III OSK 1211/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 291/18 w sprawie ze skargi E.K. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] z dnia 13 kwietnia 2018 r. nr Rez. 46/2018 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. prostuje oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 291/18 w ten sposób, że w oznaczeniu numeru postanowienia zamiast "Rez. 46.2018" wpisuje "Rez. 46/2018", 2. oddala skargę kasacyjną, 3. zasądza od E.K. na rzecz Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 291/18, oddalił skargę E.K. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia 13 kwietnia 2018 r. nr Rez.46/2018 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oraz przyznał adwokatowi A.S. zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Wojskowy Komendant Uzupełnień [...] postanowieniem nr [...] z dnia 1 marca 2018 r. wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) odmówił E.K. wydania zaświadczenia potwierdzającego odbycie czynnej służby wojskowej "w okresach (dniach) grudzień 1974 r. lub styczeń albo luty 1975 r.; 14 kwietnia 1982; 22 lipca – 31 lipca 1982 r., 11 czerwca 1983 r. oraz 7 czerwca 1984 r."

W uzasadnieniu postanowienia podano, że w ewidencji wojskowej posiadanej przez Wojskową Komendę Uzupełnień [...] brak jest zapisów potwierdzających, iż wnioskodawca odbywał ćwiczenia wojskowe we wszystkich wskazanych okresach, a tym samym nie ma podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę.

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...], po rozpoznaniu zażalenia skarżącego postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2018 r. Rez.46/2018, na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że brak jest udokumentowania odbywania ćwiczeń wojskowych we wskazanych przez wnioskodawcę terminach. Podkreślono, że organ może potwierdzić tylko takie fakty, co do których posiada udokumentowaną wiedzę. Nie może potwierdzić faktów (okoliczności) o których nic nie wie.

Sąd I instancji w zaskarżonym wyrok wskazał, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego.

Wskazano, że doktrynie i orzecznictwie powszechnie wyróżnia się trzy przypadku odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu do którego skierowano żądanie: gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie występuje trzeci z wypadków.

W przedstawionym stanie faktycznym, w ocenie Sądu I instancji, organy słusznie odmówiły skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści. Nie można bowiem potwierdzić sytuacji w oczekiwanym przez skarżącego zakresie, w przypadku niedysponowania rejestrami, ewidencją bądź innymi danymi, które pozwalałyby potwierdzić odbywanie ćwiczeń w terminach: grudzień 1974 r. lub styczeń albo luty 1975 r., 14 kwietnia 1982 r., 22 lipca – 31 lipca 1982 r., 11 czerwca 1983 r. i 7 czerwca 1984 r.

Zwrócono przy tym uwagę, że organ na podstawie informacji zawartych w ewidencji wojskowej oraz zgromadzonych w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wydał skarżącemu zaświadczenie z dnia 28 lutego 2018 r. 122/Arch/2018 potwierdzające odbycie zasadniczej służby wojskowej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł E.K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1) § 3 oraz § 4 pkt 19 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zakresu, sposobu oraz miejsca odtwarzania ewidencji wojskowej osób podlegających obowiązkowi służby wojskowej poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji ich niezastosowanie, co skutkowało zaniechaniem odtworzenia ewidencji wojskowej dotyczącej odbycia oraz powoływania do odbycia przez skarżącego ćwiczeń wojskowych na podstawie przedłożonych w sprawie dokumentów oraz danych uzyskanych z Izby Rzemieślniczej [...] i Cechu Rzemiosł Różnych [...];

2) art. 49 ust. 1 pkt 2-3 oraz ust. 1d pkt 6 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezobowiązanie Wojskowego Komendanta Uzupełnień [...] oraz Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego [...] do wydania zaświadczenia o odbytych przez skarżącego ćwiczeniach wojskowych;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 106 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego skarżącego - uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia [...] Izby rzemieślniczej [...] z dnia 25.10.2018 r., którego przeprowadzenie uzasadnione było treścią art. 106 § 3 p.p.s.a., tj. było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i uzasadnione było możliwością pośredniego wykazania za pomocą tego dokumentu (w korelacji z pozostałymi zaoferowanymi przez skarżącego dokumentami), że odbył czynną służbę wojskową w dniach: 22.07 - 31.07.1982 r. oraz powoływany był do odbywania jej w dniach/okresach: grudzień 1974 r. albo styczeń albo luty 1975 r.; 14.04.1982 r., 11.06.1983 r., 25.08.1983 r., 07.06.1984 r., 29.08.1984 r. oraz 26.04.1985 r.

