III KO 62/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 kwietnia 2025 r.
SSN Barbara Skoczkowska
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 28 kwietnia 2025 r.
w sprawie B. P. ,
oskarżonego o czyn z art. 226 § 1 k.k. i art. 222§ 1 k.k. i innych,
wniosku Sądu Rejonowego w Oświęcimiu o przekazanie sprawy do rozpoznania
innemu sądowi równorzędnemu,
na podstawie art. 37 k.p.k.
postanowił:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Oświęcimiu postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2025 r.,
wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt II K
253/25, do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru
sprawiedliwości. W złożonym wniosku wskazano, że w sprawie występuje w
charakterze świadka sędzia sądu właściwego do rozpoznania sprawy, a nadto nie
jest wykluczone, że w dalszym etapie postępowania konieczne może stać się
przesłuchania w charakterze świadków innych pracowników administracji czy też
sędziów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty podniesione przez Sąd
Rejonowy we wniosku nie przekonują bowiem, aby w sądzie tym brak było
III KO 62/25
2
warunków do rozpoznania sprawy w sposób w pełni obiektywny. Nie zachodzą więc
wymagane przez art. 37 k.p.k., szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie
od właściwości miejscowej ustalonej na podstawie obowiązujących przepisów.
Podnieść należy, że skierowany do Sądu Rejonowego w Oświęcimiu akt
oskarżenia dotycz wyłącznie jednego przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i art. 222§ 1
k.k. i art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., popełnionego na szkodę dwóch
funkcjonariuszy Policji. Z akt sprawy wynika, że sędzia X.Y. nie był bezpośrednim
świadkiem zarzucanego oskarżonemu czynu, a jedynie świadkiem zdarzeń, które
miały miejsce przed i po nim. Zauważyć należy, że postanowieniem z dnia 6 lutego
2025 r. z akt prowadzonego dochodzenia, które zakończyło się wniesieniem aktu
oskarżenia w tej sprawie, zostały wyłączone do odrębnego prowadzenia materiały
dotyczące popełnienia przez B. P.
szeregu wykroczeń. Wskazany sędzia był świadkiem właśnie tych zdarzeń,
które zdaniem Policji stanowią wykroczenia.
Konieczne jest również podkreślenie, że nawet w sytuacji, gdyby sędzia był
świadkiem zdarzenia, którego dotycz wniesiony w sprawie akt oskarżenia, to fakt
ten nie oznacza automatycznie, że zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 37
k.p.k., nie ma bowiem racji wnioskujący Sąd, zrównując pozycję zwykłego świadka
w sprawie z pozycją sędziego, który występuje w sprawie w charakterze strony.
Odwoływanie się natomiast do zdarzeń przyszłych i niepewnych, jakim jest
ewentualna konieczność przesłuchania w charakterze świadków innych
pracowników administracji czy też sędziów, nie uzasadnia jeszcze zasadności
wniosku.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
