Uchwała SN z 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64 - jak powołują ją inne sądy

„W uchwale składu siedmiu sędziów z 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64 (OSNCP 1965, nr 6, poz. 90) Sąd Najwyższy stwierdził, że uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów, nie zaś czynnością prawną.”

„… potraktowane także jako uznanie niewłaściwe długu, które, zgodnie z przeważającym stanowiskiem w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNCP 1965, nr 6, poz. 90, wyrok z dnia 19 marca 1997 r., II CKN 46/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 143, wyrok z dnia 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07, Lex nr 345525), jest jedynie oświadczeniem wiedzy …”

„Należy przyłączyć się do poglądu, kwalifikującego tego rodzaju uznanie, nazywane "uznaniem niewłaściwym", jako oświadczenie wiedzy (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna – z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965, nr 6, poz. 90 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1997 r., II CKN 46/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 143).”

„… do przerwania biegu przedawnienia w stosunku do uznanego roszczenia." Wreszcie, w świetle ugruntowanego poglądu zapoczątkowanego uchwałą Sądu Najwyższego 7 sędziów (zasada prawna) z 30.12.1964 r., III PO 35/64, LEX nr 197: "Uznanie właściwe jest umową, której treścią jest ustalenie istnienia lub nieistnienia określonego stosunku prawnego.”

„Skoro sam fakt uznania nie stanowi samoistnego zobowiązania to w sytuacji, gdy się okaże, iż zobowiązanie „uznane” w rzeczywistości nie istnieje, dłużnik nie może być zmuszony do świadczenia [vide: uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 roku, III PO 35/64, OSNC rok 1965, nr 6, poz. 90].”

„Stanowisko to potwierdziło dotychczas przyjętą linię orzeczniczą, zapoczątkowaną uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 roku (III PO 35/64, OSNCP 1965/6 poz. 90) w której stwierdzono, że uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów, a tym samym nie jest czynnością prawną.”

„Stanowisko to potwierdziło dotychczas przyjętą linię orzeczniczą, zapoczątkowaną uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 30 grudnia 1964 r. (III PO 35/64, OSNCP 1965/6 poz. 90), w której stwierdzono, że uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów, a tym samym nie jest czynnością prawną.”

„W orzecznictwie uznanie niewłaściwe konsekwentnie nie jest kwalifikowane jako czynność prawna (oświadczenie woli) (por. uchwała SN (7) z 30.12.1964 r., III PO 35/64, OSNCP 1965, poz. 90), w której SN zakwalifikował uznanie niewłaściwe jako oświadczenie wiedzy; stanowisko to zostało podtrzymane m.in. w wyrokach SN z 19.9.2002 r., II CKN 1312/00, OSNC 2003r., Nr 12, poz. 168).”

„C., s. 649; uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNCP 1965, Nr 6, poz. 90; wyrok Sądu Najwyższego z 19 marca 1997 r., III CKN 46/97, OSN 1997, Nr 10, poz. 143).”

„Sąd Apelacyjny podziela bowiem stanowisko judykatury kwalifikujące tego rodzaju uznanie, nazywane „uznaniem niewłaściwym”, jako oświadczenie wiedzy, a nie woli (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna - z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965/6/90 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1997 r., II CKN 46/97, OSNC 1997/10/143).”

„… 168; z dnia 23 czerwca 1972 r., I CR 142/72, OSNCP 1973, nr 4, poz. 61; z dnia 19 marca 1997 r., II CKN 46/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 143, oraz w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964, III PO 35/64, OSNCP 1965, nr 6, poz. 90).”

„Stanowisko to potwierdziło dotychczas przyjętą linię orzeczniczą, zapoczątkowaną uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 roku (III PO 35/64, OSNCP 1965/6 poz. 90) w której swtwierdzono, że uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów, a tym samym nie jest czynnością prawną.”

„Sam fakt uznania nie stanowi samoistnego zobowiązania o tyle, że gdy się okaże, iż zobowiązanie „uznane” w rzeczywistości nie istnieje, dłużnik nie może być zmuszony do świadczenia (vide: uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965/6/90).”

„Nie jest to czynność prawna lecz oświadczeniem wiedzy zobowiązanego, wyrazem jego świadomości istnienia skierowanego przeciwko niemu roszczenia (por. uchwała SN w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965/6/90).”

