POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)
‎SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)
‎SSN Andrzej Stępka

Protokolant Kinga Sternik

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Pawła Blachowskiego
‎w sprawie Z. Z.

skazanego z art. 284 § 2 k.k. i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 9 kwietnia 2024 r.,

kasacji wniesionej przez obrońcę oraz w przedmiocie kasacji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie

z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II AKa 241/19,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach

z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt III K 7/17,

p o s t a n o w i ł

1. na podstawie art. 432 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. kasację wniesioną przez prokuratora pozostawić bez rozpoznania, a na podstawie art. 636 § 2 k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 i art. 637a k.p.k. kosztami sądowymi związanymi z wniesieniem tej kasacji obciążyć Skarb Państwa;

2. oddalić jako oczywiście bezzasadną kasację wniesioną przez obrońcę, a kosztami sądowymi związanymi z jej rozpoznaniem obciążyć skazanego Z. Z.

Zbigniew Puszkarski Tomasz Artymiuk Andrzej Stępka

UZASADNIENIE

Wobec oddalenia na rozprawie jako oczywiście bezzasadnej kasacji wniesionej przez obrońcę nie zachodzi konieczność sporządzenia pisemnego uzasadnienia tego rozstrzygnięcia (art 535 § 3 k.p.k.). Zatem niniejsze uzasadnienie tłumaczy jedynie orzeczenie zawarte w pkt. 1 postanowienia.

Orzeczenie o pozostawieniu kasacji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego wynika z jej cofnięcia przez prokuratora występującego na rozprawie kasacyjnej i znajduje oparcie w powołanych w pkt 1. przepisach. Nie sprzeciwiała się wspomnianej decyzji treść art. 432 k.p.k., bowiem w przedmiotowej sprawie nie zachodziła jedna z przyczyn wymienionych w art. 439 k.p.k. (przyczyna wymieniona w art. 440 k.p.k. nie odnosi się do orzekania kasacyjnego). Nie zmienia tej konstatacji okoliczność, że zarzutem kasacji było rażące naruszenie przez Sąd odwoławczy artykułu 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., mające istotny wpływ na treść wyroku, polegające na niezasadnym przyjęciu, iż w sprawie objętej wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 22 maja 2019 r., sygn. III K 7/17, w zakresie przypisanych w nim oskarżonemu Z. Z. występków z pkt II i III, zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza w postaci powagi rzeczy osądzonej wynikająca z prawomocnego skazania Z. Z. wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 30 maja 2019 r., sygn. III K 2/16.

Niezależnie od tego celowe będzie zaznaczyć, że nie była pozbawiona racji argumentacja przedstawiona w kasacji prokuratora zmierzająca do wykazania, iż umarzając postępowanie z uwagi na powagę rzeczy osądzonej co do części czynów przypisanych Z. Z. przez Sąd I instancji, Sąd Apelacyjny w Krakowie nie przedstawił przekonującej w tym zakresie argumentacji. Poprzestał bowiem na stwierdzeniu, że ramy czasowe zachowań oskarżonego, za które został on skazany w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie sygn. akt II AKa 16/20, obejmują również część zachowań, o których mowa w niniejszej sprawie oraz że zachowania te również polegały na przywłaszczeniu pieniędzy na szkodę spółki M.. W sytuacji, gdy nie zawsze sama zbieżność czasowa zachowań oraz identyczny sposób działania sprawcy (nie było zresztą tej identyczności w zachowaniach oskarżonego, który w różny sposób – przelewy z konta spółki w sprawie II AKa 16/20, przyjmowanie gotówki wprost od klientów w niniejszej sprawie – wchodził w posiadanie pieniędzy należących do spółki), decydują o tym, że mamy do czynienia z czynem ciągłym, o którym mowa w art. 12 k.k. (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 grudnia 2014 r., II KK 325/14; z dnia 4 czerwca 2019 r., IV KK 126/19), zaniechanym przez Sąd Apelacyjny obowiązkiem było przekonujące wykazanie, że w dniach od 26 stycznia 2011 r. do 26 lipca 2012 r. (ramy czasowe zachowań oskarżonego osądzonych w sprawie II AKa 16/20) Z. Z. obejmował jednolitym, z góry powziętym zamiarem wszystkie zachowania polegające na przywłaszczaniu pieniędzy należących do spółki M. W tym względzie prokurator w kasacji w sposób umotywowany przekonywał, że zachowania oskarżonego będące przedmiotem osądu w niniejszej sprawie „nie były objęte jednym (tym samym) z góry powziętym zamiarem, lecz były realizowane z identycznym zamiarem, takim samym w odniesieniu do każdego z nich, lecz nieistniejącym z góry, a pojawiającym się sukcesywnie przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania, po przekonaniu wybranych klientów spółki do wpłat gotówkowych”. Poczynione uwagi upoważniają do wniosku, że w sprawie można mówić o naruszeniu przez Sąd odwoławczy art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., co jednak nie skutkuje faktycznym zaistnieniem uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k. i tym samym aktualizacją zastrzeżenia zawartego w art. 432 k.p.k. Zatem należało uznać za skuteczne cofnięcie kasacji przez uprawniony podmiot, wykluczające jej merytoryczne rozpoznanie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1. postanowienia.

Zbigniew Puszkarski Tomasz Artymiuk Andrzej Stępka

[SOP]

[ał]