III KK 188/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Stankiewicz
Dnia 10 lipca 2025 r.
w sprawie A.M.
skazanego z art. 280 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 lipca 2025 r.,
wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 12 listopada 2024 r., sygn. akt IV Ka 489/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gryfinie
z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II K 333/23,
na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W złożonej przez obrońcę skazanego A.M. kasacji, niezależnie od
podniesionego zarzutu rażącej obrazy prawa procesowego, zawarty został również
„wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku w części dotyczącej kary pozbawienia
wolności”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie
wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego
III KK 188/25
2
orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia
kasacji. Wstrzymanie wykonania orzeczenia ma niewątpliwie charakter wyjątkowy,
wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności
prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni
rozszerzającej, zaś sam fakt wniesienia kasacji nie stanowi dostatecznej podstawy
do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to bowiem z faktem, że
kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc orzeczenia objętego
prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim rozstrzygnięć. Wprawdzie
przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek przemawiających za podjęciem
takiej decyzji, jednakże od dawna utrwalone jest stanowisko, że zastosowanie
instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi
i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że
wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla
skazanego wyjątkowo dolegliwe skutki i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do
owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych
zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie zasadność, a w związku z tym
wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej
sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie
kary, spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i nieodwracalne następstwa.
Tego rodzaju skutki mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza wniesionej
kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia
zaskarżonego nią wyroku.
W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując wstępnej kontroli kasacji
obrońcy A.M. i nie przesądzając oczywiście ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy,
które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu wniesionej skargi, Sąd Najwyższy nie
znalazł podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania
instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Zresztą to sam skarżący powinien odrębnie, w
powiązaniu z formułowanymi w kasacji zarzutami przedstawić dodatkową
argumentację i wykazać właśnie szczególnymi oraz jednoznacznymi w swej
wymowie okolicznościami, wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia
podniesionych zarzutów, a tym samym i nieodwracalnych skutków wykonania już
obecnie prawomocnie orzeczonej kary. W sprawie niniejszej wymogom tym
III KK 188/25
3
sprostano w stopniu dostatecznym. Obrońca uzasadnienie swojego wniosku
ograniczył do podkreślenia wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji i
stwierdzenia, iż „rozpoczęcie wykonywania kary pozbawienia wolności godziłoby
we wskazania art. 3 KK”. Sam zaś zarzut kasacji, akcentujący rażące naruszenie
prawa procesowego „art. 433 k.p.k. poprzez pobieżne, schematyczne i ogólnikowe
rozpoznanie apelacji dotychczasowego obrońcy, co miało oczywisty wpływ na treść
skarżonego wyroku (…)”, dla ustalenia jego zasadności, musi zostać szczegółowo
przeanalizowany przez Sąd Najwyższy na rozprawie kasacyjnej. Rzecz jasna takiej
gruntownej oceny nie można dokonywać na przedpolu merytorycznego
rozpoznania niniejszej kasacji, w sytuacji, gdy omawiana skarga nie podnosi tego
rodzaju uchybień oraz argumentów, które w sposób oczywisty, a więc bez potrzeby
głębszego wnikania w całokształt materiałów sprawy, wskazywałyby na niebudzącą
wątpliwości, ewidentną ich zasadność.
Odnotować też należy, że w pisemnej odpowiedzi na tę kasację obrońcy,
prokurator wniósł o jej oddalenie z powodu oczywistej bezzasadności.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie
zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania wyjątkowej instytucji
wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, przewidzianej w art. 532 § 1
k.p.k. Przedmiotowe, incydentalne postąpienie, w żadnej mierze nie przesądza o
trafności podniesionego w skardze zarzutu oraz kierunku ostatecznego
rozstrzygnięcia sprawy kasacyjnej A.M.
Z tych wszystkich powodów, orzeczono jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
