Postanowieniem z 10 grudnia 2024 r., I SA/Gd 298/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6 września 2022 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 28 sierpnia 2019 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Skarżący, pismem z 2 stycznia 2025 r., złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie.
Zarządzaniem z 7 stycznia 2025 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego zażalenia z 2 stycznia 2025 r. poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Powyższe wezwanie zostało awizowane po raz pierwszy 10 stycznia 2025 r. i odebrane przez skarżącego w placówce pocztowej 27 stycznia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 178 akt sprawy).
Skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, do których należy m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 298). W sytuacji gdy zażalenie obarczone jest brakami, sąd wzywa stronę do ich usunięcia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia.
Wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji z 10 grudnia 2024 r. zawierało brak formalny, ponieważ skarżący nie podpisał zażalenia. W związku z tym, zarządzeniem z 7 stycznia 2025 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, w terminie 7 dni, pouczając jednocześnie o skutkach procesowych niewykonania wezwania w terminie.
Jak wynika z akt sprawy, powyższe wezwanie zostało awizowane po raz pierwszy 10 stycznia 2025 r. i odebrane przez skarżącego w placówce pocztowej 27 stycznia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 178 akt sprawy). Należy wskazać, że nieodebranie przez adresata przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkuje, na mocy art. 73 p.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia. Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. W związku z powyższym, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku formalnego zażalenia z 2 stycznia 2025 r. powinien być liczony od 24 stycznia 2025 r., a zatem upłynął 31 stycznia 2025 r.
W orzecznictwie zwraca się uwagę, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest jedynie czynnością organizacyjno-techniczną, niemającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia 14-dniowego okresu (postanowienie NSA z 12 lutego 2020 r., II FSK 2869/19).
Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach niniejszej sprawy do doręczenia przesyłki doszło w trybie fikcji prawnej doręczenia 24 stycznia 2025 r., a termin do uzupełnienia braku formalnego zażalenia upłynął 31 stycznia 2025 r. Skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia, co oznacza, że zażalenie podlega odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.