III OSK 1298/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Kwiecińska sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej partii politycznej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 606/23 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność partii politycznej [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 4 sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 606/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] (dalej: stowarzyszenie, skarżący) na bezczynność partii politycznej [...] (dalej: partia polityczna, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: zobowiązał partię polityczną do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1); stwierdził, że bezczynność partii politycznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3); zasądził od partii politycznej na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4).

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2023 r. skarżący, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wystąpił do partii politycznej [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie historii rachunków bankowych partii w części dotyczącej obciążeń (przelewy wychodzące oraz transakcje kartami płatniczymi) za miesiące maj, czerwiec, lipiec 2023 r.

Dnia 16 sierpnia 2023 r. partia, za pośrednictwem poczty elektronicznej, poinformowała stowarzyszenie, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, gdyż historia rachunku bankowego partii jest wyłącznie nośnikiem pewnych informacji o operacjach dokonywanych względem banku, które to informacje nie zawierają danych o sprawach publicznych, a jedynie zapis pewnych czynności dokonywanych w ramach umowy z bankiem.

Dnia 8 września 2023 r. stowarzyszenie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność partii politycznej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 sierpnia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę parta polityczna wniosła o jej oddalenie.

W motywach powołanego na wstępie wyroku, Sąd pierwszej instancji powołał treść przepisu art. 149 § 1 pkt. 1-3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wyjaśnił pojęcie bezczynności organu administracji w udostępnieniu informacji publicznej, przywołał też treść art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) i wskazał, że o spełnieniu zakresu podmiotowego wniosku złożonego w trybie u.d.i.p. świadczy wprost treść tego przepisu. Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który dookreśla pojęcie informacji publicznej, a także wskazał, że orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje szerokie rozumienie tego pojęcia, tj. jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji oraz jako wiadomość niewytworzoną przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów.

Następnie, Sąd pierwszej instancji powołał treść art. 11 ust. 2 Konstytucji RP oraz treść art. 23a ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 372 ze zm.) i podkreślił, że partie są zobligowane do ujawnienia wszelkich informacji związanych ze źródłami i sposobami gromadzenia środków finansowych oraz wskazywania celów i podstaw ich wydatkowania. Sąd odwołał się też do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt K 14/21(publ. OTK-A 2012/7/82), w którym Trybunał podkreślił znaczenie przejrzystości finansów partii politycznych w demokratycznym państwie prawa oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1478/18, w którym wskazano, m.in. że niezależnie od źródeł pochodzenia środków finansowych partii politycznej sposób ich wydatkowania stanowi sprawę publiczną. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że historia rachunków bankowych partii w części dotyczącej obciążeń (przelewy wychodzące oraz transakcje kartami płatniczymi) za miesiące maj, czerwiec, lipiec 2023 r. stanowi informację publiczną, bowiem obrazuje sposób i zakres wydatkowania środków przez partię polityczną. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji ustalił, że partia pozostała w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 4 sierpnia 2023 r., gdyż nie udostępniła ww. informacji i zobowiązał organ do rozpatrzenia ww. wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy – poprzez udzielenie żądanych informacji lub odmówienie ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej, przy jednoczesnym rozważeniu czy informacje te mają przymiot informacji prostej czy przetworzonej.

Sąd pierwszej instancji uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, iż organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w przepisanym terminie, chociaż rozpoznał sprawę nieprawidłowo. Konsekwencją tego ustalenia było oddalenie wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów Sąd pierwszej instancji postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła partia polityczna zaskarżając ten wyrok w części, tj. w zakresie punktów 1, 2 i 4 wyroku, a na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że historia rachunków bankowych partii politycznej w części dotyczącej obciążeń (przelewy wychodzące oraz transakcje kartami płatniczymi) stanowi desygnat pojęcia informacja publiczna, podczas gdy informacją publiczną jest wyłącznie informacja odnosząca się do wykonywania zadań publicznych.

Mając na uwadze powyższy zarzut, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek wskazać podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu I instancji, określić zarzuty i szczegółowo je uzasadnić, wskazując które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Z treści przepisów art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wynika, iż naruszenie prawa materialnego polegać może na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Tymczasem autor skargi kasacyjnej obowiązkowi temu nie sprostał.

