III KK 596/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 2 grudnia 2025 r.
SSN Jarosław Matras
w sprawie skazanego P.M.
po rozpoznaniu
w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 2 grudnia 2025 r.
wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w
Tarnobrzegu
z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt II Ka 394/24,
zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego w Stalowej Woli
z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt II K 414/23,
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wniosek złożony przez obrońcę skazanego o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego kasacją wyroku, nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślić trzeba, że instytucja określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma
charakter wyjątkowy i choć w samej treści przepisu nie wskazano przesłanek
wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją wyroku, to jednak trafnie w
orzecznictwie przyjmuje się, iż Sąd Najwyższy może skorzystać z tej instytucji
III KK 596/25
2
wyłącznie w sytuacji wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji oraz
ustalenia, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla
skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki (por. np.
postanowienia SN: z dnia z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19
października 2021 r., III KK 375/21). Dlatego też przy rozpoznaniu wniosku o
wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia w pierwszej kolejności należy
dokonać wstępnej oceny stopnia prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji przez
pryzmat podniesionych w niej zarzutów.
W realiach tej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy do
zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, po
zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w kasacji, w tym także tym
kwalifikowanym przez obrońcę jako uchybienie, o którym mowa 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,
stwierdzić wypada, że zgodnie z treścią uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej,
Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia
2020 r., BSA I - 4110-1/20 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022
r. I KZP 2/22, możliwość skutecznego zakwestionowania należytej obsady sądu - w
przypadku sądu powszechnego - uwarunkowana jest wykazaniem, że w konkretnej
sprawie wadliwość procesu powołania sędziego prowadziła do pozbawienia
sędziego przymiotu niezawisłości i bezstronności w ujęciu obiektywnym, a w
konsekwencji sądu orzekającego - do utraty przymiotu sądu jako sądu
niezależnego i bezstronnego. Brak jest zatem podstawy do przyjęcia w sposób
generalny, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w
następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17
stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo
sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2
k.p.k. (choć oczywiście powołania te są wadliwe konstytucyjnie, z uwagi na brak
wniosku konstytucyjnego organu; [obecna tzw. KRS nie jest organem wskazanym
w art. 186 Konstytucji RP, a zatem także z art. 179 Konstytucji)]. Oznacza to, że
udowodnienie zaistnienia nienależytej obsady sądu wymaga wykazania in concreto,
że sędzia powołany w takich okolicznościach nie gwarantuje minimalnego
standardu bezstronności i niezawisłości. W tej sprawie twierdzenie skarżącego ma
charakter dość ogólnikowy, albowiem nie zostało bowiem poparte konkretnymi
III KK 596/25
3
okolicznościami, które dowodziłyby braku bezstronności i niezależności sędziów
orzekających w postępowaniu odwoławczym. Nie przesądzając oczywiście tego
zarzutu stwierdzić trzeba, że kwestia ta musi być rozważona w trakcie rozprawy
kasacyjnej.
Powyższe prowadzi do konkluzji, że możliwość uwzględnienia wniesionej kasacji
nie jest na chwilę obecną na tyle wysoka, by stanowiła wystarczającą podstawę do
skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.
[WB]
[a.ł]
