Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2014-10-28
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt III KO 85/14
POSTANOWIENIE
Dnia 28 października 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)
SSN Krzysztof Cesarz
SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)
w sprawie zażalenia J. S. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ł. z dnia 30 maja 2014 r. o umorzenie śledztwa w sprawie Ds (…)
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 28 października 2014 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w O. z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II Kp (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w O. zwrócił się z wnioskiem o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu z powołaniem się na okoliczność, że przedmiotem rozpoznania jest zażalenie pokrzywdzonego, sędziego Sądu Rejonowego w Ł., na postanowienie o umorzeniu śledztwa. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że rozpoznanie przedmiotowego zażalenia przez Sad Rejonowy w O., który należy do tej samej apelacji co Sąd Rejonowy w Ł., i z tej racji sędziowie tych sądów uczestniczą we wspólnych szkoleniach, może stwarzać przekonanie „o braku bezstronności tutejszego sądu”.
Sąd Najwyższy nie podzielił tego stanowiska.
Przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko wtedy, gdy realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie.
W realiach sprawy nie występuje rzeczywiste zagrożenie obiektywizmu w orzekaniu.
Fakt pozostawania w kontaktach zawodowych i uczestniczenia we wspólnych szkoleniach sędziów Sądu Rejonowego w O. i Ł., w którym orzeka pokrzywdzony – autor zażalenia, w żaden sposób nie może wpłynąć na swobodę orzekania w przedmiotowej sprawie, czy też wywoływać obawę braku bezstronności w orzekaniu.
Wskazane okoliczności nie uzasadniają wniosku, że sąd właściwy do rozpoznania zażalenia jest niezdolny do bezstronnego orzekania, brak bowiem podstaw aby podawać w wątpliwość niezależność i zdolność obiektywnego orzekania sędziów sądu właściwego.
Prawidłowo pojmowane dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia o tym, by orzekający w sprawie sąd zachował dystans i wykazał, do czego przecież jest zobligowany, że nie może być jakichkolwiek pozaprocesowych wpływów na właściwy i obiektywny tryb orzekania.
Z tych względów orzeczono jak na wstępie.
