III KO 233/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Błaszczyk
Dnia 3 lutego 2026 r.
po rozpoznaniu w sprawie D. M.
oskarżonego z art. 178a § 1 k.k.
w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 3 lutego 2026 r.,
wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt II K 250/25
o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie,
sygn. akt II K 250/25, zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie innemu
sądowi równorzędnemu, w trybie art. 37 § 1 k.p.k., do rozpoznania sprawę
oskarżonego D. M. . W uzasadnieniu wystąpienia wskazał, że dobro wymiaru
sprawiedliwości wymaga, aby sprawę rozpoznał inny sąd równorzędny.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Uzasadnienie wydanego w tym przedmiocie postanowienia nie zawiera
przekonujących argumentów mogących świadczyć o tym, że pozostawienie
III KO 233/25
2
niniejszej sprawy we właściwości sądu powołanego ustawowo do jej rozpoznania,
mogłoby stanowić zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości, będącego
wyłącznym kryterium przekazania sprawy – na podstawie art. 37 k.p.k. – innemu
sądowi równorzędnemu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie
wskazywano na wyjątkowy charakter instytucji uregulowanej we wskazanym
przepisie, podkreślając że zbyt szerokie jej stosowanie może spowodować skutki
wręcz sprzeczne z ratio legis powołanego unormowania, osłabiając poczucie
zaufania nie tylko do konkretnego sądu, lecz również do całego wymiaru
sprawiedliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2000r., II
KO 156/00, Prok. i Pr. 2001, nr 1, poz. 9). Tylko więc w szczególnych wypadkach,
gdy zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości jest realne, uznać można, że
istnieją istotne racje przemawiające za odstąpieniem od konstytucyjnej zasady
rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, również w znaczeniu miejscowym.
Takiej okoliczności nie może stanowić sam fakt, że w sądzie właściwym
miejscowo zachodzą nieprawidłowości w zarządzaniu i organizacji tej instytucji. Jak
zauważa sam wnioskujący, w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia
2025 r., sygn. akt III KO 55/25 wskazano już, że przepis art. 37 k.p.k. nie może być
traktowany jako sposób rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych
sądów, których rozwiązanie nie jest zadaniem Sądu Najwyższego lecz
kierownictwa sądu, a w szczególności jego prezesa, który dysponuje odpowiednimi
instrumentami ustawowymi (art. 47a, art. 47b, art. 77 § 9 ustawy z 27 lipca 2001 r.
ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych).
Przypomnieć tylko należy, że sądy nie powinny unikać prowadzenia
wszelkich spraw pozostających w ich kognicji (rzeczowej i miejscowej), nawet tych
złożonych i trudnych, a przeciwwagą dla ewentualnych negatywnych opinii, które
przecież zawsze mogą się pojawić, powinna być sprawność procedowania i
trafność orzekania - wskazujące na to, że postępowanie przeprowadzone zostało
rzetelnie, zaś wydane orzeczenie, znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach,
wolne jest od pozaprocesowych wpływów.
Uwzględniając powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[J.J.]
III KO 233/25
3
[a.ł]
