III FSK 707/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 260/18 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 24 listopada 2017 r. nr BON.III.5220.244.6.2016.MW w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę w całości, 3) zasądza od J. P. na rzecz Ministra Rodziny i Polityki Społecznej kwotę 627 (słownie: sześćset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 260/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej

z dnia 24 listopada 2017 r. nr BON-III.5220.244.6.2016.MW w przedmiocie orzeczenia

o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. i 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko skarżącego, iż nie została udowodniona przez organ bezskuteczność egzekucji, w kontekście braku wyjaśnienia przez organy możliwości zaspokojenia dochodzonej wierzytelności z nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz zwrócił uwagę, że organ dopiero w odpowiedzi na skargę wywiódł swoje obawy co do możliwości egzekucji wierzytelności z ww. nieruchomości, wskazując na swoje ustalenia oparte na treści działu IV księgi wieczystej i stwierdził, że odpowiedź na skargę nie może służyć uzupełnieniu uzasadnienia decyzji lub postanowienia.

Wskazany wyrok (podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

W wywiedzionej od wyroku skardze kasacyjnej organ, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art 122, art. 187 § 1 i art 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.); dalej: "O.p.", w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 511 ze zm.), poprzez uznanie, że organ nie dokonał wystarczających ustaleń stanu faktycznego w zakresie, który miał znaczenie dla ustalenia bezskuteczności egzekucji, a w konsekwencji uwzględnienie skargi i błędne uznanie, że normy te zostały naruszone;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj. art 116 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla stwierdzenia wystąpienia bezskuteczności egzekucji w całości lub w części, nie jest wystarczające formalne umorzenie postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, gdyż okoliczności te są wystarczające dla stwierdzenia wystąpienia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki.

Organ wniósł o uchylenie wyroku w całości, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie jak też zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie stawianych zarzutów, zwracając uwagę na wydane w sprawie postanowienie komornika sądowego umarzające postępowanie egzekucyjne stwierdzające bezskuteczność egzekucji z majątku spółki oraz podniesiony w sprawie, dopiero na etapie skargi, zarzut odnośnie do posiadania majątku przez spółkę, który mógł być, w ocenie organu, oceniony przez sąd pierwszej instancji jedynie przez pryzmat przesłanki egzoneracyjnej wyrażonej w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., a nie z punktu widzenia bezskuteczności egzekucji.

Skarżący nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), ze względu na konieczność rozpoznania jej bez zbędnej zwłoki oraz na ograniczenia związane z sytuacją pandemiczną. Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329); dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Organ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., wobec uznania przez sąd pierwszej instancji, że organ nie dokonał wystarczających ustaleń stanu faktycznego w zakresie, który miał znaczenie dla ustalenia bezskuteczności egzekucji, a w konsekwencji uwzględnienie skargi i błędne uznanie, że normy te zostały naruszone. Z kolei, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie art. 116 § 1 O.p. wobec zastosowanej wadliwej wykładni polegającej na przyjęciu, że dla stwierdzenia wystąpienia bezskuteczności egzekucji w całości lub części nie jest wystarczające formalne umorzenie postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, gdyż okoliczności te są wystarczające dla stwierdzenia wystąpienia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki.

Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu powstania zaległości za poszczególne okresy 2010 r. i 2011 r.), za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio do wpłat na PFRON, o czym stanowi art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.

Z tej regulacji wynika, że członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada za jej zaległości podatkowe solidarnie całym swoim majątkiem, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, chyba że wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. Kolejną przesłanką zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie tych zaległości w znacznej części. Z przepisów tych wynika także, że okoliczności stanowiące negatywne przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki zobowiązany jest udowodnić ten członek zarządu, który zamierza uwolnić się od odpowiedzialności przewidzianej tymi przepisami. Wskazuje na to użycie przez ustawodawcę zwrotów: "nie wykazał" i "nie wykazuje". Przepis art. 116 § 2 O.p. stanowi natomiast, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Zgodnie zaś z art. 116 § 4 O.p., przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. akt II FPS 6/08 orzekł, iż stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, a stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że w art. 116 § 1- 4 O.p. ustawodawca wprowadził ostry wymóg, gdyż w przypadku orzekania o odpowiedzialności podatkowej członków zarządu spółek kapitałowych nie tylko prowadzenie egzekucji z ich majątku, ale także wydanie decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej, jest możliwe dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. Wynika to wprost z faktu, że wydanie decyzji zostało wyraźnie przez ustawodawcę uzależnione od zaistnienia i stwierdzenia przesłanki bezskuteczności egzekucji przeprowadzonej do majątku spółki. Nie będzie możliwa sytuacja, w której wierzyciel publicznoprawny mógłby stwierdzić bezskuteczność egzekucji w całości lub w części bez obowiązku wystawienia tytułu wykonawczego i bez przeprowadzenia egzekucji do całego majątku spółki w oparciu tylko o uprawnienie wynikające z art. 27 ust. 1 pkt 3 i 10 oraz art. 29 § 1 u.p.e.a., a więc tylko w oparciu o dane zawarte w bilansie spółki, czy księgach handlowych albo przez wykazanie, że przedmioty majątkowe wchodzące w skład majątku dłużnika są obciążone zastawem, zastawem rejestrowym lub hipoteką a pozostał majątek "oczywiście" nie wystarcza nawet na zaspokojenia kosztów postępowania. Przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego prowadzi do lepszego poznania sytuacji majątkowej spółki, wyegzekwowania długu od podatnika (płatnika lub inkasenta), a więc osoby, na której ciąży obowiązek podatkowy, a w dodatku wypełnienia przez wierzyciela obowiązku podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych (art. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 6 § 1 i art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a.). Wniosek jaki wyciągnięto, to okoliczność, że dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji niezbędne jest wykazanie przez wierzyciela zastosowania przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych skierowanych do całego majątku dłużnika.

