III OSK 2994/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2334/19 w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2019 r., którym po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez K.B. uchylono decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oraz zasądzono od organu zwrot poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania sądowego.

Powyższy wyrok wydano w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Kujawsko – Pomorski Inspektor Ochrony Środowiska powołując się na art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 992 ze zm., dalej jako ustawo o odpadach) wymierzył K.B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] K.B. z siedzibą w B. karę pieniężną w wysokości 1 000 zł za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że ww. decyzję wydał na podstawie przepisów art. 194 ust. 1 pkt 4 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2018 r.) ustawy o odpadach. Uzasadniając wymierzenie K.B. kary pieniężnej organ ten wskazał, że przeprowadzona przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Bydgoszczy w dniach od [...] listopada 2017 r. do [...] grudnia 2017 r. kontrola interwencyjna w zakładzie prowadzonym przez ww. w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska wykazała , że prowadzi przetwarzanie odpadów (produkcję paliwa alternatywnego) bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Dalej organ wyjaśnił, że Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego w dniu [...] grudnia 2014 r. wydał decyzję udzielającą pozwolenia na wytwarzanie oraz zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, na terenie przy ulicy P. w N. Roczna moc przerobowa instalacji do produkcji paliwa alternatywnego określona jest w ww. decyzji na 90 000 Mg, co w przeliczeniu na dobę daje 246,6 Mg odpadów i stanowi maksymalną dobową zdolność przetwarzania odpadów. Łączna masa odpadów przewidziana do przetworzenia w ciągu roku to 54 550 Mg. Instalacja eksploatowana przez P.W. [...] K.B. zakwalifikowana jest jako instalacja w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych, do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania, zgodnie z pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r., poz. 1169, dalej rozporządzenie z 27 sierpnia 2014 r.). Od dnia 1 lipca 2015 r., zgodnie z art. 28 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 1101), wszyscy prowadzący instalacje określone w rozporządzeniu z 27 sierpnia 2014 r. zobowiązani są posiadać pozwolenia zintegrowane. W toku kontroli ustalono, że podmiot w wyniku prowadzonego procesu przetwarzania odpadów wytworzył następujące ilości odpadu o kodzie 19 12 10 - odpady palne (paliwo alternatywne): - w roku 2015 - 6414,69 Mg, w roku 2016 - 6394,846 Mg, w okresie od stycznia do października 2017 r. - 4824,42 Mg.

W związku z powyższym organ I instancji uznał, że od dnia 1 lipca 2015 r. kontrolowany podmiot prowadzi przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, co stanowi naruszenie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. Zgodnie z powołanym przepisem zbieranie odpadów bez wymaganego zezwolenia podlega administracyjnej karze pieniężnej, którą w oparciu o art. 196 cytowanej wyżej ustawy wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

K.B. odwołał się od ww. decyzji, wskazując, że nie ma obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego, a w konsekwencji brak było podstawy do wymierzenia mu kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Na poparcie powyższych zarzutów strona wskazała, że w toku całego postępowania, organ I instancji nie brał pod uwagę podnoszonej przez niego wielokrotnie okoliczności, że omyłkowo podał we wniosku skierowanym do Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego o wydanie pozwolenia na przetwarzanie odpadów większą niż jest w rzeczywistości możliwa, roczną moc przetwarzania eksploatowanej instalacji. Ponadto strona wskazała, że cyt. "moc przerobowa całej instalacji powinna opierać się na wydajności urządzenia o najmniejszej przerobowości w jednostce czasu, w normalnych warunkach pracy instalacji, gdyż ta kształtuje rzeczywistą największą masę odpadu, jaka może zostać przetworzona w instalacji".