„Znalazło ono wyraz w, mającej moc zasady prawnej uchwale 7 sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, w której Sąd Najwyższy wskazał, że (…) uznanie właściwe jest umową, której treścią jest ustalenie istnienia lub nieistnienia określonego stosunku prawnego.”

„Jak przyjmuje judykatura [por. uchwała składu siedmiu sędziów z 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64,OSNCP 1965, Nr 6, poz. 90] uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów, nie zaś czynnością prawną.”

„… zakresie w pierwszej kolejności wskazać należy, że uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy a nie woli dłużnika (uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 r., sygn. akt III PO 35/64, OSNCP 1965/6 poz. 90, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 1972 r., sygn. akt I CR 142/72 OSNCP 1973/4 poz. 61, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt II CSK 347/07, wyrok …”

„Uznanie niewłaściwe jest natomiast jedynie oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów (w tym zakresie zob. uchwała SN z 30.12.1964, III PO 35/64, OSNC 6/1965, poz. 90, a także orzeczenie SN z 19 września 2002 r., II CKN 1312/00, OSNC 12/2003, poz. 168.).”

„Stanowisko to potwierdziło dotychczas przyjętą linię orzeczniczą, zapoczątkowaną uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r. III PO 35/64 (OSNCP 1965/6 poz. 90) gdzie Sąd Najwyższy stwierdził, że uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów, a tym samym nie jest czynnością prawną.”

„… (uchw. (7) SN z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64 - OSNCP 1965, Nr 6, poz. 90) Dlatego też można do uznania niewłaściwego stosować tylko w drodze analogii niektóre przepisy o oświadczeniach woli (np. art. 60 k.c. o dorozumianych oświadczeniach woli).”

„Jest ono oświadczeniem wiedzy zobowiązanego, wyrazem jego świadomości istnienia skierowanego przeciwko niemu roszczenia (vide: uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965/6/90; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 9 czerwca 2005 r., I ACa 171/05, LEX nr 164613;”

„Uznanie niewłaściwe jest natomiast jedynie oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów (w tym zakresie por. zob. uchwała SN z 30.12.1964, III PO 35/64, OSNC 6/1965, poz. 90, a także orzeczenie SN z 19.09.2002 r., II CKN 1312/00, OSNC 12/2003, poz. 168.).”

„… wyroku z dnia 04 lutego 2005 roku, sygn. akt I CK 580/04, z dnia 19 marca 1997 roku, sygn. akt II CKN 46/97, czy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 roku, sygn. akt III PO 35/64).”

„… stanowiące jednostronne przyznanie faktów lub też za zawierające zarówno elementy wiedzy, jak i woli (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965, Nr 6, poz. 90, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 września 2002 r., II CKN 1312/00, OSNC 2003, Nr 12, poz. 168 oraz z dnia 19 marca 1997 r., II CKN 46/97,OSNC 1997, Nr 10, poz. 143).”

„Sam fakt uznania nie stanowi samoistnego zobowiązania o tyle, że gdy się okaże, iż zobowiązanie "uznane" w rzeczywistości nie istnieje, dłużnik nie może być zmuszony do świadczenia (por.: uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965/6/90).”

„Kwalifikowane jest w konsekwencji jako oświadczenie wiedzy, którego treścią jest przyznanie określonych faktów (tak uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64).”

„Sam fakt uznania nie stanowi samoistnego zobowiązania o tyle, że gdy się okaże, iż zobowiązanie "uznane" w rzeczywistości nie istnieje, dłużnik nie może być zmuszony do świadczenia (vide: uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64).”

„… wyroku z dnia 04 lutego 2005 roku, sygn. akt I CK 580/04, z dnia 19 marca 1997 roku, sygn. akt II CKN 46/97, czy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 roku, sygn. akt III PO 35/64 oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 października 2018 roku, sygn. akt V ACa 627/16).”

„Uznanie niewłaściwe jest natomiast jedynie oświadczeniem wiedzy i jego wyraz nie stanowi czynności prawnej (tak także uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64).”

