III KK 654/18

Sygn. akt III KK 654/18

POSTANOWIENIE

Dnia 26 czerwca 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Rafał Malarski

na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.),

po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019r.,

sprawy T. F., skazanego

z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k.,

z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Okręgowego w B.

z dnia 28 marca 2018r., sygn. akt IV Ka […],

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w I.

z dnia 19 września 2017r., sygn. akt II K […],

p o s t a n o w i ł:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 marca 2018r. Sąd Okręgowy w B. utrzymał w mocy zaskarżony apelacjami obrońców wyrok Sądu Rejonowego w I. z 19 września 2017r., skazujący T. F. na karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Kasację od orzeczenia Sądu drugiej instancji wniósł obrońca i, postulując uniewinnienie skazanego ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, wskazał na rażące naruszenia prawa procesowego.

W odpowiedzi na kasację zastępca Prokuratora Rejonowego w I. wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.

Kontrola kasacyjna ujawniła, że żaden z argumentów obrońcy nie mógł się ostać po przeprowadzonej przez Sąd Najwyższy drobiazgowej analizie procedowania Sądu odwoławczego. W sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że skazany dopuścił się zarzucanych mu czynów, zaś przeprowadzona przez Sąd Okręgowy w B. kontrola instancyjna spełniała wszelkie wymogi wynikające z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. i okazała się rzetelna. Sąd ten odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w środkach odwoławczych i uczynił to gruntownie, zaś wnioski z tej kontroli znalazły odzwierciedlenie na str. 5-24 uzasadnienia. T. F., mając świadomość przestępczego pochodzenia katod miedzianych, pomagał w ich zbyciu w ten sposób, że udzielał wskazówek co do transportu surowca do C., a następnie negocjował cenę z nabywcą. O tym, że skazany wiedział, iż przekazany mu surowiec został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, świadczył szereg okoliczności wynikających z dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji, których ocena zyskała aprobatę Sądu odwoławczego. Skazany znał P. S. z tego, że prowadził nielegalne interesy, miał świadomość, iż cena wartościowego surowca była znacznie zaniżona, a przy tym wiedział o braku dokumentów na przyjęty cenny towar. Ustalono też ponad wszelką wątpliwość, że katody miedziane przywiezione do L. są tymi samymi co zatrzymane w C.. Na potwierdzenie tego faktu dokonano identyfikacji surowca zabezpieczonego, określono jego rodzaj i ilość, a pokrzywdzony rozpoznał towar. Sąd ad quem potwierdził, że także w tym zakresie oceny materiału dowodowego przeprowadzone przez Sąd Rejonowy pozostawały pod ochroną art. 7 k.p.k. Należało przyjąć, że krytyka tej oceny zaprezentowana w kasacji stanowiła jedynie przyjętą linię obrony.

Stwierdzić trzeba, że autor kasacji nie wykazał błędów w przeprowadzonej kontroli odwoławczej. Podniesiony zarzut ograniczenia prawa skazanego do obrony okazał się chybiony, a przy tym wypadało zauważyć, że procedowanie Sądu Rejonowego w tym zakresie podlegało już wcześniej kontroli apelacyjnej, której przekonywające wnioski zostały przedstawione na str. 22 uzasadnienia Sądu ad quem. Skarżący wyraził błędny pogląd, że rażąco naruszono prawo skazanego do obrony przez niezaznajomienie go z opinią biegłego. T. F. nie stawił się co prawda na rozprawę główną, podczas której ujawniono ten dowód, ale z ekspertyzą zapoznał się jego obrońca, który zrezygnował ze złożenia wniosku o odczytanie dokumentu i zadania pytań opiniującemu (k. 2644v). Brak zawiadomień strony o nowych terminach rozprawy przerwanej, nawet jeśli w niej nie uczestniczyła, wynikał z regulacji wprowadzonej 16 kwietnia 2016r., a dotyczącej art. 353 § 4a k.p.k. w zw. z art. 402 k.p.k., o czym T. F. został powiadomiony stosownym pouczeniem.

Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w dyspozytywnej części orzeczenia, zaś koszty zasądził na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w  zw.  z  art. 637a k.p.k.

[aw]