Podkreślić należy, że powołane jako podstawa skargi kasacyjnej przepisy art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. są przepisami regulującymi postępowanie sądowoadministracyjne, mają charakter wynikowy i stanowią o tym, jakie rozstrzygnięcie powinien zawrzeć w wyroku Sąd pierwszej instancji, uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania. W tym wypadku Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a zatem rozstrzygnięcie oparte na art. 149 § 1 pkt 1 było tylko konsekwencją stwierdzonej przez Sąd bezczynności organu, a zatem elementu stanu faktycznego. Za pomocą wyłącznie tego przepisu nie można kwestionować samego faktu bezczynności, bo o tym, czy organ był bezczynny, czy też nie, przesądzają inne przepisy. Natomiast rozstrzygnięcia opartego na art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie zawarł w sentencji zaskarżonego wyroku, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 2 zaskarżonego wyroku oparł na art. 149 § 1a p.p.s.a., który to przepis również ma charakter wynikowy (zobowiązuje do określenia charakteru bezczynności lub przewlekłości) i jest następstwem stwierdzonej bezczynności. Zawarte w wyroku rozstrzygnięcie o zasadności wniesionej skargi jest więc zawsze następstwem dokonanej przez sąd weryfikacji legalności działania organu (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 1186/23), której to oceny nie podważono w ramach wniesionej skargi kasacyjnej.

Co do zasady na gruncie niniejszej sprawy nie pozostaje sporny ustalony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny, oś sporu dotyczy spełnienia kryterium podmiotowego, tj. ustalenie prawnie relewantnej interpretacji treści pisma partii politycznej z dnia 16 sierpnia 2023 r. skierowanego do stowarzyszenia, w którym wskazano, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej.

Dla porządku wskazać należy, że na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), w przypadku skierowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

- udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia (organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej);

- poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez nią informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

- odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2, stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;

- odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 u.d.i.p.

Zobowiązany podmiot działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Przepis art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika zatem, że sprawy dostępu do informacji publicznej są załatwiane w krótkim terminie – co do zasady czternastodniowym – w formie czynności materialno-technicznej bądź w formie decyzji administracyjnej.

Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt III OSK 1942/22, LEX nr 3635892 i powołane tam: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska (w:) I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 13 oraz powołane orzecznictwo: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1209/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 listopada 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/05). Również fakt, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej nie wpływa na ocenę bezczynności, w takim bowiem przypadku adresat wniosku jest obowiązany w ustawowo zakreślonym terminie poinformować stronę odrębnym pismem, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Zaniechanie tej czynności powoduje, że organ jest bezczynny, podobnie jak niewywiązanie się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt III OSK 1942/22, LEX nr 3635892).

Warunkiem zakwalifikowania danej informacji jako informacji publicznej jest zbadanie jej charakteru z punktu widzenia dwóch kryteriów, a mianowicie kryterium podmiotowego, tj. od jakiego podmiotu informacja pochodzi i kryterium przedmiotowego, tj. czego informacja dotyczy i do jakiej sprawy (publicznej czy prywatnej) się ona odnosi. Uznanie danej informacji za informację publiczną wymaga więc łącznego spełnienia kryterium podmiotowego oraz przedmiotowego.

Nie budzi wątpliwości, że skarżąca kasacyjnie partia polityczna jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232) oraz partie polityczne. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy o partiach politycznych stanowi, że partia polityczna jest dobrowolną organizacją, występującą pod określoną nazwą, stawiającą sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej.

Artykuł 11 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, że finansowanie partii politycznych jest jawne. Przepis art. 23a ustawy o partiach politycznych stanowi częściowe powtórzenie normy konstytucyjnej i stanowi, że źródła finansowania partii politycznych są jawne. Podkreślić należy, że przepis ten został dodany do ustawy o partiach politycznych w drodze nowelizacji dokonanej ustawą z 12 kwietnia 2001 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 46, poz. 499 ze zm.; obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 190, poz. 1360 ze zm.). Nowelizacja miała na celu kompleksowe uregulowanie kwestii finansowania działalności partii politycznych, wobec czego dodanie art. 23a ww. ustawy zmierzało do przejrzystego uregulowania zasad finansowania partii, tak aby wszystkie kluczowe przepisy znajdowały się w bliskim sąsiedztwie. Dodanie art. 23a ww. ustawy nie stanowiło zatem zmiany stanu prawnego, a tylko zabieg o charakterze praktycznym, przy okazji dokonywania istotnych zmian w przedmiocie finansowania partii, które to zmiany dotyczyły innych przepisów ustawy o partiach politycznych. Na gruncie powołanej nowelizacji A. Ławniczak stwierdził, iż "należy domniemywać, że parlament pragnie podkreślić dążenie do maksymalnej przejrzystości finansowej strony wyborów" (A. Ławniczak, Finansowanie partii politycznych, Warszawa 2001, s. 156). Jawność finansowania polityki bezpośrednio przekłada się na realizację standardów demokratycznego państwa prawnego, w szczególności wolności i transparentności działań politycznych, a także posługiwania się przez partie polityczne wyłącznie demokratycznymi metodami wpływania na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej. W konsekwencji wskazana zasada umożliwia walkę z korupcją polityczną, stanowiącą bezpośrednie zagrożenie dla wartości, na których wzniesione zostało i których ochronie służyć ma demokratyczne państwo prawne (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt I NSW 8/23).

