III KK 69/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
Dnia 8 maja 2025 r.
w sprawie K. P. ,
skazanego za czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 8 maja 2025 r.,
wniosków obrońcy skazanego oraz samego skazanego o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 17 czerwca 2024 r., IV Ka 695/24,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie
z dnia 27 grudnia 2023 r., V K 704/22,
p o s t a n o w i ł
wniosków nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w
Szczecinie z dnia 17 czerwca 2024 r., IV Ka 695/24, zmieniającego wyrok Sądu
Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 27 grudnia 2023 r., V K
704/22, przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa K. P. . W tym postępowaniu
K.P. został uznany za winnego czynu z art. art. 156 § 1 pkt 2 k.k., za który
wymierzono mu prawomocnie karę 7 lat pozbawienia wolności.
III KK 69/25
2
W kasacji został zawarty także wniosek o wstrzymanie wykonania
prawomocnego wyroku, złożony na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. Obrońca podniósł,
że za jego zasadnością przemawia wystąpienie w sprawie rażącego naruszenia
prawa wskazanego w zarzutach, w tym prawa do obrony oraz prawa do rzetelnego
procesu. Obrońca powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, z którego
wynika, że stosowanie instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. należy wiązać z nietrafnością
merytoryczną zaskarżonego, prawomocnego orzeczenia, a nie z okolicznościami
dotyczącymi stanu zdrowia skazanego, sytuacji rodzinnej czy innymi społecznie
uzasadnionymi względami. Zdaniem obrońcy to właśnie zasadność zarzutów
kasacyjnych przesądza o konieczności wstrzymania wykonania prawomocnego
wyroku.
W piśmie z dnia 5 maja 2025 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego – 7 maja
2025 r.; k. 43 akt SN) skazany złożył także osobisty wniosek o wstrzymanie
wykonania prawomocnego wyroku wskazując na fakt, że w jego sprawie orzekali
sędziowie nieprawidłowo powołani na urząd sędziego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek obrońcy skazanego, jak również osobisty wniosek skazanego o
wstrzymanie wykonania prawomocnego, zaskarżonego kasacją wyroku, okazały się
niezasadne.
Dokonywana na potrzeby rozpoznania wniosków analiza kasacji i akt tej
sprawy doprowadziła Sąd Najwyższy do konkluzji, że nie ziściły się przesłanki do
wstrzymania wykonania wyroku w trybie art. 532 § 1 k.p.k. Dla uwzględnienia
wniosków o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo
uwzględnienia kasacji musiałoby być niemal zbliżone do pewności, oczywistości i
prowadzić do konkluzji o potrzebie uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia
wobec niego postępowania, ewentualnie wydania innego rozstrzygnięcia, które
spowoduje, że wykonywanie kary lub innych środków penalnych do czasu
rozpoznania kasacji okaże się niesłuszne i odbędzie się z pokrzywdzeniem
skazanego. Okoliczność ta musi być dostrzegalna już „na pierwszy rzut oka”. Gdy
trafność zarzutów podniesionych w kasacji nie jest – na tym etapie – oczywista,
samo zwrócenie się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie
III KK 69/25
3
uzasadnia odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych
orzeczeń (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2024 r., III KK
15/24). W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność
uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy. Ocena zasadności podniesionych w
niej zarzutów wymagać będzie analizy dokonywanej na etapie merytorycznego jej
rozpoznania.
Sąd Najwyższy dostrzega, że kasacja zawiera także zarzut wskazujący na
zaistnienie uchybienie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Obrońca wskazuje, że w składzie
Sądu II instancji zasiadała sędzia powołana na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8
grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3). Także w osobistym wniosku skazanego o
wstrzymanie wykonania wyroku powołano się na tę okoliczność. Jednakże sam fakt
powołania do pełnienia urzędu sędziego sądu powszechnego w procedurze, o
której mowa powyżej, nie jest wystarczający do uznania, że w sprawie zaistniała
bezwzględna przyczyna odwoławcza (por. uchwała składu połączonych Izb Sądu
Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. BSA I-4110-1/20, OSNK 2020, z. 2,
poz. 7; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022
r., sygn. akt I KZP 2/22, OSNK 2022, z. 6, poz. 22). Natomiast kwestia zaistnienia
podstawy uchylenia wyroku z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., z uwzględnieniem
okoliczności tej konkretnej sprawy, a także okoliczności związanych z nominacją
konkretnego sędziego, będzie przedmiotem rozważań w ramach merytorycznego
rozpoznania kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 lipca 2022 r.,
III KK 117/22; z dnia 25 lutego 2022 r., V KK 54/22).
Podsumowując, nie zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do
zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać
należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego
rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w Szczecinie.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
III KK 69/25
4
[J.J.]
[a.ł]
