III KZ 51/22

Sygn. akt III KZ 51/22

POSTANOWIENIE

Dnia 29 listopada 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Siwek

w sprawie R. K.

skazanego z art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 29 listopada 2022 r.

zażalenia skazanego,

na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie

z dnia 2 sierpnia 2022 r., sygn. akt IV Ka 1205/21

o odmowie przywrócenia terminu zawitego do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 21 lutego 2022 r.,

sygn. akt IV Ka 1205/21

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Szczecinie, na podstawie art. 126 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. i art. 524 § 1 k.p.k., odmówił R. K. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 21 lutego 2022 r., sygn. akt IV Ka 1205/21.

Na to postanowienie zażalenie złożył skazany wyjaśniając, iż niedotrzymanie przez niego terminu zawitego nastąpiło nie ze złej woli, lecz poprzez „niedopatrzenie” i błędne obliczenie terminu do wniesienia wniosku, co spowodowało zaledwie jednodniowe jego przekroczenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z treścią art. 126 § 1 k.p.k. merytorycznym warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej przez stronę jest wykazanie rzeczywistych i jednocześnie niezależnych od strony powodów, z powodu których nastąpiło uchybienie terminowi do dokonania określonej czynności. Oczywiste jest przy tym, że na wnioskującym o przywrócenie terminu ciąży wyłączny obowiązek spełnienia tego warunku, a więc podania przyczyny uzasadniającej uchybienie terminu, a następnie wykazania, że przyczyna ta była od niego niezależna.

Przyczyna niezależna od strony w rozumieniu art. 126 § 1 k.p.k. to taka, której strona nie mogła przeciwdziałać, tj. ani usunąć, ani zapobiec jej zaistnieniu, dopełniając wymaganej przez prawo czynności we właściwym czasie. Za takie ograniczenia w dokonaniu czynności procesowej w przewidzianym przez ustawę czasie można uznać przykładowo wystąpienie klęski żywiołowej lub innej przyczyny, także indywidualnej, o wyjątkowym charakterze (np. wypadek komunikacyjny, choroba), które to okoliczności w sposób obiektywny uniemożliwiają dokonanie czynności samodzielnie przez stronę lub osobę przez nią umocowaną.

R. K. w złożonym przez siebie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego, nie wykazał, że uchybienie terminu nastąpiło z powodów od niego niezależnych w wyżej przestawionym znaczeniu tego terminu. Przeciwnie – wskazał w istocie, że do uchybienia terminu doszło z powodu od niego zależnego, tj. na skutek popełnionej przez niego omyłki obliczeniowej. W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, że było podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, co wskazuje zarazem na trafność zaskarżonego postanowienia; okoliczności przedstawione przez skazanego nie należą do kategorii z art. 126 § 1 k.p.k., a ponowne powołanie ich w zażaleniu nie może być zabiegiem skutecznym i wystarczającym do wzruszenia zaskarżonego postanowienia.

Bez znaczenia dla tej oceny jest natomiast – niesłusznie bagatelizowana przez skarżącego – liczba dni, jakie upłynęły po zakończeniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie, do czasu złożenia tego wniosku. Okoliczność ta nie może być bowiem wskazywać ani na to, że czynność procesowa została zrealizowana przez skazanego w terminie (zob. postanowienie wydane w tej sprawie przez Sąd Najwyższy w dniu 7 lipca 2022 r., III KZ 38/22 (k. 803 i n.), ani na to, że uchybienie terminu było od niego niezależne. Istota terminu zawitego sprowadza się bowiem do tego, że czynność dokonana po jego upływie nie wywołuje żadnych skutków prawnych (art. 122 § 1 k.p.k.), jeśli nawet omawiane spóźnienie obejmowałoby jeden dzień.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

l.n

ał