III FSK 960/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2796/21 w sprawie ze skargi W. M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 21 września 2021 r. nr 1401-IEW.4.4263.14.2021.EG w przedmiocie ulgi płatniczej oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 28 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2796/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę W. W. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor") z dnia 21 września 2021 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżąca zaskarżyła go

w całości i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi Skarżąca zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002, nr 153 poz. 1270, dalej jako "p.p.s.a."), naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej "k.p.a."), poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej polegające na niezastosowaniu normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., a co za tym idzie nieuchylenie postanowień wydanych w obu instancjach przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w W. oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w sytuacji, gdy organy te dopuściły się naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało brakiem jego prawidłowego ustalenia i w konsekwencji błędnym rozstrzygnięciem w przedmiocie umorzenia/przedawnienia zaległości podatkowych a także poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego w tej sprawie, tj. odmowy wydanej decyzji oraz brak wyjaśnienia zasadności występujących nowych przesłanek, którym organ kierował się załatwiając przedmiotową sprawę;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 a § 1 k.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach przez organy administracji publicznej i oddalenie skargi w sytuacji, gdy przedmiotowe decyzje naruszały przepisy postępowania w postaci braku zakwalifikowania złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2021 r., co

w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnego rozstrzygnięcia

w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm., dalej "u.p.e.a."), poprzez nieuchylenie postanowień wydanych w obu instancjach przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w W. oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji publicznej w trakcie postępowania uniemożliwił Skarżącej dochodzenie należnych jej praw na drodze prowadzonego postępowania sądowego oraz przedstawi faktyczny stan wszystkich środków finansowych przejętych przez właściwy Urząd Skarbowy W. w W., który nigdy nie ujął ich prowadzonych tytułach wykonawczych a w chwili obecnej nie udzielił jedynej spadkobierczyni W. W. odpowiedzi i objął je tajemnicą skarbową powołując się na art. 293 § 1 i § 2 o.p.

Dyrektor nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Zarządzeniem Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Treść i forma skargi kasacyjnej, w istocie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

W rozpatrywanej sprawie, w skardze kasacyjnej jej autor przywołał jedynie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 a § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Należy przypomnieć, że przedmiotem niniejszej, była odmowa umorzenia zaległości podatkowych. W rozpatrywanej sprawie, w petitum skargi kasacyjnej i jej uzasadnieniu przywołano między innymi wyżej wymienione jednostki redakcyjne k.p.a. Ani w petitum skargi kasacyjnej, czy jej uzasadnieniu w ogóle nie przywołano na przykład art. 67a, art. 67b, art. 122, art. 187, art. 191, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, dalej: "o.p"), jak również brzmienia (treści) przepisów prawa, zawartych w opisanych wyżej jednostkach redakcyjnych przepisów prawa, ani też nie przedstawiono sposobu ich rozumienia. Nie przywołano również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakichkolwiek argumentów na poparcie postawionych tez (brak prawniczych argumentacji i wywodów). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie podstawę prawną procedowania oraz rozstrzygnięć organów podatkowych, stanowiły przepisy o.p., a nie przepisy k.p.a.

W zakresie wyżej opisanych oraz innych uchybień zawartych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

Mirella Łent Anna Dalkowska Sławomir Presnarowicz (spr.)