III KZ 24/21

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2021-06-15

Dane orzeczenia

SygnaturaIII KZ 24/21
Data orzeczenia2021-06-15
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział III
SędziowieSSN Rafał Malarski, SSN Rafał Malarski (przewodniczący), SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III KZ 24/21

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Rafał Malarski

w sprawie A. S.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron

w trybie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k.

w dniu 15 czerwca 2021 r., zażalenia wniesionego przez skazanego

na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt II AKo (…),

o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie

prawomocnie zakończonej postanowieniem Sądu Okręgowego w Z. w Wydziale III Penitencjarnym i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych

z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt III Kow (…),

utrzymującym w mocy zarządzenie Sędziego Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Z. z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt III Pen (…),

p o s t a n o w i ł:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania z uwagi na to, że jego rozpoznanie było niedopuszczalne. Zażalenie na to zarządzenie wniósł A. S., podnosząc, że istniały podstawy do wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie okazało się bezzasadne.

Możliwość wznowienia postępowania toczącego się w ramach postępowania wykonawczego ogranicza się do tych tylko postanowień, które je kończą i definitywnie zamykają załatwienie danej kwestii, mając przez to cechę trwałości; innymi słowy, powodują trwałe przekształcenie sposobu bądź trybu wykonywania kary lub innego środka. Za takie orzeczenie nie może być uznane postanowienie sądu utrzymujące w mocy zarządzenie stwierdzające konieczność przeprowadzenia badań psychologicznych skazanego, gdyż jego przedmiotem nie jest kwestia odpowiedzialności karnej skarżącego. Ma ono jedynie charakter incydentalny – który choć nieobojętny dla osadzonego - zmierza jedynie do ustalenia wskazań co do dalszej pracy psychologicznej i wychowawczej ze skazanym.

Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)