III KK 537/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 stycznia 2026 r.
SSN Zbigniew Puszkarski
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 13 stycznia 2026 r.
wniosku obrońcy skazanego I. S.
o wyłączenie sędziego od udziału w sprawie,
na postawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k.
postanowił:
wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego Pawła Kołodziejskiego
od udziału w sprawie kasacyjnej o sygn. akt III KK 537/25.
UZASADNIENIE
W dniu 12 września 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła wniesiona przez
obrońcę skazanego I. S. kasacja od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z
dnia 11 lipca 2024 r., sygn. akt II Ka 72/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu
Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt II K 547/21. W
skardze podniesiono zaistnienie uchybień o randze bezwzględnej przyczyny
odwoławczej, w tym wskazano na „nienależytą obsadę Sądu Okręgowego w
Tarnobrzegu, ze względu na niespełnienie standardów niezawisłości i
bezstronności ze względu na zasiadanie w składzie orzekającym Sędziego X.Y.
(art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.)”.
III KK 537/25
2
Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III KK 537/25 i przydzielona
sędziemu Sądu Najwyższego Stanisławowi Stankiewiczowi. Po przesłaniu stronom
zawiadomienia o składzie rozpoznającym sprawę obrońca skazanego złożył
wniosek o wyłączenie od orzekania w sprawie wymienionego sędziego.
Postanowieniem z dnia 28 października 2025 r. Sąd Najwyższy na podstawie art.
41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k. wyłączył sędziego Stanisława
Stankiewicza od udziału w przedmiotowej sprawie.
Następnie w trybie losowego przydziału sprawa trafiła do referatu sędziego Sądu
Najwyższego Pawła Kołodziejskiego, zaś obrońca skazanego pismem datowanym
3 listopada 2025 r., w treści tożsamym z poprzednim pismem inicjującym procedurę
wyłączenia sędziego od udziału w sprawie, wystąpił o wyłączenie sędziego Pawła
Kołodziejskiego od orzekania w sprawie III KK 537/25. W uzasadnieniu wniosku
stwierdził, że cyt. „w stosunku do Pana Sędziego zaistniały okoliczności
uzasadniające jego wyłączenie w oparciu o przepis art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k.
Alternatywnie zastosowanie może mieć przepis art. 41 § 1 k.p.k.”. W dalszej części
argumentował, iż wynika to z faktu, że wymieniony sędzia „objął urząd sędziego
Sądu Najwyższego w wyniku rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., a więc
organu, który nie stanowi Krajowej Rady Sądownictwa w rozumieniu Konstytucji
RP”. Odwołał się do uchwał składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-
4110-1/20 oraz składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I
KZP 2/22 i wskazał, iż „pociąga to za sobą stwierdzenie, że sąd z udziałem tego
sędziego jest nienależycie obsadzony, zatem orzeczenia wydane w tym składzie
dotknięte są bezwzględną przyczyną odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.”. Nadto
obrońca zwrócił uwagę, że „w opisanym układzie procesowym udział Pana
Sędziego Sądu Najwyższego Pawła Kołodziejskiego w składzie sądu
rozpoznającego kasację równałby się orzekaniu we własnej sprawie, ponieważ ze
względu na jeden z zarzutów podniesionych w kasacji sprawa dotyczy Pana
sędziego bezpośrednio”. W konsekwencji rozpoznając ten zarzut, sędzia „nie
mógłby go uwzględnić, bowiem w ten sposób zakwestionowałby własne
III KK 537/25
3
«uprawnienie» do bezstronnego orzekania, zaś w wypadku oddalenia kasacji
naraziłby się na zarzut orzekania we własnej sprawie”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie, bowiem należy zgodzić się z jego
Autorem, że zachodzą ważkie okoliczności przemawiające za wyłączeniem od
udziału w sprawie kasacyjnej I. S. sędziego Pawła Kołodziejskiego. Jest faktem, że
Pan Paweł Kołodziejski do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu
Najwyższego został powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład
został ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz.
3). Wobec tego zachowują aktualność argumenty przedstawione przez Sąd
Najwyższy w postanowieniu z 28 października 2025 r. prowadzące do konkluzji, że
bez zmiany składu orzekającego w sprawie zaistnieje „sytuacja zbliżona do
przypadku orzekania sędziego we własnej sprawie, sprzeczna z fundamentalną
zasada nemo iudex in causa sua, co w konsekwencji wywołałoby u stron, jak i w
odbiorze społecznym przekonanie o braku bezstronności sądu i rzetelności procesu
kasacyjnego”. Trzeba uznać, że zasadna jest obawa wnioskodawcy, który w kasacji
podniósł zarzut nienależytej obsady Sądu odwoławczego z powodu zasiadania w
jego składzie sędziego powołanego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego
Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej w sposób określony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., iż zdolność
sędziego Pawła Kołodziejskiego, również powołanego do pełnienia urzędu na
wniosek tak ukształtowanej KRS, do zajęcia obiektywnego stanowiska odnośnie do
tego zarzutu jest ograniczona.
We wspomnianej uchwale z dnia 23 stycznia 2020 r. Sąd Najwyższy stwierdził
m.in., że nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi
także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego
Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na
mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Natomiast w uchwale składu 7 sędziów
z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, Sąd Najwyższy wskazał m.in., że środek
odwoławczy zawierający zarzuty dotyczące uchybienia w procedurze powołania
III KK 537/25
4
sędziego, nie może być rozpoznany przez sąd, w skład którego wchodzi osoba
powołana w takiej samej procedurze. Wypada uznać, że odnosi się to również do
składu Sądu Najwyższego mającego rozpoznać kasację, w której treści, względnie
w drodze uzupełniającej sygnalizacji, podniesiono zaistnienie wspomnianego
uchybienia.
Zasługuje zatem na aprobatę staranie obrońcy, by skład orzekającego w sprawie
I. S. Sądu Najwyższego nie nasuwał wątpliwości, w szczególności nie dawał
podstaw do twierdzenia, że i na tym szczeblu procedowania zaistniało uchybienie
wskazane w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jak też naruszenie standardu z art. 6 ust. 1
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności wobec uznania, że
taki skład orzekający nie stanowi niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego
ustawą.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
