III KK 484/16

Sygn. akt III KK 484/16

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Dołhy

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 stycznia 2017 r.

sprawy M. S.
‎skazanej z art. 148 § 1 k.k.
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎w dniu 18 stycznia 2017 r.,
‎z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]
‎z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt II AKa [...]
‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G.
‎z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt XIV K [...],

p o s t a n o w i ł

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną,

2. zwalnia skazaną od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sad Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r., uznał M. S. za winną popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. i za to wymierzył jej karę 15 lat pozbawienia wolności.

W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonej podniósł zarzuty obrazy przepisów postępowania, kwestionując ocenę dowodów, w szczególności wyjaśnień oskarżonej; błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary.

Sąd Apelacyjny w [...], wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanej zarzucił

1.Rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. mające istotny wpływ na treść wyroku, polegające na nierozpoznaniu zarzutu, ewentualnie nienależyte rozpoznanie zarzutu:

a)z pkt 1 lit. a apelacji, tj. uznaniu przez Sąd I instancji za wiarygodne zeznań oskarżonej co do przyznania się do zarzucanego jej czynu, przy jednoczesnym uznaniu za niewiarygodne zeznań skazanej co do nie przyznania się do czynu i wskazania powodów zmiany uprzednio złożonych wyjaśnień,

b) z pkt 1 lit. a apelacji, tj. całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zasady wiedzy i doświadczenia życiowego uwiarygodniają powody zmiany wyjaśnień przez skazaną, tj.

pominięciu w uzasadnieniu wyroku Sądu II Instancji okoliczności, że z zeznań świadków wynikało, że na ciele skazanej znajdowały się zaczerwienienia, ślady uprawdopodabniające używanie wobec niej przemocy przez przesłuchujących, pomięciu w uzasadnieniu wyroku Sądu II Instancji okoliczności, że skazana nie mogła imiennie wskazać funkcjonariuszy, który stosowali wobec niej przemoc fizyczną i psychiczną, albowiem nie znała imion i nazwisk tych funkcjonariuszy i nie posiadali oni widocznych cech wyróżniających,

c)z pkt 1 lit. c, tj. co do nieodnalezienia narzędzia zbrodni, tj.

uznaniu, że skoro dokonano przeszukania kontenera przywiezionego z ul. P. i nie znaleziono tam narzędzia zbrodni to należy przyjąć, że kontener ten nie był jedynym kontenerem do jakiego mogła wyrzucić narzędzie zbrodni skazana,

d)z pkt 1 lit. c, tj. co do braku śladów krwi na zabezpieczonej kurtce oskarżonej, tj. uznaniu, że skazana miała dwie kurtki, a tym samym nie odnaleziono pierwszej z dnia zbrodni,

e)z pkt 1 lit. c, tj. co do braku śladów DNA pokrzywdzonej m.in. w środku pojazdu, a zwłaszcza na pasie bezpieczeństwa pojazdu V. jakim poruszała się oskarżona oraz na obrączce oskarżonej [str. 29], tj.

przyjęciu w uzasadnieniu wyroku, że pomimo tego że z opinii DNA przeprowadzonych w tej sprawie nie wynika, aby znajdował się w samochodzie materiał genetyczny skazanej i pokrzywdzonej to nie jest to okoliczność przesądzająca sprawstwa oskarżonej,

f)z pkt II 1 lit. a, tj. błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.

nieodniesienie się w uzasadnieniu w ogóle co do istnienia lub nieistnienia motywu zabójstwa pokrzywdzonej.

2.Rażące naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. mające istotny wypływ na treść wyroku, a polegające na:

a)uznaniu, [str. 24 i 25 uzasadnienia wyroku], że kurtka wydana przez A. Z. nie jest tą kurtką, w której wg. [i] wyjaśnień skazanej, [ii] zeznań jej męża K. S. skazana była ubrana w dniu zdarzenia, a to tylko z tego powodu, że kurtka ta została wydana organom ścigania 2,5 miesiąca po zdarzeniu i że nagranie z monitoringu z dnia zdarzenia nie jest na tyle czytelne by potwierdzić noszenie przez skazaną ww. Kurtki.

Ewentualnie:

3.Rażące naruszenie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., a polegające na:

a)uznaniu za zasadny zarzut obrońcy z apelacji [str. 35] co do tego, że nie może być okolicznością obciążającą skazaną fakt nie udzielenia pierwszej pomocy pokrzywdzonej vide wyeliminowaniu okoliczności obciążającej skazaną przy jednoczesnym nie obniżeniu wymierzonej kary pozbawienia wolności co stanowi pogorszenie sytuacji skazanej pomimo braku apelacji na niekorzyść.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w T. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.

Sąd Apelacyjny w [...] rozpoznając apelację obrońcy oskarżonej szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów i wniosków apelacji, wskazując jednocześnie w motywach rozstrzygnięcia w sposób klarowny i wyczerpujący, dlaczego zarzuty obrazy przepisów postępowania, błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary, uznał za niezasadne. Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego merytorycznie jest prawidłowe, odnosi się do wszystkich zarzutów apelacji w takim zakresie, w jakim zostały one postawione, i w tych warunkach brak podstaw do przyjęcia, że doszło do nierzetelnego czy niepełnego rozpoznania środka odwoławczego.

Wbrew twierdzeniom autora kasacji nie można utożsamiać faktu niepodzielenia zasadności podniesionych w apelacji zarzutów z rażącym naruszeniem prawa procesowego. Motywy kasacji wskazują wprost, że jej autor prezentuje własną ocenę dowodów, opartą na ich jednostronnej analizie, preferującej linię obrony skazanej przyjętą w postępowaniu sądowym, polemizuje z ustaleniami faktycznymi i ocenami wiarygodności dowodów. Samo kwestionowanie przez skarżącego zgodności oceny dowodów z regułami określonymi w art. 7 k.p.k., a przez to rzekome dopuszczenie się przez Sąd odwoławczy „rażącego naruszenia prawa”, nie może skutkować obejściem ustawowej regulacji podstaw kasacji i nałożenia na instancję kasacyjną obowiązku badania, pod pozorem rozpoznania zarzutu „rażącego naruszenia prawa”, zasadności ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Oczywiste jest zatem, że kasacja – z pozoru zgodna z regułami art. 523 k.p.k. – w istocie zmierza wprost do ominięcia zakazu kwestionowania ustaleń faktycznych i kwestii wymiaru kary.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.