Wskazać także należy, że w art. 59 § 2 u.p.e.a. postanowiono, iż postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Z regulacji tej wynika zatem, że organ egzekucyjny powinien kierować się dyrektywą celowości postępowania egzekucyjnego, co oznacza przeprowadzenie kalkulacji stanowiącej podstawę stwierdzenia, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przed umorzeniem postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zatem oceny, czy prowadzenie egzekucji należności pieniężnej poprzez dokonywanie kolejnych czynności egzekucyjnych jest celowe. Organ egzekucyjny może więc samodzielnie ocenić czy uzasadnione jest podejmowanie kolejnych kosztownych czynności (np. powołanie biegłego celem oszacowania wartości nieruchomości), celem przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości obciążonej hipoteką na rzecz innego wierzyciela z pierwszeństwem zaspokojenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można odmówić organowi egzekucyjnemu posiadania wiedzy zawodowej i doświadczenia, popartych logiką co do tego, w jakiej sytuacji egzekucja z nieruchomości nie rokuje pozytywnie.

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny umarzając postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki wprost wskazał, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyskano nawet kwoty na pokrycie wydatków egzekucyjnych. Z treści uzasadnienia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wynika także, że dalsze prowadzenie postępowania byłoby działaniem irracjonalnym. Nie można więc uznać za zasadne twierdzeń sądu pierwszej instancji, że postanowienie komornika sądowego z dnia 21 października 2015 r. umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone pod sygn. akt [...] nie mogło być dowodem na potwierdzenie bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Zwrócenia uwagi wymaga, że również z treści pisma komornika z dnia 14 sierpnia 2015 r. (wysłuchania wierzyciela i dłużnika przed umorzeniem postępowania) wynika wprost, że "(...) roszczenie nie rokuje na jego zaspokojenie przez najbliższe kilka lat, albowiem szacowane obecnie wysokości wierzytelności na rzecz spółki dłużnej P.[...] i U. [...] sp. z o.o. w likwidacji wynoszą ok. 100 tys. zł rocznie, płatne w większości tej kwoty do końca pierwszego kwartału 2016 r., a kolejne do końca pierwszego kwartału w następnych latach".

Zaznaczyć również należy, że sam skarżący, poza kwestionowaniem stanowiska organów, nie wykazał, aby organy błędnie ustaliły przesłankę niemożności zaspokojenia zaległości spółki z nieruchomości. Z kolei, ze złożonego dopiero w skardze oświadczenia skarżącego o tym, że istnieje możliwość egzekucji wierzytelności z nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...], sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony wywiódł, że organy nie wyjaśniły możliwości zaspokojenia dochodzonej wierzytelności z tejże nieruchomości, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, materiały zgromadzone w sprawie oraz znajdujące się w aktach sprawy postanowienie organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku spółki uprawniały organy podatkowe do uznania, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 116 § 1 O.p., tj. że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

Należy też zauważyć, że częściowa bezskuteczność egzekucji jest wystarczająca, w świetle art. 116 § 1 O.p., do ustalenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Nie bez powodu, zgodnie z art. 116 O.p., jedną z przesłanek uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności jest możliwość wskazania mienia spółki nadającego się do egzekucji. Ustawodawca zakłada, że członek zarządu (w tym także były) jest (a przynajmniej powinien być) najlepiej zorientowany w sytuacji finansowej i majątkowej spółki, dlatego to on powinien tę przesłankę wykazać.

Reasumując, uznać należy, że w sprawie organy podatkowe oceniły materiał dowodowy co do zaistnienia podstawowej przesłanki odpowiedzialności - bezskuteczności egzekucji wobec spółki, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Konsekwencją powyższej oceny był prawidłowy wniosek organów, że wyczerpane zostały dostępne środki, których celem mogłaby być realizacja roszczenia, gdyż z czynności podjętych w toku postępowania egzekucyjnego wynikało, iż spółka nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, środków pieniężnych oraz innych wierzytelności i praw majątkowych, z których możliwe byłoby realne i skuteczne przeprowadzenie egzekucji zaległości. Nie ma zatem wątpliwości, że organy wykazały spełnienie tej przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu.

