III KO 94/12

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2012-11-28

Dane orzeczenia

SygnaturaIII KO 94/12
Data orzeczenia2012-11-28
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział III
SędziowieSSN Dorota Rysińska, SSN Jacek Sobczak, SSN Józef Szewczyk, SSN Dorota Rysińska (przewodniczący), SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III KO 94/12

POSTANOWIENIE

Dnia 28 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jacek Sobczak
SSN Józef Szewczyk

w sprawie C. S. K.
oskarżonego z art. 199 § 1 w zw. z art. 12 k.k., z art. 197 § 1 i in. k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 28 listopada 2012 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w Z.
z dnia 2 października 2012 r.,

o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 kpk

postanowił:

przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O.

UZASADNIENIE

Inicjatywa Sądu Rejonowego w Z. o przekazanie sprawy C. S. K. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu okazała się uzasadniona. Należy podzielić stanowisko występującego Sądu, że dobro wymiaru sprawiedliwości, w którego interesie leży rozpoznanie sprawy w sposób bezstronny, obiektywny i nieobarczony żadnymi czynnikami wpływającymi na swobodę orzekania sędziów, uzasadnia skorzystanie z właściwości delegacyjnej, opisanej w art. 37 k.p.k. Za takim stanowiskiem przemawia w sposób jednoznaczny powołany w rozważanym wystąpieniu fakt, że C. S. K., przeciwko któremu prokurator skierował akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Z., jest sędzią orzekającym od szeregu lat w obszarze właściwości Sądu Okręgowego w R., pełniącym ponadto w ostatnich latach (od 2004 r.) funkcję prezesa Sądu właściwego do rozpoznania sprawy oraz funkcję przewodniczącego Wydziału Karnego tego Sądu. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że osoba pokrzywdzona zarzucanymi przestępstwami (w szczególności zakwalifikowanymi na podstawie art. 199 § 1 w zw. z art. 12 k.k.) była zatrudniona w Sądzie Rejonowym w Z.

W powyższym świetle nie może być wątpliwości co do tego, że rozpoznanie sprawy przez sąd miejscowo właściwy nie tylko mogłoby zachwiać powszechnym przekonaniem co do istnienia odpowiednich warunków do obiektywnego rozpoznania w tymże sądzie sprawy oraz co do swobody orzekania sędziów wykonujących tam swe obowiązki, ale byłoby wprost sprzeczne z zasadą nemo iudex in causa sua.

Kierując się przedstawionym względami i na ich podstawie uznając za niezbędne przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu spoza obszaru właściwości Sądu Okręgowego w R., Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)