2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez dokonanie oceny legalności zaskarżonego postanowienia z pominięciem obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało oddaleniem skargi w całości, podczas gdy prawidłowa, wnikliwa analiza dokonana z poszanowaniem słusznego interesu skarżącego winna skutkować uwzględnieniem skargi;

3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1-3 kpa oraz 218 § 1 i 2 kpa oraz art. 7 kpa poprzez oddalenie skargi na odmowę wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącego treści, podczas gdy organ zobowiązany był, mając na względzie słuszny interes skarżącego, dążyć do załatwienia sprawy poprzez przeprowadzenie odpowiedniego postępowania wyjaśniającego i - wziąwszy za podstawę całokształt zgromadzonego w prawie materiału dowodowego - wydanie wnioskowanego przez skarżącego zaświadczenia.

Wobec powyższego skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone przez skarżącego w całości ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania (zastępstwa prawnego - w wysokości 360 zł).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie pismem z 2 listopada 2021 r., wyraziła zgodę na skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne, natomiast strona przeciwna nie ustosunkowała się do pisma dotyczącego skierowania sprawy na posiedzenie niejawne

W związku z brakiem odpowiedzi od pełnomocnika organu na pismo Sądu z dnia 16 września 2021 r. na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) Przewodnicząca Wydziału III zarządzeniem z 7 marca 2022 r. skierowała sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest oczywiście bezzasadna.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W odniesieniu do przedstawionego zarzutu naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. przez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego skarżącego - uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia [...] Izby rzemieślniczej [...] z dnia 25.10.2018 r., to jest on oczywiście bezzasadny. Zawarty w art. 106 § 3 P.p.s.a. zwrot "dowody uzupełniające" wskazuje, że chodzi w nim o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. Istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega więc na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem stanu faktycznego ustalonego przez organ. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Po drugie, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Po trzecie posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 P.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki NSA z 30 września 2009 r. sygn. akt I OSK 160/09, 21 września 2010 r. sygn. akt I GSK 243/10, 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 165/11, 25 września 2012 r. sygn. akt II OSK 840/11, 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2754/18 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Już zatem tylko to ustalenie, wyklucza skuteczność zarzutu naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. w zakresie opisanym powyżej.

Zresztą sam wnioskowany środek dowodowy w postaci zaświadczenia [...] Izby rzemieślniczej [...] z dnia 25 października 2018 r. nie miał żadnego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Po pierwsze nie był on niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy, gdyż w świetle zawartego w aktach sprawy materiału takich wątpliwości nie było. Po drugie dowód ten w żaden sposób nie wskazywał, aby zawarte w ewidencji wojskowej WKU [...] informacje były odmienne od tych, które zostały zawarte w wydanych skarżącemu przez organ: zaświadczeniu z 28 lutego 2018 r. oraz postanowieniu z 1 marca 2018 r. Ubocznie podkreślić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania była kontrola tego, czy organ prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia o określonej treści w świetle posiadanej przez siebie dokumentacji, a nie ustalenie kiedy i w jaki sposób skarżący odbył czynną służbę wojskową, czy też był powoływany na ćwiczenia.

