III FZ 261/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 29 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 492/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 marca 2021r. Nr 1401-IOM.4104.22.2021.AJ w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"

1. Postanowieniem z 18 marca 2022 r., VIII SA/Wa 492/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę M. B. (dalej: "skarżący", "strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 22 marca 2021 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

2. Jak wskazano w uzasadnieniu, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone stronie 12 lipca 2021r., a zatem ostatnim dniem terminu do uiszczenia wpisu był 19 lipca 2022 r. W wyznaczonym terminie wpisu nie uiszczono. Natomiast pismem nadanym 21 lipca 2021r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Odrzucając skargę sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie złożenie przez skarżącego wniosku o prawo pomocy pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jako że wniosek ten został złożony po upływie wyznaczonego siedmiodniowego terminu.

3. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zarzucając sądowi pierwszej instancji brak prawidłowego pouczenia o biegu terminu do uiszczenia wpisu, a także "brak potraktowania wniosku z 19 lipca 2021r. jako wniosku o przywrócenie terminu".

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Skoro mimo wezwania skarżący nie uiścił wpisu, a jednocześnie w wyznaczonym terminie nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy, to nie ma żadnych podstaw, aby zakwestionować prawidłowość zastosowania przez WSA w zaskarżonym postanowieniu art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi jako nieopłaconej mimo wezwania Przewodniczącego Wydziału. Wyjaśnić bowiem należy, że przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia tej opłaty uzależnione jest od tego, czy wniosek w tym przedmiocie został złożony w terminie otwartym do uiszczenia wpisu. Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po upływie ww. terminu nie ma żadnego wpływu na obowiązek uiszczania opłat, do których strona została wezwana na mocy prawomocnych zarządzeń w tym przedmiocie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 marca 2017 r., I OZ 486/17; z 8 marca 2017 r., I GZ 35/17; z 13 stycznia 2012 r., II OSK 81/12 oraz z 30 sierpnia 2011 r., I FZ 181/11; publik. CBOSA).

Odnosząc się natomiast do treści zażalenia, że spóźniony wniosek z 21 lipca 2021r. o przyznanie prawa pomocy stanowił w istocie wniosek o przywrócenie terminu, wyjaśnić należy stronie, że zarzut ten jest niezasadny. Treść wskazanego pisma nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości co do jego charakteru i zawartych w nim żądań strony.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji