III KK 147/15

Sygn. akt III KK 147/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)
‎SSN Kazimierz Klugiewicz
‎SSN Eugeniusz Wildowicz

Protokolant Jolanta Włostowska

w sprawie K. P.

skazanego z art. 278 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 16 czerwca 2015r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 6 października 2014r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

z dnia 9 maja 2014r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. i na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. postępowanie karne przeciwko K. P. umarza;

2. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 9 maja 2014r. K. P. został skazany za przestępstwo kradzieży na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby i oddany pod dozór kuratora sądowego oraz na karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 10 zł każda; nadto orzeczono wobec skazanego obowiązek naprawienia części szkody wyrządzonej tym przestępstwem.

Od powyższego wyroku apelację złożył prokurator Prokuratury Rejonowej zaskarżając orzeczenie na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej wymiaru kary.

Po rozpoznaniu apelacji wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 6 października 2014r. wyrok Sądu pierwszej instancji został utrzymany w mocy.

Od powyższego orzeczenia kasację wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go w całości na korzyść K. P. Skarżący w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego – art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym i utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Rejonowego, podczas gdy oskarżony ten zmarł przed wydaniem przez Sąd Okręgowy wyroku, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego oraz umorzenie postępowania karnego przeciwko K. P.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu umożliwiającym uwzględnienie jej w całości na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.). Słusznie podnosi jej autor, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem przepisu prawa karnego procesowego wskazanego w zarzucie, konsekwencją czego było wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

Jak wynika z załączonego do akt sprawy zaświadczenia z systemu PESEL-SAD (k. 122 – 123), potwierdzonego dokumentem w postaci odpisu skróconego aktu zgonu (k. 6 akt SN), w dniu 29 maja 2014r. K. P. zmarł. Nie mając tej wiedzy w dacie orzekania Sąd Okręgowy procedował i wydał zaskarżony wyrok na rozprawie odwoławczej w dniu 6 października 2014r. uznając zawiadomienie adresowane do oskarżonego za doręczone w trybie art. 139 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. (k. 108).

W tych okolicznościach rozpoznanie środka odwoławczego oraz wydanie wyroku w sprawie K. P. stanowiło niewątpliwie uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., które winno skutkować uchylenie tego orzeczenia.

Biorąc pod uwagę datę zgonu oskarżonego, stwierdzić należy, że w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji zachodziła ujemna przesłanka procesowa, uniemożlwiająca kontynuowanie procesu i stwarzająca konieczność jego umorzenia po myśli art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.

Jednocześnie wskazać należy, że irrelewantny z punktu widzenia zaistnienia w sprawie omawianej bezwzględnej przyczyny odwoławczej jest fakt, że w dacie orzekania Sąd Okręgowy nie posiadał stosownej wiedzy o śmierci oskarżonego.

W tych warunkach Sąd Najwyższy, przypominając, że śmierć oskarżonego nie stanowi negatywnej przesłanki postępowania kasacyjnego, jeśli kasacja została wniesiona na korzyść (arg. ex art. 529 k.p.k.), uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. umorzył postępowanie (art. 537 § 2 k.p.k.).

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 632 pkt 2 k.p.k.