III KK 405/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 30 września 2025 r.
SSN Barbara Skoczkowska
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 września 2025 r.
w sprawie D. K. i E. B.,
wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania prawomocnego
orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
postanowił:
nie uwzględnić wniosków.
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynęły kasacje obrońców skazanych D. K. i E. B. od
wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 21 grudnia 2022 r., sygn. akt II AKa
11/21, częściowo zmieniającego w zakresie wymiaru kary, wyrok Sądu
Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K 20/18,
skazujący wymienionych za kilka przestępstw, w tym z art. 258 § 3 k.k., za które
wymierzono kary jednostkowe oraz karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia
wolności.
W kasacji obrońcy podnieśli zarzuty obrazy prawa materialnego i
procesowego, w tym obrazy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegający na nieprawidłowej
obsadzie składu orzekającego Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie oraz
sformułowano wnioski o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia wobec
III KK 405/25
2
skazanych. W uzasadnieniu wniosku obrońca D. K. wskazał również na
konieczność świadczenia skazanego, wspólnie z żoną, opieki na rzecz swoich
teściów, natomiast obrońca E. B. odniósł się do złego stanu zdrowia skazanego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek obrońców D. K. i E. B. nie zasługują na uwzględnienie.
Wprawdzie ranga zarzucanych w kasacjach uchybień, w tym wystąpienia
bezwzględnej przyczyny odwoławczej, jest poważna, lecz badanie sprawy przez
pryzmat przesłanek określonych w art. 532 § 1 k.p.k. nie przesądziło o
konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania prawomocnego
wyroku. Do takiego wniosku Sąd Najwyższy doszedł po analizie sprawy, w tym
okoliczności popełnionych czynów, wymiaru kar jednostkowych za poszczególne
przestępstwa i orzeczonej przez Sąd I instancji wobec obu oskarżonych kary
łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (podwyższonej przez Sąd
odwoławczy do 6 lat i 6 miesięcy), jak również miał na uwadze przepis art. 538 § 2
k.p.k. uprawniający Sąd do zastosowania tymczasowego aresztowania w
przypadku uchylenia zaskarżonego kasacją wyroku.
Odnosząc się natomiast do argumentów wskazujących, zdaniem obrońców,
na występowanie w sprawie drugiej przesłanki z art. 532 § 1 k.p.k. powodującej
konieczność wstrzymania wykonania orzeczenia, gdyż osadzenie skazanych
spowoduje poważne i nieodwracalne skutki dla E. B. oraz rodziny D. K., należy
stwierdzić, że nie mogły one zostać także uwzględnione. Obrońcy przedstawili
szereg dokumentów, które wskazują na poważną chorobę E. B. oraz teściów D. K. i
konieczność opieki nad nimi przez inną osobę. Jednakże należy stwierdzić, że stan
zdrowia tych osób, szczególnie skazanego E. B., winien zostać uwzględniony przy
rozpoznawaniu przez Sąd wniosków o odroczenie wykonania kary pozbawienia
wolności czy też przerwy w jej odbywaniu, nie może natomiast mieć wpływu na
zasadność wniosków złożonych w trybie art. 532 § 1 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
III KK 405/25
3
[J.J.]
[a.ł]
