III KO 57/23

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2023-11-15

Dane orzeczenia

SygnaturaIII KO 57/23
Data orzeczenia2023-11-15
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział III
SędziowieSSN Andrzej Siuchniński, SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek, SSN Włodzimierz Wróbel, SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący), SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

III KO 57/23

POSTANOWIENIE

Dnia 15 listopada 2023 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Andrzej Siuchniński
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek

w sprawie J.F.

po rozpoznaniu wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie

z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II AKa 235/22,

p o s t a n o w i ł:

1) oddalić wniosek;

2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania.

UZASADNIENIE

Obrońca skazanego J.F. wniósł na podstawie art. 540b § 1 k.p.k. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2023 r. prowadzonego pod sygnaturą akt II Aka 235/22. Uzasadnieniem wniosku jest okoliczność, że podsądny nie wiedział, że rozprawa odwoławcza została przesunięta o jeden dzień (z 14 na 13 kwietnia 2023 r.) i wobec tego sprawę rozpoznano pod nieobecność skazanego. Obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Wniosek okazał się niezasadny.

Przepis art. 540b k.p.k. jako przewidujący nadzwyczajny środek odwoławczy pozwalający na (fakultatywne, a nie obligatoryjne) wzruszenie prawomocnego orzeczenia, musi być interpretowany ściśle. Ustawodawca uznał, że w przypadku skrajnych przykładów naruszenia prawa do obrony uniemożliwiających stronie rzeczywiste realizowanie swoich interesów procesowych możliwe jest wznowienie postępowania.

W niniejszej sprawie, co zresztą przyznaje sam wnioskodawca, zawiadomienie o zmianie terminu rozprawy zostało odebrane przez dorosłego domownika, choć wbrew twierdzeniom obrony, nie odebrał go ojciec wnioskodawcy, który z uwagi na wiek nie przekazał go synowi, ale matka wnioskodawcy (k.2593). Dodatkowo, z protokołu rozprawy wynika także, że na termin rozprawy zgłosił się substytut ówczesnego obrońcy. Okoliczność, że substytucja nie była konsultowana z oskarżonym oraz to, że nie zna osobiście tego adwokata, nie ma znaczenia.

W perspektywie przesłanek formalnych art. 540b k.p.k. nie można mówić zatem o sytuacji upoważaniającej do wznowienia postępowania. Oskarżony został zawiadomiony przez Sąd o zmianie terminu rozprawy oraz na terminie był obecny obrońca (obrońca główny musiał z wyprzedzeniem udzielić substytucji i przekazać informacje o samej sprawie oraz stanowisku procesowym, jakie ma być zaprezentowane). Twierdzenia obrony, co do braku możliwości zapoznania się przez wnioskodawcę z informacją o zmianie terminu rozprawy, w świetle wcześniejszych ustaleń dotyczących osoby, która faktycznie odebrała stosowane zawiadomienie z sądu (matka wnioskodawcy), nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione.

Wobec powyższego, należało orzec jak w sentencji.

WZ

[ał]

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)