Decyzją z [...] lipca 2019 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 189c ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K.B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] K.B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że tak jak zasadnie stwierdził organ I instancji, Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego wydał decyzję udzielającą pozwolenie na wytwarzanie oraz zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów, na terenie przy ulicy P. w N. Roczna moc przerobowa instalacji do produkcji paliwa alternatywnego określona została w decyzji na 90 000 Mg, a w przeliczeniu na dobę daje to 246,6 Mg odpadów, co stanowi maksymalną dobową zdolność przetwarzania odpadów. Natomiast łączna masa odpadów przewidziana do przetworzenia w ciągu roku to 54 550 Mg. Od 1 lipca 2015 r. zgodnie z art. 28 ust. 3 pkt 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, wszyscy prowadzący instalacje określone w rozporządzeniu z 27 sierpnia 2014 r. zobowiązani są posiadać pozwolenia zintegrowane. Zgodnie z pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do ww. rozporządzenia instalacja eksploatowana przez K.B., to instalacja w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych, do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania. Zdolność przetwarzania zgodnie z ww. rozporządzeniem to największa ilość określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji.

Organ uznał, że zgodnie z decyzją Marszałka Województwa Kujawsko- Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r. maksymalna moc przerobowa instalacji do produkcji paliwa alternatywnego wynosi 246,6 Mg na dobę, w związku z powyższym podmiot od 1 lipca 2015 r. zobowiązany był do posiadania pozwolenia zintegrowanego, zgodnie z art. 201 Prawo ochrony środowiska, który to obowiązek powstał wprost z mocy prawa. Do dnia zakończenia kontroli podmiot nie uzyskał przedmiotowego pozwolenia. W związku z powyższym proces przetwarzania odpadów prowadzony był bez stosownego zezwolenia w tym zakresie, co stanowi naruszenie art. 41 ustawy o odpadach. W ocenie organu obowiązek posiadania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji przez stronę powstał wprost z mocy prawa, a jego niespełnienie zagrożone jest określonymi sankcjami. Wynika on z art. 201 ust. 1 Prawo ochrony środowiska i powstał z dniem 1 lipca 2015 r. na skutek wejścia w życie zarówno ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, jak i rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. W efekcie instalacja strony, została ujęta w ust. 5 pkt 3 załącznika do ww. rozporządzenia określającego katalog instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, iż pozwolenie zintegrowane jest rodzajem pozwolenia emisyjnego i co do zasady musi być uzyskane przed dniem, w którym ten obowiązek jest wymagany, na podstawie odpowiedniego przepisu. Znajduje to potwierdzenie także w tezie 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Dz. U. UE. L. 2010. 334. 17 z 2010.12.17).

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie doszło do naruszenia od momentu powstania obowiązku, tj. od dnia 1 lipca 2015 r., ponieważ użytkowana była instalacja, która nie spełniała wymagań ochrony środowiska - nie posiadała pozwolenia zintegrowanego. Instalacja od tego momentu działała nielegalnie. Co prawda strona uzyskała decyzję Marszałka Województwa z [...] grudnia 2014 r. udzielającą pozwolenie na wytwarzanie oraz zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów, na terenie przy ulicy P. w N. Niemniej jednak posiadanie decyzji sektorowych, wydanych na podstawie przepisów ustawy o odpadach, nie zwalniało strony z obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego, co potwierdza także treść art. 202 ust. 4 Prawo ochrony środowiska i art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy dokonał analizy zmian treści art. 194 ustawy o odpadach w oparciu o który to przepis wymierzono stronie skarżącej administracyjną karę pieniężną, a które to zmiany weszły w życie z dniem 5 września 2018 roku w oparciu o ustawę z dnia 20 lipca 2018 roku o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2018r., poz. 1592). Organ stwierdził, że przepis ten w brzmieniu do dnia 4 września 2018 roku jest przepisem dla strony względniejszym. Stwierdził, że w przypadku zastosowania art. 194 ust 6 wspomnianej ustawy w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organ odwoławczy sporna administracyjna kara pieniężna przy uwzględnieniu ilości odpadów wytworzonych przez stronę w okresie od 2016 roku do października 2017 roku w ilości 11219Mg by wyniosła 1.000.000 zł. Natomiast wysokość kary jaką wymierzył organ I instancji na podstawie przepisu art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2018 roku wynosi 1000 zł. Wobec braku przepisów przejściowych w ustawie o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw w przedmiotowym przypadku zastosowanie winien mieć przepis art. 189c k.p.a. zgodnie z którym jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje inna ustaw niż w czasie naruszenia prawa , w następstwie którego ma być nałożona kara stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio , jeżeli jest ona względniejsza dla strony.

