004 nr 2, poz. 37 i z dnia 29 stycznia 2008 r., I UK,
OSNP 2009 nr 7-8, poz. 103 a także A. Górski (red.), K. Gonera: Komentarz do
art. 102 u.s.p., LEX 2013).
Podobne stanowisko odnośnie do roli uposażenia rodzinnego zaprezentował
również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2000 r., K 30/09 (OTK
2000 nr 5, poz. 145), podkreślając, że konstytucyjne gwarancje wynikające z
art. 178 ust. 2 w związku z art. 180 ust. 3-5 Konstytucji RP wywierają istotny wpływ
na sytuację rodzin zmarłych sędziów i sędziów w stanie spoczynku. Nie ulega
zatem wątpliwości, że rodzina stanowi jedną całość, także w aspekcie bytowej
sytuacji jej członków. Tym samym, skoro sytuacja ta wyznaczana jest przez
szczególne uprawnienia sędziego, wynikające z prawa do wynagrodzenia czy też
uposażenia w stanie spoczynku, to nie istnieją podstawy, by śmierć jednego z
małżonków (rodziców) wprowadzała zmianę w prawnych regułach określających
sytuację pozostałych członków rodziny. Z tego względu uposażenie w stanie
spoczynku jest nasycone ideą alimentacji, oznaczającą, że państwo zobowiązuje
się do zaspokojenia wszystkich usprawiedliwionych potrzeb życiowych sędziów na
godziwym poziomie, zaś to konstytucyjne zobowiązanie obejmuje również rodziny,
przy czym idea ich alimentowania jest ściśle związana z sędziowskim systemem
wynagrodzeniowo-uposażeniowym, który nie może być "poprawiany" w drodze
ustawy zwykłej (Z. Myszka: Sędziowskie uposażenia rodzinne, Przegląd
Ubezpieczeń Społecznych i Gospodarczych 2000 nr 4, s. 12; J. Oniszczuk: Prawo
rodziny sędziego do uposażenia rodzinnego, Przegląd Ubezpieczeń Społecznych i
Gospodarczych 2000 nr 11, s. 36; Jacek Gudowski (red.), Tadeusz Ereciński, Józef
Iwulski: Prawo o ustroju sądów powszechnych, LEX 2009, komentarz do art. 102
ustawy oraz D. Michta: Uposażenie rodzinne przyznawane członkom rodziny
zmarłego sędziego, IUSTITIA 2014 nr 2).
III PSK 1/24
7
Przedstawione powyżej argumenty podkreślają systemową odrębność
uposażenia rodzinnego i przemawiają za ścisłym rozumieniem art. 102 § 1 Prawa o
ustroju sądów powszechnych, który, aby nabyć prawo do uposażenia rodzinnego,
odsyła do ustawy o emeryturach i rentach z FUS wyłącznie w zakresie spełnienia
warunków przewidzianych ustawowo dla nabycia prawa do renty rodzinnej, czyli
regulacji zawartej w art. 67-71 tej ustawy. Zgodnie z art. 67 ustawy o emeryturach i
rentach z FUS, do renty rodzinnej uprawnieni są członkowie rodziny spełniający
warunki określone w art. 68-71 tej ustawy. Oznacza to, że dla nabycia praw do
uposażenia rodzinnego dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci
przysposobione powinny spełniać warunki przewidziane w art. 68, przyjęte na
wychowanie i utrzymanie wnuki, rodzeństwo i inne dzieci - wdowa i wdowiec - w
art. 70, a rodzice - w art. 71.
Brak jest podstaw do przyjęcia, że art. 102 § 1 Prawa o ustroju sądów
powszechnych przez stwierdzenie "spełniającym warunki wymagane do uzyskania
renty rodzinnej w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych" odsyła nie tylko do przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS
w zakresie warunków, jakie należy spełnić, aby nabyć prawo do renty rodzinnej, ale
również do zasad realizacji nabytego prawa do renty rodzinnej, w tym do art. 104
ust. 7 tej ustawy, stosownie do którego prawo do emerytury, renty z tytułu
niezdolności do pracy oraz renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba,
ulega zawieszeniu w razie osiągania przychodu w kwocie wyższej niż 130%
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio
ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (ust. 7). Zauważyć
należy, że przepis art. 1 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS określa
warunki nabywania prawa do świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń emerytalnego i
rentowych (pkt 1), zasady ustalania wysokości świadczeń (pkt 2) oraz zasady i tryb
przyznawania oraz wypłaty świadczeń (pkt 3). Konsekwencją tak określonego
przedmiotu ustawy jest także cała jej konstrukcja. Z tego względu odrębny dział
ustawy określa warunki (przesłanki) powstania prawa do renty rodzinnej (dział III),
zaś odrębny (dział VIII) zasady ustalania świadczeń, w tym powstanie i ustanie
prawa do świadczeń, a ponadto zawieszanie i zmniejszanie świadczeń. Generalnie
można powiedzieć, że ustawowa regulacja dotycząca warunków nabywania prawa
III PSK 1/24
8
do świadczeń odnosi się do fazy, w której dochodzi do "powiększenia sfery
posiadania danego podmiotu". Z tego względu ustawa o emeryturach i rentach z
FUS określa przesłanki, których spełnienie oznacza przysporzenie w obrębie sfery
praw ubezpieczonego w postaci prawa do emerytury lub renty, zaś realizacja tak
nabytego prawa uzależniona jest od podjęcia przez ubezpieczonego określonych
działań zmierzających do ustalenia prawa, przewidzianych w przepisach ustawy (T.
