III KK 127/12

Sygn. akt III KK 127/12

POSTANOWIENIE

Dnia 28 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

Prezes SN Lech Paprzycki

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 września 2012 r.,
‎sprawy W. W.
‎skazanego z art. 207 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk
‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
‎od wyroku Sądu Okręgowego
‎z dnia 6 grudnia 2011 r.,
‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
‎z dnia 30 czerwca 2011 r.,

p o s t a n o w i ł:

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną.

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. H. J. Kancelaria Adwokacka 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) w tym 23% podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji.

3. obciąża skazanego W. W. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 r., , utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 30 czerwca 2011 r., którym W. W. został skazany za przestępstwo zakwalifikowane z art. 207 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę jednego roku pozbawienia wolności.

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego wniosła jego obrońca i, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego procesowego – art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 433 § 2 kpk polegające na zaniechaniu dokonania przez Sąd Okręgowy wszechstronnej kontroli odwoławczej i nierozpoznania podnoszonych w pkt 1 i 2 apelacji obrońcy oskarżonego zarzutów obrazy art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 kpk oraz nienależyte rozważenie podnoszonych w apelacji oskarżonego W. W. zarzutów dotyczących błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (pkt 1-23 apelacji oskarżonego)”, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Prokurator Prokuratura Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy skazanego W. W. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, a skazany na podstawie art. 626 § 1 kpk i art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. Sporządzenie i wniesienie w tej sprawie kasacji przez obrońcę z urzędu, uzasadniało zasądzenie z tego tytułu należnego wynagrodzenia.

Nie można podzielić stanowiska obrońcy skazanego, że Sąd Okręgowy, w uzasadnieniu swego orzeczenia, nie odniósł się lub niewystarczająco i nieprzekonująco odniósł się do zarzutów apelacji oskarżonego i jego obrońcy, dopuszczając się w ten sposób naruszenia przepisów art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 3 kpk. Sąd odwoławczy podzielił ocenę dowodów i ustalenia będące udziałem Sądu pierwszej instancji, ograniczając się, do czego był uprawniony, do wskazania, że dokonane w tej sprawie ustalenia oparte są nie tylko na zeznaniach pokrzywdzonych, ale także na zeznaniach świadków ocenionych z punktu widzenia ich wiarygodności w granicach określonych w art. 7 kpk. W takiej sytuacji procesowej nie było potrzebne ponowne przedstawianie w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Okręgowego argumentów pozwalających ocenić te dowody jako wiarygodne. Sądy obu instancji, ale przede wszystkim Sąd Rejonowy, w tej sprawie, wzięły pod uwagę wszystkie przeprowadzone dowody, po dokonaniu ich prawidłowej oceny. Właśnie na tej podstawie, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń odmiennych od tych, które wynikały z wyjaśnień oskarżonego. Natomiast, rzeczywiście jest tak jak podnosi to w kasacji obrońca, że zarówno Sąd Rejonowy, jak i Sąd Okręgowy nie poświęciły uwagi dowodom z nagrań przedstawionych przez oskarżonego, jednakże to nie mogło mieć wpływu na treść orzeczeń obu Sądów, gdyż treść tych nagrań dotyczy okoliczności, zachowań oskarżonego i pokrzywdzonej, zaistniałych już po wniesieniu w tej sprawie aktu oskarżenia, a trwanie konfliktu między tymi osobami wynikało także z przebiegu postępowania przed Sądem Rejonowym.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.