Natomiast skarżący w toku postępowania nie podjął nawet próby uwolnienia się od odpowiedzialności i wskazania jakiegokolwiek majątku spółki, z którego można byłoby zaspokoić jej zaległości w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.). Za taki majątek nie może być bowiem uznana wskazana dopiero na etapie skargi do sądu pierwszej instancji przez skarżącego nieruchomość objęta księga wieczystą nr [...], co do której wypowiedział się organ w ramach wykazania przesłanki bezskuteczności egzekucji (art. 116 § 1 O.p.).

Jak już podniesiono, wskazane mienie powinno nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej na zaspokojenie znacznych kwot w odniesieniu do wysokości zaległości podatkowych. Mienie to powinno przedstawiać realną i identyfikowalną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów (wyrok NSA z dnia 5 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 989/15). Określenie "zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części" oznacza, że można przewidzieć, iż egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a ich wysokość będzie miała znaczną wartość w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych spółki (wyroki NSA z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 899/10; z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2426/10). Wskazanie mienia nie może zatem dotyczyć mienia tylko potencjalnie możliwego do uzyskania (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 366/14; z dnia 13 maja 2015 r. I FSK 294/14).

Tylko więc, wskazanie konkretnego, bezspornego, nieobciążonego i niebędącego przedmiotem roszczeń innych wierzycieli majątku spółki może spowodować uwolnienie się członka zarządu od odpowiedzialności podatkowej, czego skarżący w postępowaniu - jak już stwierdzono - nawet nie zainicjował.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela więc stanowiska sądu pierwszej instancji, że organy nie wykazały bezskuteczności egzekucji stanowiącej przesłankę wszczęcia postępowania co do odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, w rozumieniu art. 116 § 1 O.p., oraz, że zbadanie możliwości zaspokojenia się ze składnika majątku spółki w postaci ww. nieruchomości, może zostać wykonane w toku postępowania odwoławczego. Potencjalna bowiem wartość nieruchomości, w kontekście istnienia do tej nieruchomości praw innego wierzyciela wynikających z ustanowionej hipoteki, nie daje podstaw do prognozowania efektywnej egzekucji z nieruchomości, co zostało już ustalone w toku postępowania egzekucyjnego, gdyż to ten dłużnik hipoteczny, korzystający z hipoteki ustanowionej najwcześniej, może uzyskać zaspokojenie przynajmniej części zobowiązań spółki. Wskazanie zaś nieruchomości, z której nie można przeprowadzić egzekucji, stanowi, że egzekucja jest bezskuteczna.

Zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie zarzucił organ w skardze kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji popełnił błąd w zakresie ustaleń faktycznych uznając, iż zarzuty skarżącego odnośnie do posiadania majątku przez spółkę (podniesione dopiero na etapie skargi) wykluczały możliwość stwierdzenia bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce oraz to, że organ powinien był odnieść się do nich już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podkreślić także należy, że nie jest możliwe kwestionowanie poprawności postępowania egzekucyjnego w ramach postępowania o orzeczeniu odpowiedzialności na podstawie art. 116 O.p. W orzecznictwie zaaprobowano ten pogląd i ocena prawidłowości podejmowanych czynności w postępowaniu egzekucyjnym nie jest przedmiotem postępowania w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FSK 1145/18). Postępowanie z art. 116 § 1 O.p. nie służy bowiem przeprowadzaniu kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jako postępowanie wykonawcze stanowi odrębną procedurę opatrzoną specyficznymi środkami odwoławczymi takimi jak zarzuty, czy skarga na czynności egzekucyjne (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt I FSK 608/08). Ewentualna wadliwość postępowania egzekucyjnego powinna być podnoszona i skarżona przewidzianymi środkami w tym właśnie postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 949/09). Nie jest zatem rzeczą organu podatkowego weryfikacja w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki, czy organ egzekucyjny wykorzystał wszystkie sposoby wyegzekwowania zobowiązania, w sytuacji gdy dysponuje wiążącym dla niego, zgodnie z art. 194 § 1 O.p., postanowieniem umarzającym postępowanie egzekucyjne (por. wyroki NSA z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt I FSK 1953/09; z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2089/19).

Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów prawa, tj. art. 116 § 1 O.p., a także art. 122, art. 187 i art. 191 O.p., bowiem do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione było uchylenie zaskarżonej decyzji, zamiast oddalenie skargi, co czyni uprawnionym zarzut naruszenia przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 116 § 1 O.p.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny - orzekając na podstawie art. 188 p.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok, a równocześnie uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę w tym zakresie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.

Na podstawie art. 200, art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu. Zasądzony zwrot kosztów postępowania sądowego obejmuje wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł pobrany od organu na podstawie § 3 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535) oraz koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 360 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).

/-/ A. Polańska /-/ T. Zborzyński /-/ A. Dalkowska