III KK 559/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 stycznia 2026 r.
SSN Paweł Kołodziejski
w sprawie D. Ć.
skazanego z art. 190a § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 16 stycznia 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego
w Krakowie
z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. akt IV Ka 1259/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza
w Krakowie
z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt II K 1257/22/P,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W dniu 25 września 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy
skazanego D. Ć. , który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości na korzyść
strony, którą reprezentuje, podnosząc, że w sprawie zainicjowanej subsydiarnym
aktem oskarżenia, wystąpiła bezwzględna przesłanka procesowa z art. 439 § 1 pkt
9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. W pkt III petitum kasacji obrońca zawarł
III KK 559/25
2
wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku w zakresie wykonania
orzeczonej wobec D. Ć. kary 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na
wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20
godzin w stosunku miesięcznym. Uzasadniając ten wniosek obrońca wskazał na –
jego zdaniem – duże prawdopodobieństwo uwzględnienia zgłoszonego zarzutu
kasacyjnego. Podał, że na dzień składania kasacji skazany został wezwany do
kuratora celem wykonania orzeczonej kary, stąd też perspektywa podzielenia
zarzutu kasacyjnego i w konsekwencji umorzenia postępowania karnego – w
ocenie obrońcy – czyni zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania kary.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego zasadnie wskazuje się, że
zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. powinno mieć charakter
wyjątkowy, gdyż stanowi ona odstępstwo od zasady natychmiastowej wykonalności
wyroków (vide art. 9 § 2 k.k.w.). Z tych też względów wstrzymanie wykonania
orzeczenia zaskarżonego kasacją możliwe jest wówczas, gdy ranga zarzutów
podniesionych w tym nadzwyczajnym środku zaskarżenia i wysoki stopień ich
uprawdopodobnienia prowadzi do wniosku, że wykonywanie kary przed
rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w
zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym,
nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego (zob. m.in. postanowienie SN z 24
stycznia 2023 r., III KK 645/22; postanowienie SN z 9 września 2024 r., II KK
275/24). Wobec tego samo ryzyko odbycia kary przez skazanego przed
rozpoznaniem kasacji, bez powiązania tej okoliczności z widoczną już „na pierwszy
rzut oka” zasadnością zarzutów kasacyjnych, nie stanowi dostatecznej podstawy do
wstrzymania wykonania wyroku.
Odnosząc powyższe uwagi do treści wniosku złożonego w niniejszej sprawie,
należy stwierdzić, że wstępna kontrola podstaw oraz argumentacji zawartej w
kasacji – dokonana w zakresie niezbędnym dla oceny zasadności wstrzymania
wykonania kary – nie wskazuje na zaistnienie przesłanek warunkujących
zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Wprawdzie skarżący
III KK 559/25
3
podniósł zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w
zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., to jednak w realiach tej konkretnej sprawy, nie jawi się
on prima facie jako oczywiście zasadny, co też rzutuje na merytoryczną ocenę
przedmiotowego wniosku. W tej sytuacji wskazywana przez obrońcę okoliczność
wezwania skazanego od wykonania orzeczonej kary, nie jest wystarczającym
powodem do pozbawienia prawomocnego wyroku atrybutu wykonalności.
Podkreślić jednak należy, że dokonana na tym etapie analiza wniesionej kasacji nie
przesądza o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Najwyższy.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że wniosek o wyłączenie sędziego
referenta, jaki został złożony w niniejszej sprawie, dotyczy w istocie rozpoznania
wniesionej kasacji, nie zaś kwestii incydentalnych, do których należy ocena
zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia (por. postanowienie SN
z dnia 16 lutego 2022 r., IV KK 460/19, postanowienie SN z dnia 7 maja 2025 r., V
KK 84/25; postanowienie SN z dnia 7 maja 2025 r., IV KK 16/25). Zgodnie zaś z art.
42 § 3 zd. 3 k.p.k., w przypadku wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy,
czynności procesowe dokonane z jego udziałem po złożeniu wniosku staną się
bezskuteczne.
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji.
[J.J.]
[a.ł]