W związku z powyższym Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpatrzył przedmiotową sprawę na podstawie dotychczasowych przepisów ustawy o odpadach, jako korzystniejszych dla strony wymierzając karę w wysokości 1000 zł, tj. na podstawie przepisów obowiązujących przed ww. zmianą. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził także, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 189f k.p.a., umożliwiające odstąpienie od wymierzonej kary zarówno w trybie obligatoryjnym, jak i fakultatywnym. Naruszenia stwierdzonego przez organ I instancji nie można uznać za znikome, z uwagi na fakt iż niesie za sobą możliwość zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi oraz środowiska.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie K.B., zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i dokonaniu jego dowolnej, a nie swobodnej oceny poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący prowadzi przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy okoliczność ta nie została potwierdzona w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, zaś zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy przemawia za uznaniem, iż ze względu na zdolność przetwarzania odpadów posiadana przez skarżącego instalacja nie może być traktowana jako instalacja wymagająca uzyskania pozwolenia zintegrowanego, w rozumieniu pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r. poz. 1169), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przypisania skarżącemu odpowiedzialności i wymierzenia kary pieniężnej;

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, na okoliczność ustalenia faktycznej maksymalnej wydajności (największej ilości określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji) wykorzystywanej przez skarżącego instalacji, która to okoliczność miała istotne znaczenie do rozstrzygnięcia

3) art. 8 § 1 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu na niekorzyść skarżącego wątpliwości związanych z rzeczywistą wydajnością instalacji wykorzystywanej przez skarżącego,

4) art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. przez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zbyt ogólnych twierdzeń uniemożliwiających skarżącemu dokonanie kontroli tejże decyzji, brak odniesienia się przez GIOS do twierdzeń i zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji,

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania I instancji albo uchylenie w całości tej decyzji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 201 Prawo ochrony środowiska w zw. z pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na bezpodstawnym uznaniu, że o faktycznej wydajności (zdolności przetwarzania) instalacji wykorzystywanej przez stronę decyduje treść decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r., a nie zaś realna moc przerobowa tejże instalacji, uwzględniająca normalne warunki jej pracy,

2) naruszenie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że na gruncie niniejszej sprawy zaszły okoliczności przemawiające za wymierzeniem stronie kary pieniężnej w kwocie 1 000 zł za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, pomimo tego, że nie zostały spełnione przewidziane w tym przepisie przesłanki uzasadniające wymierzenie kary.

W oparciu o wskazane powyżej zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 grudnia 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, stanowiska organu oraz skarżącego, Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dalej wskazał, że przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego była ocena decyzji wydanej w oparciu o art. 194 ust. 1 pkt 4 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2018 r.) ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2018 r., administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez: wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41, który to przepis należało jak zasadnie uznały organy zastosować, albowiem w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jest dla skarżącego wzgledniejszy. Dalej Sąd I instancji podniósł, że w rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się nie do wysokości kary, ale do tego, czy do strony skarżącej w ogóle winien mieć zastosowanie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach.