Po trzecie celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Postępowanie przed sądem administracyjnym nie może więc zmierzać do dokonania nowych ustaleń faktycznych, bowiem sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1-3 k.p.a. oraz 218 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. Odnośnie tego zarzutu, na wstępie zauważyć należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o określonej treści, które zostało wydane na podstawie art. 219 k.p.a. – jednak przepis ten, podstawowy dla wydania kontrolowanego aktu, nie został przez pełnomocnika skarżącego zakwestionowany i co samo w sobie już czyni ten zarzut bezzasadnym. Nadto, jak w skazano na wstępie, w podstawie kasacyjnej należy wskazać postać naruszenia tj. błędną wykładnię albo niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. W podniesionym zarzucie postać naruszenia wskazanych przepisów nie została jasno wyartykułowana. Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich precyzować, ale badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04; 4 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2164/17. Nawet gdyby przyjąć, że skarżącemu kasacyjnie chodziło o zarzut niewłaściwego zastosowania tych przepisów, to zarzut taki jest bezzasadny. Wśród wskazanych przepisów podstawowe znaczenie ma art. 218 § 2 k.p.a. zgodnie, z którym organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Co prawda wspomniany przepis dopuszcza prowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie przed wydaniem zaświadczenia, ale pamiętać należy, że postępowanie to spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę art. 218 § 1 k.p.a. przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (zob. wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., sygn. III OSK 874/21). Zatem możliwość przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie nie może być rozumiana jako tworzenie na etapie postępowania podstawy do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych (zob. wyrok NSA z 23 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1258/21). Postępowanie wyjaśniające jest ograniczone do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (zob. wyrok WSA w Krakowie z 4 listopada 2021 r., sygn. II SA/Kr 661/21). Mając powyższe na uwadze zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z posiadanych przez organ dokumentów.

W świetle powyższego oraz wynikających z ewidencji wojskowej WKU [...] informacji zarzuty naruszenia art. 217 § 1-3 k.p.a. oraz 218 § 1 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. są bezzasadne.

Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Po pierwsze w przedmiotowej sprawie ani organy administracyjne, ani Sąd I instancji tych przepisów nie stosowały, a więc nie można zarzucić im ich naruszenia. Po drugie, jak już wskazywano, postępowanie dotyczyło wydania zaświadczenia, a nie odtwarzania ewidencji wojskowej. Stąd zarzuty naruszenia § 3 oraz § 4 pkt 19 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 26 maja 2010 r. w sprawie zakresu, sposobu oraz miejsca odtwarzania ewidencji wojskowej osób podlegających obowiązkowi służby wojskowej oraz art. 49 ust. 1 pkt 2-3 oraz ust. 1d pkt 6 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej jawią się jako przejaw niezrozumienia istoty wydania zaświadczenia, które jest przykładem czynności faktycznej administracji publicznej. Po trzecie § 3 wspomnianego Rozporządzenia dzieli się na dwa ustępy, a ustęp 1 na punkty. Tymczasem przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Dodać należy, że wskazane zarzuty w żaden sposób nie zostały poparte stosowną argumentacją w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. A to autor skargi kasacyjnej ma obowiązek wykazać, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, albo na czym polegał błąd subsumcji, tj. Sąd I instancji niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Nie sposób więc nawet domyślać się w czym pełnomocnik skarżącego kasacyjnie upatrywał błędnej wykładni tych przepisów (np. art. 49 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, który stanowi, iż ewidencję wojskową osób podlegających rejestracji, kwalifikacji wojskowej oraz podlegających obowiązkowi czynnej służby wojskowej, a także podlegających innym rodzajom powszechnego obowiązku obrony prowadzą: na szczeblu wojewódzkim - szef wojewódzkiego sztabu wojskowego dla obszaru województwa, a na szczeblu terenowym - wojskowy komendant uzupełnień dla obszaru objętego terytorialnym zasięgiem działania tego komendanta). Tym bardziej, że organy administracyjne, ani Sąd I instancji nie dokonywały wykładni tych przepisów.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O sprostowaniu oczywistej omyłki w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu orzeczono na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 1 P.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że błędne wskazanie w rubrum zaskarżonego wyroku numeru postanowienia Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia 13 kwietnia 2018 r. "Rez.46.2018" zamiast "Rez.46/2018" stanowi oczywistą omyłkę. Jak wynika bowiem z załączonego do akt sprawy postanowienia Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia 13 kwietnia 2018 r., uzasadnienia sądu i pism stron wniesionych w toku postępowania sądowego jego prawidłowy numer to Rez.46/2018. Zatem wskazanie w sentencji wyroku niewłaściwego numeru zaskarżonego postanowienia stanowiło nieścisłość wymagającą sprostowania.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 P.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach w art. 254 § 1 i art. 258-261 P.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej powinien złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu stosowny wniosek w tym przedmiocie.