Stosownie do art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy o partiach politycznych, majątek partii politycznej powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, z dochodów majątku oraz z określonych ustawami dotacji i subwencji oraz może być przeznaczony tylko na cele statutowe lub charytatywne, przy czym partia polityczna może gromadzić środki finansowe jedynie na rachunkach bankowych, z zastrzeżeniem art. 26a, który to wyjątek dotyczy określonych przepisem kwot ze składek członkowskich w wysokości nieprzekraczającej od jednego członka w jednym roku minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 24 ust. 8 ww. ustawy).

Ustawa o partiach politycznych co prawda nie zawiera legalnej definicji pojęcia "finansowanie", niemniej termin ten w języku polskim oznacza dostarczanie środków pieniężnych na coś (źródło: Słownik Języka Polskiego, Portal Wiedzy PWN, www.pwn.pl). Finansowanie oznacza zatem pokrywanie kosztów działalności jakiegoś podmiotu lub kosztów jakiegoś przedsięwzięcia (zob. Inny Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 408). Jak podkreślono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SW 74/14, konstytucyjna zasada jawności finansowania partii politycznych nie ogranicza się do samych źródeł owego finansowania, lecz obejmuje również dalsze postępowanie z uzyskanym majątkiem i jego kontrolę, dla urzeczywistnienia której wprowadzony został w art. 24 ust. 8 ustawy z 1997 r. o partiach politycznych mechanizm gromadzenia środków finansowych partii politycznych na rachunkach bankowych. Rachunki te muszą należeć wyłącznie do partii politycznych. Nie jest dopuszczalne prowadzenie wspólnego rachunku przez partię polityczną i inne podmioty, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą jawności źródeł finansowania tych partii. W tym kontekście, pominięcie rachunku bankowego powoduje, że zasada jawności finansowania partii politycznych jest naruszona. Nie jest spełniony cel regulacji, kontrolującej finanse partii politycznych (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt I NSW 8/23). Ponadto, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie wskazuje się, że partie są zobligowane do ujawnienia wszelkich informacji związanych ze źródłami i sposobami gromadzenia środków finansowych oraz wskazywania celów i podstaw ich wydatkowania, informacją publiczną jest bowiem zarówno informacja dotycząca źródeł finansowania partii politycznej, jak i wydatkowanie środków finansowych przez partie polityczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2021 r., III OSK 916/21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2021 r., III OSK 1036/21). W tym kontekście, historia rachunku bankowego partii politycznej może zawierać pewne informacje publiczne, przede wszystkim związane z wydatkowaniem przez partię pozyskanych publicznych środków finansowych, jednak nie można uznać, że wszystkie zawarte w takiej historii przychody i wydatki dotyczą spraw publicznych i w konsekwencji, że cała treść dokumentu stanowiącego historię rachunków bankowych podlega udostępnieniu jako informacja publiczna, a także że historia rachunku bankowego rozumiana jako postać dokumentu, czyli wyciąg z rachunku bankowego ma charakter informacji publicznej (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 1119/22). Podkreślić przy tym należy, że to po stronie organu leży wynikający z przepisów u.d.i.p. obowiązek zweryfikowania treści wniosku o udzielenie informacji publicznej i przedsięwzięcia stosownych kroków celem jego prawidłowego załatwienia.

Z uwagi na powyższe należy uznać, że żądania zawarte we wniosku stowarzyszenia mieszczą się w zakresie informacji o charakterze publicznym, gdyż dotyczą finansowania i majątku partii politycznej. Oznacza to, że partia polityczna była zobowiązana do pozytywnego załatwienia tego wniosku w terminie wynikającym z art. 13 u.d.i.p. (podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2019 r., sygn. akt III OSK 2675/21), czego jednak nie uczyniła udzielając wadliwie odpowiedzi stowarzyszeniu pismem z dnia 16 sierpnia 2023 r., co oznacza, że według stanu na dzień wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ ten pozostawał w bezczynności. Jeśli bowiem żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3656/18). Przy tym, w orzecznictwie wskazuje się, że fakt przekroczenia przez organ określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowego terminu udostępnienia informacji publicznej – powodujący stan bezczynności organu – ma charakter obiektywny. Istota bezczynności sprowadza się bowiem do niezałatwienia wniosku w ustawowo określonym terminie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 7187/21, LEX nr 3505176; z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 2824/22, LEX nr 3691983).

Z uwagi na powyższe słusznie Sąd pierwszej instancji ustalił, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz z uwagi na fakt wystosowania do wnioskodawcy pisma informującego, że żądana przezeń informacja nie ma charakteru publicznej, co było jednak działaniem błędnym, jego bezczynności nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa, co ostatecznie przesądza o bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Z uwagi na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji wniesionej skargi, prawidłowe okazało się również orzeczenie w przedmiocie zwrotu od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego.

Z tych względów, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.