III KK 156/24

wyrok SN – Sąd Najwyższy z dnia 2024-05-22

Dane orzeczenia

SygnaturaIII KK 156/24
Data orzeczenia2024-05-22
Rodzaj orzeczeniawyrok SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział III
SędziowieSSN Eugeniusz Wildowicz, SSN Waldemar Płóciennik, SSN Andrzej Tomczyk, SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący), SSN Waldemar Płóciennik (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

III KK 156/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 maja 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący)
SSN Waldemar Płóciennik (sprawozdawca)
SSN Andrzej Tomczyk

Protokolant Katarzyna Gajewska

w sprawie T. P.

skazanego z art. 200 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 22 maja 2024 r.

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie

z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt II K 1336/22/N,

uchyla zaskarżony wyrok w części niezawierającej rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie do ponownego rozpoznania.

[PGW]

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt II K 1336/22, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie:

1.uznał T. P. za winnego tego, że w bliżej nieustalonym czasie 2022 r., nie później niż 10 marca 2022 r. w K., dopuścił się wobec małoletniej O. B. poniżej lat 15 innej czynności seksualnej polegającej na dotykaniu jej po pośladkach oraz kładł rękę małoletniej na swoim kroczu, tj. czynu z art. 200 § 1 k.k. i na tej podstawie prawnej, przy zastosowaniu art. 60 § 1 i § 6 pkt 3 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności;

2.na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat;

3.na mocy art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, a na mocy art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby raz na sześć miesięcy;

4.rozstrzygnął o kosztach.

Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron i uprawomocniło się w dniu 26 maja 2023 r.

Kasację od opisanego wyroku, w części niezawierającej rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, wywiódł na niekorzyść skazanego Prokurator Generalny, który – powołując się na przepisy art. 523 § 1, 526 § 1 i 537 § 1 i 2 k.p.k. – zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 41 § 1a zd. drugie k.k., polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego T. P. jako sprawcy, któremu przypisano odpowiedzialność karną za występek z art. 200 § 1 k.k., środka karnego w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, w sytuacji gdy z treści art. 41 § 1a k.k. zd. drugie (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r., a po tej dacie z treści art. 41 § 1a pkt 2 k.k.), wynika, że w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, orzeczenie tego środka karnego na czas określony albo dożywotnio jest obligatoryjne”.

Powołując się na opisany zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

T. P. został skazany za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k., tj. za występek przeciwko wolności seksualnej i obyczajności popełniony na szkodę osoby małoletniej poniżej lat 15.

Zgodnie z art. 41 § 1a zd. 2 k.k. w brzmieniu wynikającym z ogłoszonego w dniu 30 maja 2022 r. tekstu jednolitego Kodeksu karnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1138), obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. i aktualnym brzmieniem przepisu art. 41 § 1a pkt 2 k.k., sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Użycie przez ustawodawcę sformułowania „orzeka” przesądza, że w przypadku zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 41 § 1a zd. 2 k.k. zastosowanie przez sąd wskazanego środka karnego jest obligatoryjne. W konsekwencji brak tego obligatoryjnego rozstrzygnięcia w wyroku sądu stanowi naruszenie prawa materialnego. O obrazie prawa materialnego można bowiem zasadnie twierdzić m.in. w sytuacji niezastosowania określonego przepisu, gdy jego zastosowanie było obowiązkowe (zob. np. wyroki SN: z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV KK 56/23; z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II KK 31/17).

Skazanemu T. P. przypisano odpowiedzialność karną za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k., a więc za występek przeciwko wolności seksualnej i obyczajności popełniony na szkodę małoletniego, stypizowany w rozdziale XXV Kodeksu karnego. W dacie popełnienia tego czynu i w dacie wyrokowania, orzeczenie środka karnego, o którym była mowa wyżej, było obligatoryjne, niezależnie od tego, czy sprawca zajmował określone stanowiska, wykonywał zawód, czy działalność, związane z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi. Zaniechanie orzeczenia tego środka karnego stanowiło zatem rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Zaistnienie tego uchybienia i jego wpływ na treść orzeczenia są na tyle oczywiste, że umożliwiły uwzględnienie wniesionej kasacji na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. W konsekwencji należało uchylić wyrok Sądu Rejonowego w zakresie braku rozstrzygnięcia co do omawianego środka karnego (art. 425 § 2 zd. drugie w zw. z art. 518 k.p.k.) i sprawę w tej części przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W toku ponowionego postępowania Sąd będzie zobowiązany do wzięcia pod uwagę powyższych uwag.

Waldemar Płóciennik Eugeniusz Wildowicz Andrzej Tomczyk

[PGW]

[ms]

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)