Jak wynika z akt sprawy, wydając zaskarżoną decyzję orzekające w sprawie organy oparły się o ustalenia wynikające z protokołu kontroli z [...] grudnia 2017 r. Wskazano w nim, że zgodnie z decyzją Marszałka Województwa Kujawsko- Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r. maksymalna moc przerobowa instalacji eksploatowanej przez stronę do produkcji paliwa alternatywnego wynosi 246,6 Mg na dobę, w związku z powyższym podmiot od 1 lipca 2015 r. zobowiązany był do posiadania pozwolenia zintegrowanego, zgodnie z art. 201 Prawo ochrony Środowiska. Do dnia zakończenia kontroli podmiot nie uzyskał przedmiotowego pozwolenia. W związku z powyższym proces przetwarzania odpadów prowadzony był bez stosownego zezwolenia w tym zakresie. W toku jednak postępowania skarżący wielokrotnie wskazywał, że roczna moc przerobowa, wskazana została w tej decyzji w sposób nieprawidłowy, tj. w oderwaniu do rzeczywistej wydajności całej instalacji. We wniosku o wydanie wskazanej powyżej decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów wpisano bowiem omyłkowo większą roczną moc przerobową instalacji, niż jest ona w rzeczywistości, albowiem błędnie przyjęto jako podstawę wydajność rozdrabniacza wstępnego, mającego największą wydajność ze wszystkich urządzeń wchodzących w skład całej instalacji służącej do przetwarzania odpadów w zakładzie skarżącego, a nie jak prawidłowo winno być w oparciu o wydajność urządzenia o najmniejszej zdolności przetwarzania w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji, gdyż ta kształtuje rzeczywistą największą masę odpadu, jaka może zostać przetworzona w instalacji przez niego eksploatowanej. Sąd podkreślił także, że z akt sprawy wynika, że pismem z [...] grudnia 2018 r. skarżący wystąpił do Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego o zmianę ww. decyzji z [...] grudnia 2014 r. w zakresie określonej w niej mocy przerobowej instalacji. Słuszne jest zdaniem Sądu I instancji stanowisko skarżącego, że z uwagi na treść pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. zdolnością przetwarzania (wydajnością) instalacji należy określić w oparciu o parametry całej instalacji. Wprawdzie, co do zasady organ, wbrew zarzutom skargi miał obowiązek uwzględnić w sprawie m.in. ustalenia wynikające z decyzji Marszałka Województwa Kujawsko - Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r., jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę jej indywidualny charakter, wobec powzięcia przez organ informacji o przyczynach wystąpienia z wnioskiem o zmianę przez stronę ww. decyzji, organ winien był poczynić szersze ustalenia, np. zwrócić się do Marszałka Województwa Kujawsko - Pomorskiego lub skarżącego z prośbą o potwierdzenie faktu wystąpienia z wnioskiem o zmianę decyzji przez skarżącego, ewentualnie przesłanie nowej decyzji, jak również zobowiązać stronę do przedłożenia dowodów potwierdzających podnoszoną przez niego okoliczność faktycznej wydajności instalacji. W okolicznościach niniejszej sprawy, w tym mając na uwadze ilość odpadów przetworzonych przez skarżącego w latach 2015 - 2017, stwierdzoną w toku kontroli przeprowadzanej przez organ I instancji, słusznie wskazuje skarżący, iż kwestia tego, czy faktycznie prowadzona przez niego instalacja wymaga posiadania pozwolenia zintegrowanego o którym mowa w art. 201 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2018 poz. 799 ze zm., dalej Prawo ochrony środowiska) w zw. z pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r., może budzić wątpliwości. Mając jednak na uwadze, że skarżący przez wiele lat posługiwał się decyzją ostateczną, której parametry obligowały go do uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a która wbrew twierdzeniom skarżącego, jak słusznie wywiódł organ mogła stanowić dowód w sprawie, obecnie to przede wszystkim skarżący powinien wykazać, że decyzja ta opierała się, tak jak twierdzi o niewłaściwe założenia, wynikające z błędu popełnionego przez niego przy składaniu wniosku o jej wydanie. W ocenie Sądu I instancji to strona powinna wykazać, iż faktycznie decyzja została oparta o błędne dane, a tym samym, iż prowadzona przez niego instalacja nie wymagała w kontrolowanym okresie uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Oczywiście nie zwalnia to organu z przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego w celu dokonania rzetelnych ustaleń w zakresie zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach.

