POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki

w sprawie M. W.

skazanego z art. 178a § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

w dniu 23 kwietnia 2024 r.,

kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 12 września 2023 r., sygn. akt IV Ka 1017/23,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Chrzanowie

z dnia 11 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 924/22,

postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

[PGW]

UZASADNIENIE

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 września 2023r., sygn. akt IV Ka 1017/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Chrzanowie z dnia 11 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 924/22, wniósł obrońca M. W. Zarzucił mu:

1.rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 433 § 2 w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez nierozważenie zarzutów odwoławczych podnoszących dokonanie ustaleń faktycznych przez Sąd I instancji na podstawie wszystkich dowodów, a nie tylko dowodów w postaci zeznań świadków D. S. i M. K., którzy nie byli bezpośrednimi świadkami prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu oraz zeznań świadków T. K. i M. D. (funkcjonariuszy), którzy byli na miejscu zdarzenia post factum i to na terenie prywatnym i po spożyciu alkoholu poza pojazdem przez skazanego, mimo że wszystkie dowody zostały złożone do sprawy na rozprawie głównej;

2.rażącą obrazę prawa materialnego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym wymiaru kary pozbawienia wolności, a mianowicie art. 178a § 1 k.k., przez wymierzenie skazanemu za to przestępstwo kary 6 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia, podczas gdy ustawodawca przewidział za to przestępstwo grzywnę, ograniczenie wolności, a w ostateczności pozbawienie wolności, a skazany nie był karany.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego w Chrzanowie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na tę kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna.

Skarżący zarzuca Sądowi odwoławczemu, że przeprowadzona przez ten organ kontrola odwoławcza nie była prawidłowa. Zapoznanie się z materiałami sprawy wskazuje jednak, że Sąd odwoławczy odniósł się we właściwy sposób do wszystkich zarzutów apelacji, o czym przekonuje sporządzone w sprawie uzasadnienie wyroku. Wniesiona w sprawie kasacja stanowi zatem li tylko próbę wywołania ponownej kontroli odwoławczej, tym razem przez Sąd Najwyższy. Ponadto, w skardze tej jej autor wyraźnie kwestionuje dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, podważając fakt prowadzenia przez skazanego pojazdu w stanie nietrzeźwości. Nie tym celom służy jednak kasacja, a postępowanie kasacyjne nie stanowi trzeciej instancji.

W zarzucie pierwszym kasacji obrońca podważa sposób odniesienia się Sądu odwoławczego do apelacyjnego zarzutu obrazy art. 410 k.p.k. Rzecz jednak w tym, że Sąd Okręgowy trafnie wyjaśnił już obrońcy, w jakim wypadku można mówić o obrazie tego przepisu. Słusznie wywiódł ponadto, że w realiach przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy nie poczynił ustaleń na podstawie dowodów nieujawnionych na rozprawie, jak również poza sferą jego oceny nie pozostał żaden istotny dowód. Sąd meriti odniósł się bowiem do wszystkich dowodów, dokonał ich oceny, podobnie jak dokonał oceny wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka A. K.. To zaś, że ocena ta odbiega od oczekiwań obrony w żadnym razie nie świadczy o naruszeniu art. 410 k.p.k.

W odniesieniu do omawianego zarzutu kasacji wskazać również trzeba, że w sytuacji, gdy określone dowody są ze sobą sprzeczne, jak to jest w niniejszej sprawie, nie jest możliwe dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody. Nie jest też tak, że w takiej sytuacji sąd zobligowany jest do wyboru wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego. Sąd jest bowiem w takim układzie uprawniony dać wiarę określonym dowodom, a innym wiarygodności odmówić, respektując wymogi art. 7 k.p.k., o ile będzie miał na uwadze właśnie całokształt przeprowadzonych w sprawie dowodów, a swoje stanowisko należycie uzasadni. Tak właśnie było w rozpatrywanej sprawie.

Sądy wyraźnie wskazały, że zeznania świadków D. S. i M. K., które znalazły potwierdzenie w zeznaniach T. K. i M. D., ale także w protokole badania stanu trzeźwości oskarżonego oraz nagraniu zgłoszenia, jednoznacznie pozwalały na ustalenie, iż skazany prowadził pojazd w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Z ustaleń Sądu meriti wynika przecież, że D. S. i M. K. w dniu 20 lipca 2022 r., po godz. 17.00, zaobserwowali pojazd F. P., który był prowadzony w sposób wskazujący na to, że jego kierowca znajduje się w stanie nietrzeźwości. Dlatego świadkowie ci podjęli za nim pościg. Kierowcą pojazdu okazał się zaś M. W. Po dokonaniu obywatelskiego zatrzymania, aż do przyjazdu Policji, co nastąpiło o godz. 18.20, M. W. nie spożywał alkoholu. Zaś stan nietrzeźwości został potwierdzony wynikami badania trzeźwości oskarżonego, które przeprowadzili funkcjonariuszy Policji. Zwrócić też trzeba uwagę, że Sąd meriti odnotował już, że z zeznań A. K. wynikało, iż alkohol przekazała bratu tak około godz. 15:30, po czym miał on udać się w miejsce jego konsumpcji. Z kolei z wyjaśnień oskarżonego wynikało, że alkohol miał spożywać przed godz. 18:00, skoro na około 30 minut przed jego obywatelskim zatrzymaniem.

Wywody Sądów obrońca pomija obecnie w kasacji, wskazując, że D. S. i M. K. nie byli świadkami prowadzenia przez skazanego pojazdu w stanie nietrzeźwości, zaś skazany spożywał zakupiony mu przez siostrę - świadka A. K. alkohol już po opuszczeniu pojazdu. Obrońca w kasacji lansuje zatem własną ocenę dowodów i wersję przebiegu wydarzeń. Takie postąpienie nie może jednak uzasadniać uwzględnienia kasacji. Jak już wskazywano Sąd Okręgowy prawidłowo ustosunkował się do wszystkich zarzutów apelacji. Wypowiedział się również w kwestiach podnoszonych obecnie w kasacji. Aktualne wywody obrońcy stanowią zatem jedynie bezzasadną polemikę z uwagami Sądu odwoławczego i w żadnym razie nie świadczą o wadliwej kontroli odwoławczej dokonanej przez ten organ. Tym samym nie doszło do podnoszonej obrazy art. 433 § 2 k.p.k.

Rozpoznaniu nie mógł podlegać z kolei drugi zarzut kasacji dotyczący obrazy prawa materialnego w zakresie wymiaru kary, skoro podważa się w nim wymierzenie oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Obrońca nie kwestionuje przecież, że wymierzona kara mieściła się w granicach ustawowego zagrożenia. Tym samym zarzut ten stanowi w istocie niedopuszczalny w kasacji zarzut rażącej niewspółmierności kary, którego stronom nie wolno formułować w tej skardze nawet obok innych, dopuszczalnych już, zarzutów, skoro kasacji nie wolno wnosić wyłącznie z powodu niewspółmierności kary (art. 523 § 1 in fine k.p.k.).

Z tych powodów kasacja obrońcy została uznana za oczywiście bezzasadną i oddalono ją z tego powodu na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k., obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Mając to wszystko na uwadze, orzeczono, jak w postanowieniu.

[PGW]

[ms]

‎