Zieliński: Ochrona praw nabytych - zasada państwa prawnego, PiP 1992 nr 3; C.
Jackowiak: Ochrona praw nabytych w polskim systemie emerytalno-rentowym, PS
1992 nr 11-12, s. 7-8 i przytoczona tam literatura; W. Szubert: Ubezpieczenie
społeczne. Zarys systemu, Warszawa 1987, s. 62 oraz wyroki Trybunału
Konstytucyjnego: z dnia 11 lutego 1992 r., K 14/91, OTK 1992 nr 1, poz. 7; z dnia
23 listopada 1998 r., SK 7/98, OTK ZU 1998 nr 7, poz. 114; z dnia 22 czerwca
1999 r., K 5/99, OTK ZU 1999 nr 5, poz. 100; z dnia 20 grudnia 1999 r., K 4/99,
OTK ZU 2000 nr 7, poz. 165 i z dnia 13 stycznia 2006 r., K 23/03, OTK-A ZU 2006
nr 1, poz. 8).
Sąd Najwyższy stwierdził zatem, że art. 102 § 1 Prawa o ustroju sądów
powszechnych powinien być interpretowany jedynie z uwzględnieniem przepisów
ustawy o emeryturach i rentach z FUS określających krąg osób uprawnionych do
renty rodzinnej (art. 67-71 ustawy). Art. 104 ust. 7 ustawy o emeryturach i rentach z
FUS, jak wynika z rozważań dokonanych powyżej, odnosi się bowiem do
możliwości realizowania uprzednio nabytego prawa, przewidując zawieszenie
wypłaty świadczeń w wyniku przekroczenia ustawowo określonych limitów
przychodów z pracy zarobkowej. Z tego względu art. 134 ust. 1 ustawy o
emeryturach i rentach z FUS stanowi, że wypłatę świadczenia wstrzymuje się, jeżeli
powstaną okoliczności uzasadniające zawieszenie prawa do świadczeń lub ustanie
tego prawa. Innymi słowy zawiesić można tylko realizację prawa, które zostało już
nabyte. Dla nabycia prawa do uposażenia rodzinnego konieczne jest zatem jedynie
stwierdzenie ziszczenia się określonego ryzyka socjalnego - śmierci sędziego
albo sędziego w stanie spoczynku - oraz dodatkowych wymogów określonych w
art. 67-71 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (wyrok Sądu Apelacyjnego w
Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2016 r., III APa 4/16, LEX nr 2106963). Czym innym
jest bowiem uzyskanie prawa do określonego świadczenia, a czym innym jego
III PSK 1/24
9
wypłata, która ma charakter wtórny. Osoby osiągające przychód powodujący
zmniejszenie świadczenia rentowego czy też jego zawieszenie nie tracą prawa do
tego świadczenia, a jedynie jego wypłaty.
Ponadto Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że zgodnie art. 103 Prawa o ustroju
sądów powszechnych, szczegółowe zasady i tryb ustalania i wypłacania uposażeń
oraz uposażeń rodzinnych sędziom w stanie spoczynku i członkom ich rodzin
zostały powierzone do ustalenia w drodze rozporządzenia Ministrowi
Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy. Stąd
wypłata uposażenia rodzinnego została uregulowana w odrębnym akcie prawnym,
nie zaś w sposób uregulowany w przepisach ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 października 1997 r. w sprawie
szczegółowych zasad i trybu ustalania i wypłacania uposażeń oraz uposażeń
rodzinnych sędziom i prokuratorom w stanie spoczynku oraz członkom ich rodzin
(Dz.U. Nr 130, poz. 869) ani kolejne rozporządzenie z dnia 20 stycznia 2017 r. w
sprawie uposażeń oraz uposażeń rodzinnych sędziów w stanie spoczynku i
członków ich rodzin oraz terminów przekazania do Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 199), czy
obowiązujące od dnia 29 czerwca 2018 r. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości
z dnia 21 czerwca 2018 r. w sprawie uposażeń sędziów w stanie spoczynku i
uposażeń rodzinnych członków rodzin sędziów i sędziów w stanie spoczynku oraz
terminów przekazania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek na
ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 2018 r., poz. 1258) nie zawierają jakichkolwiek
unormowań w przedmiocie zmniejszenia czy też zawieszenia uposażenia
rodzinnego w stosunku do osób osiągających przychód z innego tytułu. Brak jest
też odesłania do stosowania w tym przypadku przepisów ustawy o emeryturach i
rentach z FUS.
Wszystko to przemawia za przyjęciem, że uposażenie rodzinne jest
odmienne od renty rodzinnej i odesłanie zawarte w art. 102 § 1 Prawa o ustroju
sądów powszechnych do ustawy o emeryturach i rentach z FUS dotyczy jedynie
warunków nabywania prawa do renty rodzinnej.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że sformułowane przez stronę
skarżącą pytania nie stanowią istotnego zagadnienia prawnego, skoro odpowiedzi
III PSK 1/24
10
na te pytania znaleźć można w ugruntowanym orzecznictwie sądowym. W sprawie
nie występuje zaś istotne zagadnienie prawne ani potrzeba wykładni przepisu,
jeżeli jego interpretacja jest powszechnie przyjęta w judykaturze i została
uwzględniona przez sąd drugiej instancji (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia
2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 436 i z dnia 11
stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205).
Wobec wyjaśnienia w judykaturze podnoszonych przez skarżącego
wątpliwości na tle interpretacji powołanych przepisów prawa materialnego oraz
zgodności zaskarżonego wyroku z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, na
podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
[SOP]
[a.ł]
