III KK 86/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 marca 2025 r.
SSN Jarosław Matras
w sprawie skazanego I.W.
po rozpoznaniu
w Izbie Karnej na posiedzeniu
bez udziału stron
w dniu 25 marca 2025 r.
wniosku złożonego przez obrońców skazanego
o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. akt IV Ka 1603/23,
zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie
z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV K 652/21,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Złożony przez obrońców skazanego I.W. - adw. M.M. i W.S. wniosek o wstrzymanie
wykonania zaskarżonego kasacją wyroku nie jest zasadny.
Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może
wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego
wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Przepis ten nie wskazuje co prawda
przesłanek, których zaistnienie warunkowałoby wstrzymanie wykonalności zaskarżonego
III KK 86/25
2
orzeczenia, to jednak trzeba mieć na uwadze, że stanowi on odstępstwo od reguły
wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą
uprawomocnienia. Nie może być więc wątpliwości, że decyzja o skorzystaniu z instytucji
wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi być poparta wyjątkowymi
okolicznościami, które jednoznacznie wskazują, iż wykonanie wyroku mogłoby
spowodować dla skazanego poważne i nieodwracalne skutki, w szczególności, gdy istnieje
realne ryzyko poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania
prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej kasacji
(por. np. postanowienia SN: z dnia z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19
października 2021 r., III KK 375/21).
W realiach tej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy do
zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Przeprowadzona na tym etapie,
wstępna kontrola sygnalizowanych w kasacji uchybień jakich w postępowaniu
odwoławczym dopuścić się miał sąd drugiej instancji, nie potwierdza ich zasadności i tym
samym nie pozwala na stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa ich uwzględnienia.
Podniesiony przez obrońcę skazanego zarzut wskazujący na niezgodność z Konstytucją
przepisu art. 14 fa ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach
związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn.
zm.) nie uprawnia na tym etapie rozpoznania sprawy do kategorycznych wniosków, co do
konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku. Wskazać trzeba, że autorzy wniosku nie
wskazali aby zapadło orzeczenie, w którym zakwestionowano konstytucyjność tego
przepisu, a przywołanie uchwały Sądu Najwyższego w sprawie III PZP 6/22 odnosiło się do
innego przepisu niż wskazywany w kasacji. Zarzut ten wymaga pogłębionej analizy na
rozprawie kasacyjnej, której termin wyznaczono na 22 maja 2025 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.
[WB]
[a.ł]