Reasumując Sąd I instancji uznał, że rozpoznając przedmiotową sprawę organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie przeprowadził wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tj. nie poczynił ustaleń w zakresie kwestionowanym przez skarżącego, tj. faktycznej zdolności przetwarzania należącej do niego instalacji, pomimo tego, że omawianą kwestię należało zweryfikować, gdyż determinowała ona rozstrzygnięcie w sprawie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Ochrony Środowiska wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez przyjęcie, iż naruszenie ww. przepisów miało wpływ na wynik sprawy,

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że wyrok Sądu I instancji został wydany w oparciu o błędne założenie, że organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niepoczynienie ustaleń w zakresie kwestionowanym przez skarżącego, tj. faktycznej zdolności przetwarzania należącej do skarżącego instalacji, a w konsekwencji konieczności posiadania przez skarżącego pozwolenia zintegrowanego.

Skarżący kasacyjnie organ stoi na stanowisku, iż obowiązek posiadania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji przez stronę powstał wprost z mocy prawa, a jego niespełnienie zagrożone jest określonymi sankcjami. Powyższe wynika z art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawa ochrony środowiska i powstał z dniem 1 lipca 2015 r. na skutek wejścia w życie zarówno ustawy z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1101), jak i rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. W efekcie instalacja strony, została ujęta w ust. 5 pkt 3 załącznika do wskazanego rozporządzenia określającego katalog instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego. W powiązaniu z treścią art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla instalacji, które były eksploatowane w dniu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 201 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 (wskazanego rozporządzenia Ministra Środowiska) oraz nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego ze względu na rodzaj prowadzonej w niej działalności przed dniem wejścia w życie tych przepisów, a od dnia ich wejścia w życie zostały objęte tym obowiązkiem, tj. z dniem 1 lipca 2015 r.

Dalej skarżący kasacyjnie organ podkreślił, iż pozwolenie zintegrowane jest rodzajem pozwolenia emisyjnego i co do zasady musi być uzyskane przed dniem, w którym ten obowiązek jest wymagany, na podstawie odpowiedniego przepisu, tj. musi być uzyskane przed podjęciem eksploatacji instalacji skutkującej powstaniem emisji. Z obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego nie zwalniał strony fakt posiadania decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r. udzielającej pozwolenie na wytwarzanie oraz zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów, na terenie przy ulicy P. w N. Zgodnie bowiem z art. 202 ust. 4 Prawo ochrony środowiska w pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby postępowania z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane byłoby uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Organy Inspekcji prowadząc postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary były związane treścią ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej przez inny organ, w tym wypadku była to decyzja Marszalka Województwa z [...] grudnia 2014 r. Wskazane przez Sąd I instancji postępowanie dowodowe (które miałby przeprowadzić organ II instancji) ma na celu, zdaniem skarżącego kasacyjnie organu dokonanie ustaleń w zakresie prawidłowości wydania ww. decyzji z [...] grudnia 2014 r. Organy Inspekcji nie są jednak uprawnione do weryfikacji, czy decyzje wydane przez organy ochrony środowiska były wydane w oparciu o prawidłowe dane oraz czy są w tym zakresie wadliwe. Ocena wadliwości/prawidłowości decyzji ostatecznych następuje, zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. w trybach nadzwyczajnych przewidzianych przez k.p.a. lub ustawy szczególne. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. ma skutek ex nunc, tj. od chwili wydania decyzji uchylającej, kształtując w ten sposób na przyszłość nowy zakres uprawnień strony. Zatem złożenie przez stronę wniosku o zmianę decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2014 r. nie mogło wpłynąć na fakt, iż do czasu zmiany tejże decyzji strona działała bez wymaganego zezwolenia zintegrowanego. Zatem złożenie przez stronę wniosku oraz późniejsza zmiana decyzji przez Marszałka Województwa nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu kwestia faktycznej zdolności przetwarzania należącej do strony instalacji nie miała wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Strona z mocy prawa była zobligowana do uzyskania pozwolenia zintegrowanego. W związku z powyższym kwestia naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie i nie istniały podstawy do uchylenia decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2019 r. Prawidłowym zatem powinno było być oddalenie przez Sąd I instancji skargi z uwagi na fakt, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył przepisów proceduralnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (wyrok NSA z 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 403/21; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie wystąpiła.

Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie organ podniósł zarzut kasacyjny w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut ten dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a sprowadzający się do błędnego przyjęcia, iż organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające z naruszeniem ww. przepisów przez brak ustaleń dotyczących faktycznej mocy przerobowej eksploatowanej przez stronę instalacji, która to moc jest mniejsza niż określono w decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r. udzielającej pozwolenie na wytwarzanie oraz zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów, co z kolei może zdaniem Sądu I instancji mieć istotny wpływ na ustalenie konieczności legitymowania się przez stronę od 1 lipca 2015 r. pozwoleniem zintegrowanym, a którego brak stanowił podstawę wymierzenia pieniężnej kary administracyjnej na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2018 r. ustawy o odpadach.

Przystępując do oceny tak postawionego zarzutu kasacyjnego na wstępie podnieść należy, że zgodnie ze wspomnianą decyzją Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r. K.B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] K.B. z siedzibą w B. udzielono pozwolenia na wytwarzanie oraz zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów (decyzja sektorowa wydana w oparciu o przepisy ustawy o odpadach na podstawie art. 41 ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 42 ust. 1 i ust. 2, art. 43 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 44 tejże ustawy). Roczna moc przerobowa instalacji do produkcji paliwa alternatywnego określona została w powyższej decyzji na 90.000 Mg, co w przeliczeniu na dobę daje 246, 6Mg odpadów, co stanowi maksymalną dobową zdolność przetwarzania odpadów. Natomiast łączna masa odpadów przewidziana do przetwarzania w ciągu roku to 54.550 Mg. Należy również podkreślić, że na skutek wejścia w życie ustawy z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, jak i rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. na stronę został nałożony obowiązek posiadania pozwolenia zintegrowanego, który to obowiązek powstał wprost z mocy prawa, a jego niespełnienie zostało zagrożone określoną sankcją. Powyższe wynika z art. 201 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i powstał z dniem 1 lipca 2015 r. Podkreślić również należy, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy- Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego został wprowadzony także dla instalacji, które były eksploatowane w dniu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 201 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 (wskazanego rozporządzenia Ministra Środowiska) oraz nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego ze względu na rodzaj prowadzonej w niej działalności przed dniem wejścia w życie tych przepisów, a od dnia ich wejścia w życie są objęte tym obowiązkiem. Obowiązek uzyskania takiego pozwolenia zintegrowanego dla tych instalacji powstał także z dniem 1 lipca 2015 r. Taką instalacją była niewątpliwie instalacja prowadzona przez skarżącego K.B. w oparciu o decyzję Marszałka Województwa Kujawsko–Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r. udzielająca pozwolenia na wytwarzanie oraz zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Instalacja strony została bowiem ujęta w ust. 5 pkt 3 załącznika do rozporządzenia z 27 sierpnia 2014 r. określającego katalog instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Tym samym strona eksploatując powyższą instalację od dnia 1 lipca 2015 r. winna legitymować się także pozwoleniem zintegrowanym. Pozwolenie zintegrowane, jak zasadnie wskazały organy, jest rodzajem pozwolenia emisyjnego i co do zasady musi być uzyskane przed dniem, w którym ten obowiązek jest wymagany, który to obowiązek jest nałożony z mocy prawa na podstawie konkretnego przepisu prawnego. W niniejszej sprawie przepisami takimi są wspomniany wyżej art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Czy eksploatowaną przez stronę instalację należy zaliczyć do jednej z instalacji wymagających uzyskania pozwolenie zintegrowanego wymienionych w rozporządzeniu z 27 sierpnia 2014 r. decydują jej parametry określone w decyzji Marszałka Województwa Kujawsko–Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r. Roczna moc przerobowa instalacji do produkcji paliwa alternatywnego określona została na 90.000 Mg, co w przeliczeniu