III KK 158/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
Dnia 19 maja 2026 r.
w sprawie skazanego W.T.
po rozpoznaniu
w Izbie Karnej
na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 19 maja 2026 r.
wniosku obrońców skazanego
o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 1 października 2025 r., sygn. akt IV Ka 1119/25,
zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego w Goleniowie
z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt II K 422/22,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku zaskarżonego
kasacją obrońców skazanego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy
może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia,
którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Przepis art. 532 k.p.k. nie
III KK 158/26
2
wskazuje wprawdzie przesłanek, których zaistnienie skutkowałoby wstrzymaniem
wykonalności zaskarżonego orzeczenia, to jednak trzeba wskazać, że stanowi on
odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według której orzeczenie staje
się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Decyzja o skorzystaniu z instytucji
wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi być więc poparta
wyjątkowymi okolicznościami, które jednoznacznie wskazują, że wykonanie wyroku
przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego poważne i
nieodwracalne skutki, w szczególności, gdy istnieje realne ryzyko poniesienia przez
skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania prawomocnego wyroku, której nie
powinien doznać wobec zasadności wniesionej kasacji (por. np. postanowienia SN:
z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19 października 2021 r., III KK
375/21).
W realiach tej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy
do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, po
zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w kasacji, w tym także kwalifikowanym
przez obrońców jako uchybienie, o którym mowa 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (zarzut, że
sąd w niniejszej sprawie był nienależycie obsadzony z uwagi na to, że orzekający w
składzie sędzia został powołany na stanowisko Sędziego Sądu Okręgowego w
Szczecinie w wyniku rekomendacji – Krajowej Rady Sądownictwa-
ukonstytuowanej po nowelizacji ustawy o KRS z 2017 r.), stwierdzić wypada, że
zgodnie z treścią uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I - 4110-
1/20 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. I KZP 2/22,
możliwość skutecznego zakwestionowania należytej obsady sądu - w przypadku
sądu powszechnego - uwarunkowana jest wykazaniem, że w konkretnej sprawie
wadliwość procesu powołania sędziego prowadziła do pozbawienia sędziego
przymiotu niezawisłości i bezstronności w ujęciu obiektywnym, a w konsekwencji
sądu orzekającego - do utraty przymiotu sądu jako sądu niezależnego i
bezstronnego. Brak jest zatem podstawy do przyjęcia w sposób generalny, że
każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania
udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie
spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem
III KK 158/26
3
jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (choć oczywiście
powołania te są wadliwe konstytucyjnie, z uwagi na brak wniosku konstytucyjnego
organu;[dotychczasowa tzw. KRS nie jest organem wskazanym w art. 186
Konstytucji RP, a zatem także z art. 179 Konstytucji)]. Oznacza to, że
udowodnienie zaistnienia nienależytej obsady sądu wymaga wykazania in concreto,
że sędzia powołany w takich okolicznościach nie gwarantuje minimalnego
standardu bezstronności i niezawisłości. Rzecz w tym, że w tej sprawie twierdzenie
skarżącego ma charakter ogólnikowy, nie zostało bowiem poparte żadnymi
konkretnymi okolicznościami, które dowodziłyby braku bezstronności i
niezależności sędziego orzekającego w postępowaniu odwoławczym. Co więcej, z
dotychczas przeprowadzonych przed Sądem Najwyższym postępowań, żadne z
wydanych rozstrzygnięć nie wskazuje na istnienie okoliczności potwierdzających
brak spełnienia przez tego sędziego standardu bezstronności i niezawisłości (por.
postanowienia SN z dni: 20 listopada 2025 r, III KK 580/25; 5 listopada 2025 r., III
KK 202/25; 3 lipca 2025 r., III KK 286/25; 31 lipca 2024 r., III KK 308/24). Trzeba
mieć na uwadze i to, że żaden z reprezentujących oskarżonego obrońców w toku
postępowania odwoławczego nie składał wniosku o wyłączenie sędziego, który w
ich ocenie nie spełnia standardów bezstronności i niezawisłości, choć skład sądu
był już wówczas im znany.
Sąd Najwyższy, po zapoznaniu się również z pozostałymi zarzutami
podniesionymi w kasacji, kwalifikowanymi przez obrońcę jako rażące naruszenie
prawa procesowego, w tym zarzutem obrazy art. 41 § 1 k.p.k. (pkt 3 kasacji),
stwierdza, że brak jest podstaw, aby już na tym etapie twierdzić, iż są one
oczywiście zasadne. Przeprowadzona na tym etapie analiza zarzutu obrazy art. 41
§ 1 k.p.k., stawianego w oparciu o fragment uzasadnienia sądu odwoławczego, nie
przekonuje obecnie, tj. na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania
wyroku, co do sugerowanego przez autora kasacji braku obiektywizmu w ocenie
dowodów, zwłaszcza, gdy zapoznać się z treścią całego uzasadnienia.
Powyższe prowadzi do konkluzji, że prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji
nie jest na tyle wysokie, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, a
wskazywana przez obrońcę możliwość zaistnienia rażących naruszeń prawa, o
których wcześniej była mowa, wymaga pogłębionej analizy na rozprawie kasacyjnej.
III KK 158/26
4
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.
[WB]
[a.ł]
