III KK 50/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 14 marca 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
w sprawie M.K.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,
w dniu 14 marca 2025 r.,
wniosku o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego P.K.
od udziału w sprawie kasacyjnej o sygn. akt III KK 50/25,
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 i 4 k.p.k. oraz art. 6 ust. 1
Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności
p o s t a n o w i ł:
wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego P.K. od udziału w
sprawie kasacyjnej III KK 50/25
UZASADNIENIE
Pismem z 28 lutego 2025 r. obrońca M.K. złożył wniosek o wyłączenie SSN
P.K. od orzekania w sprawie III KK 50/25. We wniosku jako podstawę wyłączenia
wskazano istnienie uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego w
rozumieniu art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 45 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1
Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności ze względu na
powołanie na stanowisko sędziego w Sądzie Najwyższym w procedurze
nominacyjnej prowadzonej przed Krajową Radą Sądownictwa ukształtowaną na
podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 20217 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
III KK 50/25
2
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Równocześnie obrońca wskazał, że
udział w/w sędziego w rozpoznaniu kasacji, ze względu na podniesione w niej
zarzuty wadliwego powołania na urząd sędziego, tożsame z zarzutami
skierowanymi przeciwko w/w sędziemu stanowiłby naruszenie zakazu nemo iudex
in causa sua.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Powody uwzględnienia wniosku w tej sprawie są oczywiste albowiem
występuje zbieżność zarzutu wadliwości powołania sędziego mającego rozpoznać
kasację oraz wynikającego z tych samych okoliczności zarzutu zawartego w kasacji,
związanego z wadliwą obsadą sądu i naruszeniem art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k.
Konieczność wyłączenia od orzekania SSN P.K. w niniejszym postępowaniu nie
ulega zatem wątpliwości. Wynika w sposób oczywisty z istoty gwarancji
bezstronnego orzekania przez sąd i sedna zakazu nemo iudex in causa sua (por.
postanowienie SN z 28 września 2022 r., IV KK 333/22). Zatem oczywistym jest, że
to w interesie całego systemu prawnego, a bezpośrednio w interesie wymiaru
sprawiedliwości leży, by nie powstało w odbiorze zewnętrznym, tj. w odczuciu
społecznym przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy przez sąd w
sposób obiektywny (por. też postanowienie SN z 25 listopada 2010 r., V KO 96/10).
Potrzeba jej ochrony została już należycie utrwalona w orzeczeniach Sądu
Najwyższego, zapadających w sprawach opartych na zarzutach zbliżonych do
podniesionych w niniejszej sprawie, co czyni zbędnym czynienie szerszych
rozważań w tym zakresie (zob. postanowienie SN z 6 września 2022 r., sygn. akt II
KK 44/21, postanowienie SN z 16 września 2022 r., sygn. akt III KK 339/22).
Dodać trzeba, że zagadnienie, które wystąpiło na gruncie niniejszej sprawy
było przedmiotem obszernej analizy w uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej,
Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23
stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I - 4110 - 1/20 (OSNKW 2020/2/7) oraz w uchwale
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22
(OSNK 2022, z. 6, poz. 22), a w zakresie statusu Krajowej Rady Sądownictwa
także w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca
2022 r., I KZP 2/22. Zachowują one swoją aktualność także na gruncie niniejszej
III KK 50/25
3
sprawy. Okoliczności tam wskazane stanowią samoistną podstawę wyłączenia
SSN P.K.
Z tych powodów postanowiono jak w sentencji.
[WB]
[r.g.]