na dobę daje 246,6 Mg odpadów i stanowi maksymalną dobową zdolność przetwarzania odpadów. Łączna masa odpadów przewidziana do przetwarzania w ciągu roku to 54.550 Mg. Uzasadniało to zakwalifikowanie instalacji prowadzonej przez stronę w oparciu o powyższą decyzję jako instalacji w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych, do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania, zgodnie z pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do powołanego wyżej rozporządzenia. Wynikają one bowiem z ostatecznej decyzji administracyjnej, pozostającej w obiegu prawnym, wywołującej określone skutki wynikające z jej treści oraz z przepisów prawnych powszechnie obowiązujących zawartych zarówno w ustawach, w niniejszej sprawie dotyczących ochrony środowiska oraz gospodarki odpadami jak i w przepisach wykonawczych. W konsekwencji przyjąć należy, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. jest zasadny. Zgodnie z ustawą z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy między innymi kontrola przestrzegania przepisów o ochronie środowiska i racjonalnego użytkowania zasobów przyrody, kontrola przestrzegania decyzji ustalających warunki korzystania ze środowiska oraz zakresu, częstotliwości i sposobu prowadzenia pomiarów wielkości emisji, kontrola eksploatacji instalacji i urządzeń chroniących środowisko przez zanieczyszczeniami (art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 5). Nie jest natomiast uprawniona do czynienia odmiennych niż określone w ostatecznych decyzjach administracyjnych ustaleń faktycznych. Nie ma podstaw prawnych do nałożenia na podmiot korzystający ze środowiska obowiązku nie wynikającego z pozwolenia sektorowego, ani też do zmiany zakresu obowiązku w drodze zmiany takiej decyzji, czy też podważenia prawidłowości wydanej decyzji. Jest związana jej treścią i w oparciu o jej postanowienia i stwierdzony w dniu kontroli stan faktyczny u podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązana do wydawania stosownych rozstrzygnięć. Nie ma podstaw prawnych do nałożenia na podmiot korzystający ze środowiska obowiązku wystąpienia do właściwego organu do wydania pozwolenia zintegrowanego o uregulowanie stanu formalnoprawnego, który został już ustalony i uregulowany regulacjami zawartymi w powszechnie obowiązujących przepisach, czy też zwolnienie z takiego obowiązku, powołując się na własne ustalenia stojące w sprzeczności z treścią wiążącego kontrolowany podmiot i organ aktu prawnego, w tym ostatecznej decyzji administracyjnej. Tym samym nie mógł odnieść zamierzonego przez wnoszącego od decyzji skargę K.B. podnoszony w trakcie kontroli, jak i w przedmiotowej skardze skutku zarzut, zgodnie z którym eksploatowana przez niego instalacja nie posiada faktycznie parametrów określonych w decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r., które stanowiły podstawę do jej zaliczenia do instalacji wskazanych w pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych oraz środowiska jako całości, a w konsekwencji czego z mocy prawa został nałożony na niego obowiązek uzyskania od dnia 1 lipca 2015 r. pozwolenia zintegrowanego, który to obowiązek wynika z art. 28 ust. 3 pkt 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Niezależnie bowiem od faktycznych parametrów eksploatowanej instalacji, skarżący zgodnie ze wspomnianą decyzją Marszałka Województwa może eksploatować instalacje o wskazanych w niej parametrach, a tym samym zgodnie z obowiązkiem wynikającym z ustawy z 11 lipca 2014 r. obowiązany jest do uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Zasadnie skarżący kasacyjnie organ podniósł, że kwestia faktycznej zdolności przetwarzania należącej do strony instalacji, nie ma wpływu na zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Tym samym postawiony przez Sąd I instancji zarzut naruszenia przez organ art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie dotyczącym braku ustalenia faktycznej zdolności przetwarzania odpadów przez eksploatowaną przez stronę instalacji, które to ustalenia mogłyby doprowadzić do ustalenia, że nie jest to instalacja, o której mowa w rozporządzeniu z 27 sierpnia 2014 r., a w konsekwencji braku obowiązku legitymowania się od dnia 1 lipca 2015 r. pozwoleniem zintegrowanym nie jest zasadny. Ustalenia poczynione w tym zakresie, nawet w przypadku potwierdzenia w tym przedmiocie twierdzeń strony, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r. w niezmienionej treści.

