III KZ 29/21

Sygn. akt III KZ 29/21

POSTANOWIENIE

Dnia 26 sierpnia 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)
‎SSN Przemysław Kalinowski
‎SSN Rafał Malarski

w sprawie K. S.
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎w dniu 26 sierpnia 2021 r.,
‎zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III KO 110/20, o odmowie przyjęcia osobistego wniosku wnioskodawcy o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II AKa [...], utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt XIV K [...],

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez K. S. wobec uznania, że jest on oczywiście bezzasadny.

W zażaleniu na to rozstrzygnięcie wnioskodawca kolejny raz sygnalizował, że w jego sprawie wystąpiły przesłanki z art. 31 § 1 k.k. Wskazał ponadto, że jako osoba „chora” nie powinien być przesłuchiwany bez udziału obrońcy, a przy tym nie miał swobody wypowiedzi w trakcie przesłuchania, jako że m.in. biciem wymuszano na nim treść wyjaśnień. Wyraził wreszcie krytyczną ocenę działalności sądów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie to jest całkowicie bezzasadne i jako takie nie mogło podlegać uwzględnieniu.

Wznowienie postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie, których katalog określają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Na tę kwestię zwracano skarżącemu już wcześniej uwagę wzywając do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu w pełni prawidłowo nie dopatrzył się tego rodzaju powodów do wznowienia postępowania.

W zażaleniu jego autor kolejny raz zwraca uwagę na wystąpienie jakoby przesłanek określonych w art. 31 § 1 k.k. Rzecz jednak w tym, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd Najwyższy podał już, iż Sądy orzekające w prawomocnie zakończonym procesie, odwołując się do opinii biegłych, przyjęły, że K. S. nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo, zaś w czasie popełnienia przypisanego mu czynu miał w pełni zachowaną zdolność rozumienia jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Również w trakcie postępowania jego poczytalność nie budziła wątpliwości Sądów. Słusznie skonstatował wreszcie Sąd Najwyższy, że nie jest celem postępowania wznowieniowego po raz kolejny oceniać poprawność opinii biegłych w odniesieniu do poczytalności skazanego. Wskazać skarżącemu należy, że wniosek o wznowienie postępowania to nadzwyczajny środek zaskarżenia, a nie instrument do kolejnego kwestionowania poczynionych w prawomocnym wyroku ustaleń.

Co się zaś tyczy sygnalizowanego niedopuszczalnego jakoby wpływania na treść wypowiedzi skarżącego m.in. poprzez bicie go w trakcie przesłuchania, to postępowanie sądowe wznawia się, jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, przy czym czyn, o którym tu mowa musi zostać ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodów określonych w art. 541 § 1 k.p.k. W takiej sytuacji wniosek o wznowienie postępowania powinien wskazywać wyrok skazujący lub owo orzeczenie stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego (art. 541 § 2 k.p.k.). Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Dodatkowo podnieść trzeba, że wnioskodawcy ustanowiono już obrońcę z urzędu, który nie dostrzegł podstaw do wznowienia postępowania.

Powyższe rozważania dobitnie wskazują, że wniesiony środek odwoławczy nie mógł spowodować wzruszenia zaskarżonej decyzji Sądu Najwyższego. W sprawie nie zachodziły podstawy do przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Skoro zatem kwestionowane rozstrzygnięcie jest zasadne, a wniesione zażalenie tej oceny zmienić nie może, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Mając to wszystko na uwadze, orzeczono, jak na wstępie.