„… jest oświadczeniem wiedzy zobowiązanego, wyrazem jego świadomości istnienia skierowanego przeciwko niemu roszczenia (vide: uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965/6/90; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 9 czerwca 2005 r., I ACa 171/05, LEX nr 164613;”

„Zwrócić także uwagę należy na składu siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 roku sygn. akt III PO 35/64 (za lex.pl), odnośnie kwestii charakteru prawnego uznania roszczenia w jego postaci tzw. właściwej i niewłaściwej.”

„Nadto Sąd Okręgowy uwzględniając, że powódka wskazywała, że w jej ocenie, pozwany dokonał uznania niewłaściwego długu zwraca uwagę, że w uchwale składu siedmiu sędziów z 30 grudnia 1964r., (III PO 35/64) Sąd Najwyższy stwierdził, że uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów.”

„… w wyroku z dnia 04 lutego 2005 roku, sygn. akt I CK 580/04, z dnia 19 marca 1997 roku, sygn. akt II CKN 46/97, czy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 roku, sygn. akt III PO 35/64).”

„Taki pogląd dominuje w orzecznictwem Sądu Najwyższego, znalazł ono wyraz chociażby w uchwale 7 sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, w której Sąd Najwyższy zaznaczył, że dla skuteczności uznania nie jest wymagana żadna szczególna forma oraz, że może ono być także dorozumiane, np. na skutek częściowego wykonania lub prośby o odroczeniu płatności (OSNC 1965/6/90).”

„… należy rozumieć takie oświadczenie wiedzy, które stanowi wyraz świadomości zobowiązanego, co do istnienia skierowanego przeciwko niemu roszczenia (vide: uchwała SN z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64), tj. że dłużnik ma świadomość ciążącego na nim zobowiązania i je aprobuje, przy tym ma zamiar dobrowolnego spełnienia świadczenia (por. wyrok SN z dnia 11 sierpnia 2011 r., I CSK 703/10, LEX nr …”

„Jest to oświadczenie wiedzy, jednostronne przyznanie faktów (tak uchwała SN z dnia 30.12.1964 r. III PO 35/64 OSNC 6/1965 poz. 90;”

„Manowskiej, Tom I, 3. wydanie, Wolters Kluwer – str. 1361-1363), czyli jako oświadczenie wiedzy, a nie oświadczenie woli (p. uchwała SN z dnia 30.12.1964r., III PO 35/64).”

„Do w pełni skutecznego uznania długu może dojść nawet nieświadomie, jednak jest to możliwe tylko wtedy, jeśli z zachowania dłużnika oczywiście wynika, że zdaje on sobie sprawę z istnienia swojego długu względem wierzyciela i dług ten akceptuje (por. uchwała SN składu 7 sędziów z 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, Lex nr 197, wyrok SN z 19 marca 1997 r., II CKN 46/97, Lex nr 30630).”

„Niewłaściwe uznanie długu jest oświadczeniem wiedzy zobowiązanego, wyrazem jego świadomości istnienia skierowanego przeciwko niemu roszczenia (vide: uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965/6/90; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 9 czerwca 2005 r., I ACa 171/05, LEX nr 164613;”

„Sam fakt uznania nie stanowi samoistnego zobowiązania o tyle, że gdy się okaże, iż zobowiązanie uznane w rzeczywistości nie istnieje, dłużnik nie może być zmuszony do świadczenia (vide: uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965/6/90).”

„Sam fakt uznania nie stanowi samoistnego zobowiązania o tyle, że gdy się okaże, iż zobowiązanie "uznane" w rzeczywistości nie istnieje, dłużnik nie może być zmuszony do świadczenia (vide: uchwała Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64, OSNC 1965/6/90).”

„Manowskiej, Tom 1,3. wydanie, Wolters Kluwer - str. 1361-1363), czyli jako oświadczenie wiedzy, a nie oświadczenie woli (p. uchwała SN z dnia 30.12.1964r., III PO 35/64).”

„Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów z 30 grudnia 1964 r., III PO 35/64 (OSNCP 1965, nr 6, poz. 90) Sądu Najwyższego uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, jednostronnym przyznaniem faktów, nie zaś czynnością prawną.”

„Jest to oświadczenie wiedzy jednostronne przyznanie faktów (tak uchwała SN z dnia 30.12.1964 R. III PO 35/64 OSNC 6/1965 poz. 90;”