Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 29 września 1993 r., III KRN 127/93 - jak powołują go inne sądy

Rodzaj i data według orzeczeń, które je powołują.

Pełnej treści nie ma w bazie PrawMi

To orzeczenie powołują inne sądy, ale jego pełnej treści nie ma w bazie PrawMi. Poniżej zdania, w których się na nie powołują. Treść orzeczenia sprawdzisz w oficjalnym źródle.

Szukaj w oficjalnym źródle: wyszukiwarka orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl)

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Powołują to orzeczenie

Liczba orzeczeń w bazie PrawMi, które je powołują: 13. Na liście 12 z nich. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze. Przy każdym zdanie, w którym sąd się na nie powołuje.

IV KK 430/14Sąd Najwyższy · postanowienie · 2015-05-05
„I tak w zasadnym przekonaniu sądu ad quem (popartym trafnie przywołanym judykatem Sądu Najwyższego – wyrokiem z dnia 29 12 września 1993 r., III KRN 127/93, LEX nr 22087), nieuprawnione było wymaganie od wjeżdżającej na skrzyżowanie oskarżonej M.”
III KK 270/04Sąd Najwyższy · wyrok · 2005-05-10
„… się z jej pojawieniem się – zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 czerwca 1997 r., V KKN 270/96 niepublik., z dnia 10 listopada 1995 r., II KRN 144/95 WPP 1996, nr 1, s. 90; z dnia 29 września 1993 r., III KRN 127/93 Pal.”
VI Ca 579/20Sąd powszechny · wyrok · 2020-10-23
„… z jej pojawieniem się (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 czerwca 1997 r., V KKN 270/96 niepublik., z dnia 10 listopada 1995 r., II KRN 144/95 (...) 1996, nr 1, s. 90; z dnia 29 września 1993 r., III KRN 127/93 P..”
III Ca 2094/18Sąd powszechny · 2019-09-20
„Z kolei jak powiedział Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 września 1993 r. (III KRN 127/93) nałożenie na kierujących bezwzględnego obowiązku przewidywania powszechnej obecności nie oświetlonych przeszkód na drodze zmieniłoby zasadę ograniczonego zaufania w zasadę braku zaufania, a obowiązek zachowania ostrożności rozciągałoby do granic sparaliżowania ruchu pojazdów samochodowych w nocy.”
VI Ka 166/17Sąd powszechny · wyrok · 2017-06-09
„… 2000, nr 6, poz. 4; wyrok SN z 29 września 1993 r., III KRN 127/93, LexPolonica nr 308502 z aprobującą glosą R.A.”
IV Ka 971/16Sąd powszechny · wyrok · 2016-12-02
„Zasady ograniczonego zaufania nie można interpretować tak rozszerzająco, aby kierowców obarczać odpowiedzialnością za każdą sytuację, wytworzoną na drodze (vide wyrok SN, z dnia 16 lipca 1975 r. (I KRN 79/75) oraz z dnia 29 września 1993 r. (III KRN 127/93).”

Pokaż pozostałe (6)

II W 21/16Sąd powszechny · wyrok · 2016-05-06
„Uczestnik ruchu nie ma obowiązku przewidzenia przeszkody niewidocznej (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 1993 r., III KRN 127/93), o której istnieniu nie jest ostrzegany.”
I C 420/15Sąd powszechny · 2016-04-06
„Tymczasem, jak na to słusznie zwrócił uwagę w omawianym kontekście Sąd Najwyższy w nie publikowanym wyroku z dnia 29 września 1993 r. (III KRN 127/93), polskie prawo o ruchu drogowym oparte jest na tzw. zasadzie ograniczonego zaufania.”
IV Ka 63/16Sąd powszechny · 2016-02-19
„… samochodowych w nocy (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 czerwca 1997 r., V KKN 270/96 niepubl., z dnia 10 listopada 1995 r., II KRN 144/95, WPP 1996, nr 1, s. 90; z dnia 29 września 1993 r., III KRN 127/93, Pal.”
VI Ka 858/15Sąd powszechny · wyrok · 2015-11-20
„… zasadę ograniczonego zaufania w zasadę braku zaufania, a obowiązek zachowania ostrożności rozciągałoby do granic sparaliżowania ruchu pojazdów samochodowych w nocy (wyrok SN z 29.09.1993 r. sygn. III KRN 127/93, LEX nr 22087).”
IV Ka 296/15Sąd powszechny · wyrok · 2015-06-02
„… zaufania w zasadę braku zaufania, a obowiązek zachowania ostrożności rozciągnęłoby do granic sparaliżowania ruchu pojazdów samochodowych w nocy" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 1993 r., III KRN 127/93, P..”
IV Ka 303/14Sąd powszechny · wyrok · 2014-05-16
„… tak rozszerzająco, aby kierowców obarczać odpowiedzialnością za każdą sytuację, wytworzoną na drodze (vide wyrok SN, z dnia 16 lipca 1975 r. (I KRN 79/75) oraz z dnia 29 września 1993 r. (III KRN 127/93) Przenosząc powyższe zapatrywania na realia niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że oskarżony nie naruszył reguły szczególnej ostrożności, poprzez niezachowanie względem pieszej reguł ostrożności i …”