Powyższe uwagi stanowią podstawę do uznania, że wniesiona skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Mając jednocześnie na uwadze poczynione przez organy administracji ustalenia faktyczne i zarzuty podniesione w skardze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a tym samym zachodzą zgodnie z treścią art. 188 p.p.s.a. podstawy do rozpoznania skargi.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem wymogów określonych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego z zachowaniem zasady swobody oceny dowodów wyrażonej przez ustawodawcę w art. 80 k.p.a. Nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, tak jak już wyżej wykazano, faktyczna zdolność przetwarzania odpadów prowadzonej przez skarżącego instalacji. Tak samo należy odnieść się do podnoszonej przez stronę kwestii dotyczącej złożenia wniosku o zmianę decyzji Marszałka Województwa Kujawsko- Pomorskiego z [...] grudnia 2014 r. Po pierwsze organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, miał na uwadze postanowienia tej decyzji, w szczególności w zakresie oceny zdolności przetwarzania instalacji (jej wielkości), jej treść- postanowienia na dzień przeprowadzenia kontroli, która była tożsama z treścią z dnia jej wydania, jak również na dzień orzekania przez organ II instancji w niniejszej sprawie. Po drugie wniosek o zmianę powyższej decyzji jak wynika z akt sprawy, w szczególności pisma adresowanego do organu z [...] grudnia 2017 r. strona złożyła do właściwego organu - Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego w dniu [...] grudnia 2017 r., czyli już po zakończeniu kontroli. Po trzecie decyzja zmieniająca wydana w trybie art. 155 k.p.a. ma skutek ex nunc, kształtując w ten sposób na przyszłość nowy zakres uprawnień i obowiązków strony. Tym samym powyższa okoliczność nie może doprowadzić do skutecznego podważenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podzielić należy stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, że obowiązek legitymowania się przez stronę pozwoleniem zintegrowanym powstał z dniem 1 lipca 2015 r., a tym samym co do zasady winno być uzyskane przez zobowiązany podmiot przed dniem powstania takiego obowiązku. Wynika to w przedmiotowej sprawie przede wszystkim z regulacji zawartej w art. 28 ust. ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Ustawodawca wprowadzając ten obowiązek w stosunku do podmiotów już eksploatujących instalacje, o których mowa w rozporządzeniu z 27 sierpnia 2014 r. zakreślił okres, w jaki podmioty te winny takie pozwolenie zintegrowane uzyskać.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również stanowisko organów, co do braku podstaw do zastosowania w stosunku do skarżącego art. 189f k.p.a. Stwierdzone naruszenie nie można uznać za znikome, z uwagi na dobro chronione przez regulację dotyczącą ochrony środowiska i gospodarki odpadami jakimi są środowisko, zdrowie i życie ludzi i okres jaki upłynął od dnia wprowadzenia przez ustawodawcę obowiązku legitymowania się przez stronę pozwoleniem zintegrowanym a datą stwierdzenia braku realizacji tego obowiązku. Organy wydając zaskarżoną decyzję, mając na uwadze zmianę art. 194 ustawy o odpadach uwzględniły zasadę wynikającą z art. 189c k.p.a., stosując ustawę względniejszą dla strony.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w którym organ w sposób zwięzły i jasny przedstawił nie tylko poczynione ustalenia faktyczne, stanowisko strony, ale także podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z wykładnią przepisów prawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Z uwagi na sposób ustalenia zdolności przetwarzania odpadów przez instalację prowadzoną przez stronę, zbędnym było przeprowadzanie przez organ na podstawie art. 84 § 1 p.p.s.a. dowodu na tą okoliczność z opinii biegłego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 8 § 1 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów. Pozytywne wyniki uprzednio prowadzonych kontroli, których zakres przedmiotowy był różny nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie stwierdzone w trakcie kolejnej kontroli.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej oraz wyjaśnienie istoty sprawy orzekł jak w pkt 1 wyroku, tj. zaskarżony wyrok uchylił, a na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę wniesioną na decyzję organu oddalił.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a. i odstąpiono od zasądzenia od strony na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (pkt 2 wyroku).