III FZ 571/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 30 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 335/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dawnej: G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" sp.k. z siedzibą w R.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 335/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA") odrzucił skargę G. Spółka komandytowa z siedzibą w R. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 16 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za czerwiec, lipiec i sierpień 2020 r.

W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA z 10 maja 2021 r., Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 18 maja 2021 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie w dniu 25 maja 2021 r., w związku z czym w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 – dalej: "p.p.s.a."), dlatego skargę odrzucono.

W zażaleniu wywiedzionym od powyższego postanowienia, Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm.), a od dnia 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych.

Brak formalny skargi w postaci niedołączenia do złożonej skargi odpisu z KRS podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Powyższego stanowiska co do konieczności uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi przez Skarżącą nie zmienia treść przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w Rejestrze, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a ww. ustawy. Przepisy te nie czynią "pustą" normy zawartej w art. 29 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 czerwca 2020 r., II FZ 195/20). Dostępność do KRS nie oznacza bowiem, że sąd ma co do zasady zastępować strony w ich obowiązkach procesowych, tj. uzupełniać braki formalne składanych pism. Obowiązek wykazania umocowania spoczywa na Skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Co prawda sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów (por. postanowienie NSA z 15 maja 2019 r., II OZ 422/19, publik. CBOSA).

W niniejszej sprawie Skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, poprzez nadesłanie aktualnego odpisu z KRS, a także została pouczona o skutkach niezastosowania się do tego wezwania w zakreślonym terminie.

Nie może zasługiwać na uwzględnienie stanowisko Skarżącej, że przedmiotowego wezwania nie otrzymała. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru własnoręcznym podpisem potwierdzono otrzymanie przesyłki, w której - wedle opisu tego zwrotnego potwierdzenia odbioru - zawarto m.in. wezwanie do usunięcia braków skargi (k. 27). Potwierdza to także notatka służbowa z 26 lipca 2021 r., znajdująca się w aktach sprawy (k. 65).

Podkreślić należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Tymczasem Strona, poza własnymi twierdzeniami, nie przedstawia środków dowodowych pozwalających na podważenie domniemania wynikającego z ww. dokumentu. NSA nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że przesyłka nie zawierała przedmiotowego wezwania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.