III KK 429/14

Sygn. akt III KK 429/14

POSTANOWIENIE

Dnia 28 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Lech Paprzycki

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 kwietnia 2015 r.,
‎sprawy T. M. S.
‎skazanego z art. 191§2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 91§1 kk
‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
‎od wyroku Sądu Okręgowego w S.
‎z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II Ka […]
‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.
‎z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II K […],

                                                    p o s t a n o w i ł

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego T. M. S. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., w sprawie II Ka […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 marca 2014 r., wydany w sprawie II K […], którym T. M. S. na podstawie art. 14 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 64 § 2 kk oraz za drugie przestępstwo art. 191 § 2 kk skazany został na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, w ten sposób, że uchylił orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności, dokonał zmiany opisu czynu zarzuconego w pkt I oraz przyjmując, że czyn ten i czyn przypisany w pkt II zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, a także przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 191 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i art. 91 § 1 kk wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności.

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 434 § 1 kpk i art. 454 § 2 kpk w zw. 424 § 2 kpk poprzez zastosowanie mniej korzystnej zasady wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec skazanego T.S., w istocie stanowiącej zaostrzenie wymiaru kary pozbawienia wolności, mimo braku skargi oskarżyciela publicznego wniesionej w stosunku do tego skazanego oraz mimo zmiany na jego korzyść ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a nadto niedostateczne uzasadnienie podstaw zastosowania innej zasady wymiaru kary pozbawienia wolności”, wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w S. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w S., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy skazanego T. M. S. jest, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, oczywiście bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast T. M. S. został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, wobec jego sytuacji majątkowej i braku możliwości uzyskania dochodu w okresie odbywania kary pozbawienia wolności.

Obrońca w uzasadnieniu kasacji nie wykazał, że Sąd Okręgowy, orzekając w tej sprawie, dopuścił się naruszenia zasady zakazu reformationis in peius, określonej w art. 434 § 1 kpk i w art. 454 § 2 kpk, w związku z art. 424 § 2 kpk, przez niewystarczające uzasadnienie wymiaru kary pozbawienia wolności. Wystarczy zwrócić uwagę na wymiar kary łącznej orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego – 4 lat pozbawienia wolności i wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej za ciąg przestępstw przez Sąd Okręgowy. – 3 trzy lata. Wymierzając karę łączną Sąd Rejonowy nie zastosował zasady absorbcji, lecz zasadę asperacji i to w sposób zbliżony do zasady kumulacji. Sąd Okręgowy przyjął łagodniejszą niż Sąd Rejonowy kwalifikację prawną i orzekł karę pozbawienia wolności odpowiadającą karze orzeczonej przez Sąd Rejonowy za jedno z przestępstw, ale niższą o rok od kary łącznej orzeczonej przez ten Sąd. Takiego rozstrzygnięcia nie można uznać za mniej korzystne dla oskarżonego. Wymiar kary został wystarczająco uzasadniony w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego (s. 17,18 uzasadnienia SO), spełniającym, także w tym zakresie, wymogi określone w art. 424 § 2 kpk i w art. 457 § 3 kpk, a wywody Sądu świadczą, że orzekając o karze kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 kk.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

l.n